Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
M18

Po 10 latach dystymii/depresji jestem wolny, bez leków SSRI.

Rekomendowane odpowiedzi

Witam was wszystkich moi drodzy, nie pisałem na tym forum nic od 2012. Przez ten cały czas mocno pracowałem nad nad sobą i nad swoimi słabościami i chociaż nie jest perfekcyjnie to mogę z całą pewnością powiedzieć że jestem ZDROWY. Wszystkie objawy fizyczne minęły oraz schematy myślenia całkowicie się zmieniły,  ale transformacja którą przeszedłem wymagała ogromną ilość pracy oraz myślenia. Dlaczego postuję to tutaj, a nie w osobnym dziale "Kroki do wolności" ? Ponieważ chciałem aby jak największa ilość osób z depresją/dystymią z objawami podobnymi do moich z kiedyś mogła to przeczytać. Wyjście z tego gówna jest możliwe! Dla zainteresowanych moim osobistym doświadczeniem i procesem myślowym który umożliwił mi pokonanie czegoś co uważałem za niemożliwe do pokonania, zamieszczam poniżej linki do moich postów sprzed 5 i 7 lat. W tym czasie udało mi się zdać prawo jazdy, ukończyć studia, zrobić studia podyplomowe na 5 i obecnie robię doktorat, mam w miarę dobrze płatną pracę i czuje się świetnie. 

UWAGA! Nie jestem lekarzem ani psychoterapeutą, wszystko co opiszę poniżej to tylko moja osobista droga, która może stanie się dla kogoś inspiracją i motywacją. Dlaczego zdecydowałem się na przejście tego bez leków? Ponieważ w mojej opinii SSRI nie są w stanie wyleczyć źródła depresji. Działają one objawowo a nie leczą źródła problemu. Źródła mogą być różne, każdy ma swoje personalne. Nie wiem czy ta droga może zadziałać przy depresji wynikającej z predyspozycji genetycznych i zaburzeń ilości neuroprzekaźników z tego powodu. Uważam że mój sposób może pomóc wszystkim ludziom których depresja/dystymia wynika z całego ich doświadczenia/wydarzeń z dzieciństwa, aż po moment wystąpienia choroby. Osobiście uważam źródła objawów takiego typu depresji można się doszukiwać w tak zwanej DMN czyli domyślnej sieci neuronowej, którą każdy z nas sobie wytwarza. https://en.wikipedia.org/wiki/Default_mode_network Jest to domyślna struktura połączeń mózgu z której mózg korzysta do funkcjonowania. Połączenia są te niezwykle mocno utrwalone a impulsy pomiędzy neuronami w przeważającej większości płyną właśnie tymi połączeniami, bo mózg generalnie jest leniwy i korzysta z utrwalonych dróg, bo tworzenie nowych wymaga większego wysiłku. Co się dzieje, kiedy przez lata utrwalany w mózgu negatywne i destrukcyjne schematy myślenia? Wchodzą one wtedy w naszą stałą sieć neuronową i prawie niemożliwe jest pozbycie się tych schematów bez ingerencji innych substancji np. SSRI lub ... no właśnie 🙂, o tym później. Mózg zaczyna pracować w zapętlonym trybie DMN. Pesymistyczne depresyjne myślenie ----> Utrwalenie tej ścieżki w DMN ----> Coraz większe depresyjne myślenie ----> Znów utrwalanie tej ścieżki itd. Po latach nie jesteśmy już w stanie funkcjonować poza tym jebanym schematem i mamy głęboką depresję.  Naszym celem jest doprowadzenie do osłabienia tych połączeń i wytworzenia nowych, czyli aktywowanie neuroplastyczności i neurogenezy w mózgu, jednocześnie wprowadzając nowe schematy myślowe tak aby nowo powstałe połączenia były powiązane z pozytywnym myśleniem i tak oczekiwaną normalnością. 

