Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

Avatar użytkownika
przez Whatever 11 sty 2011, 22:12
Witam,

Na samym początku pragnę przeprosić za tworzenie nowego wątku na forum. Mam ogromną nadzieję, że nie zostanie to jakoś negatywnie odebrane i na "dzień dobry" nie zbiorę nieprzychylnych opinii, że: łamię regulamin, zasady, czy po prostu najzwyczajniej śmiecę. Jednak fakt, że zdecydowałem się w końcu wyrzucić to z siebie i napisać (3 noce rozmyślania czy jednak ma to sens dały efekt, mimo to odczuwam jeszcze pewną dozę wstydu, nawet nie wiem dlaczego, wszak robię to zupełnie anonimowo) przezwyciężył. Wewnętrzna walka którą stoczyłem by zarejestrować się na forum i napisać trochę trwała, pozwoliło mi to jednak wiele kwestii na chłodno przemyśleć, ale o tym za raz, wszak na początek wypada się przedstawić.

Otóż mam 21 lat i podejrzewam że cierpię na depresję, dodatkowo znalazłem u siebie cechy syndromu DDA, ponadto uważam że mam dość pokręconą osobowość i charakter...

Obserwacje, objawy, przyczyny
Ciężko mi powiedzieć kiedy to wszystko się zaczęło. Nasilone objawy dostrzegłem po raz pierwszy tuż po zakończeniu szkoły średniej. Zwiększająca się z dnia na dzień ilość myśli samobójczych, fatalne samopoczucie, brak chęci do czegokolwiek, Ciągnące się w nieskończoność przesiadywanie w domu, brak perspektyw, a przede wszystkim chęci walki o lepsze jutro i przetrwanie w otaczającym nas świecie. Samoocena zdecydowanie poniżej poziomu morza (wiadomo jak nazywa się to w geografii). Krytykowanie swojej osoby na niemalże każdym kroku, które dodatkowo potęguje brak chęci do czegokolwiek. Samotność - cholerna samotność, "aż chce się wyć!".

Zawsze, odkąd pamiętam byłem typem samotnika. Oczywiście miałem kolegów, znajomych, sytuacja zmieniła się na zdecydowanie gorszą po kolejnej przeprowadzce, na szczęście niedaleko od mojego dotychczasowego miejsca zamieszkania, szczątkowe znajomości pozostały. Lekkie wyobcowanie w szkole, taki typ outsidera, długie włosy, czarny ubiór (to drugie zostało do dziś, włosy pod wpływem impulsu ściąłem, a były na prawdę długie! trochę żałuję jednak ;) ) nawet nie byłem na studniówce, wycieczki nie zaliczyłem żadnej. Myślę że przyczyną mojej samotności poniekąd jest moja pasja (związana m.in. z fotografią, ale nie tylko), to zastępowało mi z powodzeniem kontakty międzyludzkie. Kilkugodzinna, samotna jazda rowerem w plener na prawdę może być przyjemna. Piękno natury potrafię docenić do dziś. Jestem raczej typem romantyka (tak sobie to tłumaczę), oglądanie zachodów słońca (w samotności niestety...), latającego ptactwa, oglądanie gwiazd na bezchmurnym niebie, czy nawet wpatrywanie się w przelatujące samoloty, przejeżdżające pociągi potrafiło zajmować mi dłuuuugie godziny. Obecnie straciłem zapał i do tego, wypady na zdjęcia raczej z przyzwyczajenia, czy zabicia czasu, niż dla przyjemności. Wiedzę z dziedziny która mnie interesuję chłonę jeszcze, jednak w znacznie mniejszym stopniu. Obecnie każdy dzień wypełnia mi nieopisana pustka.

Dzieciństwa nie wspominam zbyt miło. Wiadomo beztroska, przede wszystkim beztroska. Resztę z dzieciństwa czyli szczęście i uśmiech zabrał mi ojciec alkoholik. Zawsze fatalna sytuacja finansowa (na alkohol pieniądze były...), z podbitym okiem trzeba było iść do szkoły (później się tłumacz, że pobili Cię chuligani!), raczej umiał bić tak by nie było widać. Co więcej najbardziej bitym w moim rodzeństwie byłem ja, najczęściej za nic, bo dzieckiem byłem stosunkowo grzecznym (zostało mi do dziś).

Co zostało z dzieciństwa? Fakt że nadal muszę znosić pijaństwo ojca (nie mam w perspektywie najbliższej szans na wyprowadzkę, no chyba że zwieję za granicę, ale nie potrafię nawet na to się zebrać)i że jestem w kiepskiej sytuacji finansowej). Od zakończenia szkoły średniej nie podjąłem pracy, z moimi wadami, przywarami, osobowością, umiejętnościami i wykształceniem polski rynek pracy dał mi dość mocno w mordę. A może to ja jestem skończonym nieudacznikiem i frajerem? Chyba niestety raczej to drugie, większość moich rówieśników pracuje już... Jestem w tak złej sytuacji, że nawet jeśli bym chciał to nie mogę skorzystać z pomocy psychologicznej, czy psychiatrycznej. Nie mam po prostu pieniędzy. Żeby tego było mało, nie mam obecnie ubezpieczenia w ZUSie, więc wolę nie wychodzić z domu, żeby czegoś teraz nie złapać... Dodatkowo jestem raczej typem chorowitego człowieka. Wieku 21 lat 4 razy zapalenie gardła w ciągu roku to nie jest normalność, do tego jakieś straszliwe bóle głowy (na szczęście już trochę ustają), bóle brzucha.

