Co trzyma was przy życiu?

[novymivo]

Wygram w totka, kupie firme gdzie pracuje i wszystkich wyp"£&"$&LE, tzn zwolnie :)

[panacotta]

Co mnie trzyma? Teraz już większość rzeczy. Choć jeszcze kilka miesięcy temu nic... Bo to nie rozwiązanie problemów... Przestałam się użalać przy czym wzmocniłam siły i trzyma mnie każda miła myśl.

[siostrawiatru]

Może odrobina nadziei, że kiedyś będzie lepiej. Moje zwierzątka, którymi muszę się opiekować bo beze mnie pozdychają no i szaleństwa na motorze, które dają mi radość. Mam nadzieję, że to wystarczy żeby ze sobą nie skończyć.

[Śmiercionauta]

nadzieja

[amelia83]

koteczka

terapia

przyjaciele

[Gość]

wspomnienia

nadzieja

głos, dotyk, wzrok bliskiej osoby

[kazimierz61]

Mnie trzyma przy życiu rodzina, zwłaszcza moje dorosłe dzieci, szczególnie syn który mnie najbardziej rozumie, no i oby dwoje są za mną. Nikt nie wyrzyguje mi życiowych błedów, wystarczy że sam muszę z nimi żyć, bo tego się nie zapomina. Wiem że nie dopełniłem roli dobrego ojca głuwnie z powodu alkoholizmu i ChADu. Zato teraz prubuję im to trochę wynagrodzić.

[Yoshimitsu]

Chyba mam jeszcze resztki nadziei, że kiedyś będzie lepiej. Poza tym jestem na swój sposób wierzący i wierzę w życie po śmierci. Skończenie ze sobą nie wchodzi w grę z powodu strachu przed tym co będzie.

[Kontrast]

Pragnienie miłości i szczęścia i nadzieja, nadzieja że Jolantka jeszcze wróci i nie będę musiał chodzić i wypatrywać jej jak kundel na przystanek po autobusie swego pana.

[Cayennepepper]

nadzieja. mimo wszystko nadzieja. mam przy kluczach taki tekst: dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą. durne ale czasem pomaga.

[żabinka]

strach, to że nie potrafiłabym raz a porządnie zakończyć swojego życia

[Jamelia]

Moja kochana córeczka :) rodzice i rodzenstwo.Reszta mnie nie obchodzi.

[Niutek]

moje dzieci

[Gość]

moje pchły

[Flora3]

ciekawość tego co nastąpi jutro...

[abrakadabra xx]

Tak się zastanawiam właśnie i w sumie nie wiem.

[rendolfik]

Jak mam wybrać czy żyć z nerwica, czy się zabić to wolę jednak życie. Zawsze jest szansa, że się kiedyś wyleczysz. Śmierć ( pomijając fakt ze nie wiadomo gdzie trafisz) zawsze jest przegraną.

[Gość]

Przy życiu trzyma mnie lenistwo. Musiałabym skonstruować jakąś zapadnie, bo mnie żadna gałąź nie utrzyma.

[SrebrnaSowa]

- świadomość że nie zrobiłam w życiu ( jeszcze) nic , co pozwoliłoby mi żyć w pamięci innych .

 

- kilka podróży w miejsca które MUSZĘ zobaczyć .

 

- moja rodzina i chłopak ( rodzeństwo - najbardziej )

[Semir]

Sam nie wiem co mnie trzyma jeszcze przy życiu. Życia towarzyskiego nie mam w ogóle, rodzina już dawno mnie oszczała o związkach już nie wspomnę,Odkąd pamiętam tonę w długach które przy moich możliwościach będę spłacał chyba przez całe życie i nie stać mnie na remont mieszkania za to ciągle walam się po jakiś pieprzonych ośrodkach i na zewnątrz wychodzę właściwie tylko wtedy kiedy muszę czyli albo za urzędami albo za robotą a jednak coś mnie kurwa trzyma na tym jebanym świecie a ja zastanawiając się latami i dzisiaj nie wiem co to dokładnie jest :-/

[Gość]

Rodzina, znajomi, paraliżujący strach przed śmiercią i światopogląd.

Jestem ciekawa świata, najchętniej oglądałabym go z pozycji ducha, bo siebie i swojej sytuacji życiowej nienawidzę. Ale w duchy nie wierzę. Miażdży mnie, że świat będzie się toczył dalej beze mnie. Wiem względnie dużo o paru tysiącach lat przed moimi narodzinami, a nie dowiem się niczego o cholernym miesiącu po mojej śmierci. To mnie śmiertelnie, hyhy, przeraża. Myślę często, że skoro i tak umrę, to chociaż zobaczmy, co się w międzyczasie wydarzy, dla beki, a co tam. Niby wegetuję, przede wszystkim z perspektywy społeczeństwa i boję się wszystkiego 24h na dobę, ale jest sporo rzeczy, które chcę zobaczyć i przeżyć.

Efekt: miotam się szalenie między desperackimi próbami życia pełnią życia, a totalnym brakiem umiejętności realizacji tej ambicji.

[Veikko]

Rodzina, znajomi, paraliżujący strach przed śmiercią i światopogląd.

Jestem ciekawa świata, najchętniej oglądałabym go z pozycji ducha, bo siebie i swojej sytuacji życiowej nienawidzę. Ale w duchy nie wierzę. Miażdży mnie, że świat będzie się toczył dalej beze mnie. Wiem względnie dużo o paru tysiącach lat przed moimi narodzinami, a nie dowiem się niczego o cholernym miesiącu po mojej śmierci. To mnie śmiertelnie, hyhy, przeraża. Myślę często, że skoro i tak umrę, to chociaż zobaczmy, co się w międzyczasie wydarzy, dla beki, a co tam. Niby wegetuję, przede wszystkim z perspektywy społeczeństwa i boję się wszystkiego 24h na dobę, ale jest sporo rzeczy, które chcę zobaczyć i przeżyć.

Efekt: miotam się szalenie między desperackimi próbami życia pełnią życia, a totalnym brakiem umiejętności realizacji tej ambicji.

Nie spodziewałem się, że spotkam na tym forum ludzi, którzy mają tak podobnie jak ja. To podnosi na duchu.

[Gość]

Jw., bliscy i upór

[Gość]

Rodzina i pewna doza optymizmu, ciekawości jutra

[Marcin2013]

Nic zupelnie nic :-(