Zatem, pierwszym krokiem który w mojej opinii należy poczynić aby wyjść z tego piekła to zacząć ćwiczyć (serio). Możecie zacząć od czegokolwiek, byle byście mieli podwyższone tętno i aby wysiłek trwał odpowiednio długo. Zależy nam na częstym zwiększaniu tętna i przepływu dotlenionej krwi do mózgu. Wysiłek fizyczny i jego efekty jest dobrze udowodnionym źródłem neurogenezy. Zupełnie rozumiem że regularne treningi mogą się wydawać niewykonalne kiedy fobia społeczna i samopoczucie jest takie, że chcecie tylko umrzeć i wstanie z łóżka jest cierpieniem, ale zaufajcie mi bez tego kroku nie da się pójść dalej. Moja rada - aby zacząć przemianę myślenia ja stosowałem taką technikę: Spróbujcie zamienić cierpienie w gniew i całą tę energię przelać w trening np. wyciskanie sztangi na siłowni albo sprint. Cokolwiek co wymaga dużej dawki energii i skupienia. Jak zmienić smutek w gniew? Wyobraźcie sobie że nie akceptujecie takiego stanu w jakim się znajdujecie i chcecie to zniszczyć, nienawidzicie tego, pożądajcie zmiany na lepsze. Wiem że to może brzmieć niedorzecznie ale to rzeczywiście działa, bo dajecie upust negatywnym emocjom w postaci przekształcenia tej energii w coś konstruktywnego co możecie wyrzucić na zewnątrz. Wraz z postępami na treningach i wzrostem umiejętności, zauważycie że jest w was coraz mniej smutku i cierpienia, coś zacznie się zmieniać, obiecuję. Zmieńcie nawyki żywieniowe, ograniczcie  przetworzone jedzenie jak np. McDonaldy itp (nie musicie z tego rezygnować, po prostu jedzcie ok 20% śmieciowego jedzenia aby zaspokoić te potrzeby a 80% jedzcie czysto). Czysto to znaczy z węglowodanów pełne ziarna, brązowy ryż, brązowy makaron, ziemniaki, warzywa, owoce mogą być ale nie muszą, do tego możecie suplementować omega-3 w ilości 3g dziennie (Polacy nie jedzą wystarczająco dużo tłustych ryb). Z tłuszczy olej lniany do sałatek, nasiona dynii, olej rzepakowy, kokosowy. Jedzcie sporo warzyw każdego rodzaju, cokolwiek lubicie i pijcie ok 2-3l wody dziennie. Odpowiednie minerały i witaminy oraz tłuszcze są potrzebne aby odzyskać równowagę hormonalną, lipidową co wpłynie pozytywnie na wasze samopoczucie ----> Kolejny krok do wolności. Panowie niech upewnią się że mają testosteron całkowity >4ng/ml. Nie sugerujcie się normami że np 3 to jest ok. Nie jest. Od 4 w górą znacząco wzrasta pewność siebie i samopoczucie i każdy kogo znam mi to potwierdził. Nie ma nic prawdziwszego niż stwierdzenie że w zdrowym ciele zdrowy duch. Kontynuujcie to aż poczujecie się lepiej. 
Następnym krokiem jest jest zmiana myślenia tutaj dzieją się prawdziwe cuda. Potrzebujemy wprowadzić nowe schematy myślenia, głównie uświadomić sobie że smutek i cierpienie które odczuwacie nie jest WAMI. To nie wy jesteście smutni i to nie wy cierpicie. Wy to tylko odczuwacie, bo te emocje pochodzą z dysfunkcyjnego działania mózgu. Jest to diametralna różnica w myśleniu bo oddziela źródło waszej świadomości od wszystkiego co uważaliście że jest wami (ego). Musicie oddzielić siebie od swojego ego, wasze ego nie jest wami. Obserwator, czyli źródło waszej świadomości jest niezależne i ukryte. Musicie poznać samego siebie i to kim tak naprawdę jesteście (etap najtrudniejszy), wymaga to sporej ilości medytacji (usiądźcie sobie wygodnie, zamknijcie oczy i po prostu obserwujcie własne myśli, nic więcej, zrozumcie że jesteście obserwatorem tych myśli i że te myśli nie są wami), jak przyjdzie myśl np oceniająca waszą osobę, wasze ego, które posiadacie, np "jestem beznadziejny", po prostu przepuśćcie to dalej i nie przyjmujcie tego jako prawdę, bo prawdą jest tylko TO co sami o sobie zadecydujecie. To tylko myśl waszego wewnętrznego komputera, który ma problemy ;). Gdy wreszcie osiągniecie ten etap na którym w pełni zdacie sobie z tego sprawę jakie to procesy wami miotają i niszczą wam doświadczenie jakim jest życie na tej planecie, osiągniecie od nich wyzwolenie. Te rzeczy przestaną mieć jakiekolwiek znaczenie, bo to WY zaczniecie nadawać ważność tym myślom. Skupcie się wtedy na jakichś pozytywnych rzeczach, tym co daje lub dawało (jak macie anhedonię) wam przyjemność, myślcie dużo o tym dlaczego coś dawało wam przyjemność, o tym że życie to tak naprawdę przygoda w której to WY nadajecie rzeczom i wydarzeniom sens. Po jakimś czasie powinny zacząć wracać wam uczucia i coś czego nie czuliście od dawna: radość. Dalsza podróż już zależy tylko od was tutaj już każdy z was będzie wiedział czego mu tak naprawdę potrzeba.

Opcjonalnie:
Jest jedna kontrowersyjna rzecz o której chciałbym wspomnieć i którą ja osobiście na sobie zastosowałem i uważam że to doświadczenie przyspieszyło moje wyleczenie co najmniej o kilka lat, mianowicie zjadłem grzyby psylocybinowe. Psychodeliki nie są dla każdego, nie jest to żadne panaecum i nie polecam brać tych substancji tylko dlatego że ktoś tak napisał w internecie. Sami poszukajcie informacji na ten temat i zdecydujcie jaki jest wasz stosunek co do tego tematu. Chciałbym żebyście wiedzieli że psylocybina (substancja w tych grzybach) łączy się z receptorami serotoninowymi głównie 5-HT2A powodując obniżenie aktywności neuronów w DMN co znacząco utrudnia przepływ sygnałów w odpowiedzialnych za depresję ścieżkach neuronalnych, wymuszając przepływ impulsów nerwowych nowymi ścieżkami (tworzenie nowych ścieżek) i neuroplastyczność mózgu. Jest dużo badań poświęconych temu zagadnieniu, w których powtarza się jeden wniosek. Nawet po jednorazowym zażyciu psylocybiny u większości ochotników objawy depresji znacząco się obniżyły lub całkowicie zniknęły, co potwierdzało by teorię o źródle depresji w DMN. Samo doświadczenie było dość ciekawe, choć ani przyjemnie ani też jakieś złe. Najważniejsze co działo się po tym jak już efekty psylocybiny minęły. Od razu jak skończyło się to doświadczenie, odczułem niesamowitą klarowność myśli, która utrzymywała się ok. tygodnia. Potem lekko zelżała do poziomu "normalnego", aczkolwiek o wiele lepszego niż podczas depresji. I tak zostało to dzisiaj. Derealizacja zniknęła na zawsze. Po tym wydarzeniu powrót do pełnego zdrowia trwał może już tylko kilka miesięcy. Wracały wszystkie uczucia których nie czułem od lat, miłość, radość, nadzieja, pewność siebie. Wzruszam się nawet teraz jak o tym myślę bo nie mogę dalej w to uwierzyć choć to było 2 lata temu. Nigdy już nie ruszyłem psylocybiny bo nie czułem takiej potrzeby. Wyzdrowiałem i życzę wam kochani tego samego. Poniżej filmik z konferencji TED na temat psylocybiny i jej leczniczych właściwości oraz moje stare posty sprzed 5-7 lat abyście mogli zobaczyć z czym się wtedy zmagałem. Czasami oczywiście przychodzą jakieś negatywne myśli jakby remanenty ze starego myślenia ale jak tylko je zauważam to od razu śmiać mi się chce bo już jestem całkowicie inną osobą i takie myśli mnie śmieszą, gdyż wiem że są totalną bzdurą. Tutaj badania na temat psylocybiny w renomowanych czasopismach:

http://www.imperial.ac.uk/news/182410/magic-mushrooms-reset-brains-depressed-patients/
https://www.nature.com/articles/s41598-017-13282-7
 

 

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Dzięki za pokrzepiające informacje. Dobrze, że Tobie się udało. Mam od wielu lat depresję i jedyne na co mam ochotę to spanie. Problem jest taki, że nie potrafię zamienić smutku w gniew i w ten sposób zmusić się do ćwiczeń. Przez te wszystkie lata tak się rozleniwiłam, że dosłownie do każdej czynności się zmuszam. I drugi problem jest taki, że ja chyba po prostu nie chcę się zmieniać. Nie chcę niczego doświadczać, nie chcę się rozwijać, poznawać nowych ludzi. Po prostu życie mnie nie interesuje. Na ostatnio spędzonych wakacjach (do których zostałam zmuszona) myślałam tylko o tym, kiedy wrócę do domu i będę mogła zaszyć się pod kołdrą. Oglądałam piękne widoki, ale wcale mi to nie sprawiło przyjemności. Zdaję sobie sprawę z tego, że skoro nie odważę się popełnić samobójstwa, to pozostaje mi wegetacja. Najgorsza jest perspektywa tych kilkudziesięciu lat w tym stanie i szarpanie się z wymaganiami otoczenia: znajdź pracę, urodź dzieci, gotuj, sprzątaj, podróżuj, ładnie wyglądaj itd. Nie chcę tego.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Całkowicie to rozumiem, czułem to samo. Z tego da się wyjść na 100%. Po prostu musisz zacząć i nie poddawać się, wiem że to nie jest proste, to droga przez piekło, ale po tym wszystkim czeka na ciebie wolność. Musisz sobie uświadomić że to że "nie chcesz niczego doświadczać i nie chcesz się rozwijać" to tylko nic więcej jak maska, którą nałożyła na ciebie choroba. Jak w "The Mask" 🙂, maska wniknęła w ciebie tak głęboko że staliście się jednym. Twoje prawdziwe ja jest inne, jest ciekawe świata, docenia piękno i umie doświadczać szczęścia. To jak się teraz czujesz NIE jest tobą, ty to tylko odczuwasz. Wymagania stawiasz sobie tylko i wyłącznie sama ty sama. Dołącz do tej drogi ku wyzwoleniu, a z czasem może i Ty na nowo odkryjesz prawdziwą siebie. To nie jest łatwe, ale ten moment w którym odzyskujesz swoje uczucia i nadzieję jest nie do opisania, warte każdego wysiłku. Powodzenia.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Ja tylko nie próbowałem tej ostatniej metody z grzybami.

Kiedyś miałem etap (kilka lat) na ćwiczenia i zdrowe odżywianie. Mimo to czułem się coraz gorzej, depresja była coraz silniejsza i siły fizycznej też powoli ubywało. Z czasem przestałem ćwiczyć, ale nadal zdrowo się odzywiam. Zero alkoholu.

 

 

 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Gratuluję wyjścia z depresji. Brałam wszystkie SSRI, brałam też SNRi i te leki mi nic nie pomogły. Żałuję że w ogóle zaczęłam truć się psychotropami. Teraz tylko biorę lek na sen, ale mam nadzieję że niedługo odstawie. Sport to jednak za mało w moim przypadku :( chyba potrzebna będzie dieta

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jak zmienić myślenie skoro te natrętne czarne myśli wciąż wracają :(

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Przeczytałem ten temat żeby się upewnić czy napisałeś czy jesteś zdrowy. Jak napisałeś jak wyzdrowiałeś stworzyłeś precedens i lukę, którą ludzie którzy tworzą depresje zaraz zapełnią. Powiem ci to w skrócie to tak jak mi kiedyś napisał nieboszczyk jak wyszedłem ze schizofreni: podobnie jakbyś uciekł z tureckiego wieźienia i się tym chwalił przed strażnikami podczas powrotu do domu.

 

Słabo to ująłem, ale jak chcesz być zdrowy, to musisz zbugować system depresji albo nikomu nie mówić. Ale jak się cieszyć z wyjścia z choroby z którą walczyłeś 10 lat skoto gorzej i cięzej może nawet chorują na nią inni.

 

Ja wymyśliłem sposób jak to zrobić: ale pewnie uznasz mnie za wariata. Deep blue wyłącz tryb leczenia depresji ze znanych sposów i wylecz ich w sposób nieszablonowy czyli znany autorowi tego tekstu.

 

dziękuje.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Hej! Niestety chyba nie da się zbadać tego, czy poziom neuroprzekaźników jest obniżony z powodów dziedzicznych czy powodem są wydarzenia z dzieciństwa. Ja biorę SSRI i lek pomógł mi spojrzeć na świat trochę tak, jak Ty to opisujesz - z boku. Huśtawka nastrojów wywołana początkami brania leku w dużym stopniu uświadomiła mi, że moje emocje to hormony, płakałam bez powodu ale wiedziałam, że to minie, zdawałam sobie z tego sprawę co pozwalało mi na zachowanie trzeźwości umysłu a nie pogrążanie się dalej. A jeśli chodzi o zamianę smutku w gniew, to też to przeszłam - ale to wynikło samo z siebie. Byłam już cholernie zmęczona moimi nastrojami, które w większości były wywołane czyjąś opinią na mój temat. Wkurzyłam się, że tak łatwo mną manipulować. Zaczęłam bardziej szanować swoje uczucia i gdy było mi smutno, bo zaczynałam źle myśleć o sobie po tym jak ktoś mi coś niemiłego powiedział, to czułam złość na niego, i równocześnie przestalam brać wszystko do siebie. Konstruktywna krytyka jest ok, ale jeżeli ja po czyjejś uwadze cierpię, to jest duże prawdopodobieństwo że to była z czyjejś strony albo czysta złośliwość, albo niedojrzałość psychiczna i brak empatii. Taka złość pozwalała mi być ponad to i dodatkowo dawała mi energię do działania 🙂

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

a u mnie po 13 latach konca nie widac...boje sie ze to utrwalone jest w mozgu juz

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×