Nie jestem chyba jednak głupi...Leniem jestem na pewno. Mimo trudnej sytuacji brałem udział z dość dobrym skutkiem w konkursach i olimpiadach przedmiotowych. W moim życiu trochę tego było (różne dziedziny). Większość głównie w gimnazjum, w średniej jednak największy mój życiowy sukces, a zarazem porażka. Miałem znakomitą perspektywę studiów: brak pieniędzy, a także właśnie początkowa faza mojego "złego humoru", jak określa to rodzina, zaprzepaściły wszystko, pogarszając jeszcze bardziej mój stan. Mimo to staram się jednak szukać pracy. No bo co mi pozostało?

Rozpisałem się strasznie...Mimo wszystko, może dość naiwnie w to wierzę, odczuwam ogromną potrzebę bliskości, wiadomo do płci przeciwnej trochę ciągnie...U mnie wygląda to jednak zupełnie inaczej aniżeli wśród innych facetów, albo wśród stereotypów młodego mężczyzny. Mi bardziej chodzi o sferę uczuciową, bliskość dusz, a nie kontakt seksualny. Wiem, że brzmi to dość niedorzecznie rozpatrując fakt, że wypowiada to 21 letni facet... No trudno. Bardziej zależałoby mi jednak niż na seksie na głębokiej rozmowie, przy płynących w tle dźwiękach pięknych piosenek, leżąc pod gołym, gwieździstym niebem (no dobra, przesadziłem). Dziewczyny nie miałem nigdy. Kontakty z płcią przeciwną to pasmo porażek, nieszczęść i błazenady. Przyczyną jest na pewno mój styl bycia, niezbyt przystępna i nieakceptowalna nawet przeze mnie aparycja, dodatkowo zabójcza wręcz nieśmiałość...Samotność doskwiera mi strasznie, wręcz (też wstyd o tym mówić) między innymi z tego powodu płakałem dość długo...

Ehhh kurde, czytając jeszcze raz to wszystko wracają wspomnienia i czuję się trochę gorzej...

Dobra, jedziemy dalej (...a może jadę już sam, wszyscy się zniechęcili?), chciałbym napisać jeszcze duuużo więcej ale będę już kończył. Niestety targają mną niepohamowane ataki agresji. Obecnie ustało to w dużej mierze. Swego czasu potrafiłem niejedną rzecz zniszczyć, uszkadzając przy tym samego siebie. Po prostu nie panowałem nad tym, jednego dnia, to był chyba najgorszy atak, o mało nie wyskoczyłem przez zamknięte okno. Coś mnie jednak powstrzymało. Bez strat i tak się nie obeszło...Telewizor, meble, jakaś elektronika. Co ciekawe gdy dostaję ataku, mimo że nie panuję nad sobą, nie zadaję ran i bólu osobom w bliskim otoczeniu. Wszystko skupia się raczej na sprzętach martwych i mojej osobie. Podejrzewam, że przyczyną jest głównie ojciec. Do dnia dzisiejszego nie trawię widoku, gdy jest pijany. Staram się wtedy opuścić mieszkanie, żebym nie zrobił czegoś zupełnie gorszego od zniszczenia telewizora np. Niestety co jest paradoksem, łapię siebie na pijaństwie. Coraz częściej mi się to zdarza. Pierwsze upicia to były w wieku 13, 14 lat. Jakiś jabol, parę piw. Teraz piję raczej wódkę, a z przyczyn fizjologicznych, nie wiem jakaś wewnętrzna blokada, nie piję zbyt dużo. Gdy wypiję o łyk za dużo kończy się wymiotami, najczęściej jednak dokładnie wiem kiedy ten łyk ma nastąpić. Zupełnie świadomie łamię zasadę tego "łyku za dużo" i kończy się w toalecie... (piję chyba jednak niezbyt często: max 2, 3 razy w tygodniu). Alkohol pozwala na chwilę zapomnieć, nabrać odwagi, ogłady, obycia z ludźmi. Na imprezach, gdy oczywiście jestem pod wpływem, jestem duszą towarzystwa (te nie zdarzają się zbyt często, no ale jednak raz na "ruski rok" gdzieś mnie ktoś wyciągnie). Wiem, że nie powinienem pić. Na trzeźwo czuję się jednak zdecydowanie gorzej...

No i na koniec myśli samobójcze. Te już od dawien dawna. Zaczęło się w gimnazjum. Impuls, wybiegnięcie z domu, wiadomo z jakiej przyczyny, sznurek pod ręką, pasek jakiś...Nigdy jednak nie miałem próby samobójczej, takiej stricte. Zawsze się wypłakałem na jakimś odludziu, przebiegłem kilka km, albo kilkanaście przeszedłem pieszo...No poza jednym wyjątkiem. Z obecnej perspektywy śmiesznym był powód, raczej inny niż wszystkie gimnazjalne i inny niż obecne myśli. Zawaliłem egzamin w szkole. Pasek już wisiał na drzewie...zabrakło odwagi...jak zawsze, tchórzem jestem niesamowitym. Obecnie o odebraniu sobie życia myślę nader często, snuję kombinację co napiszę w liście pożegnalnym. Brak jednak tego impulsu, czegoś co przechyliłoby szalę goryczy, smutku, bezsensu, braku przyszłości, na mą (nie)korzyść.

Napiszę jeszcze króciutko jak sobie radzę z gorszymi stanami mej pokrętnej, usłanej ciemnymi zakamarkami, psychiki. Teraz mniej, ale swego czasu pasja dawała mi znakomitą odskocznię od problemów, obecnie niestety zaprzestałem i tego...Nawet nie wiem dlaczego...chyba nie jest ze mną już zupełnie dobrze (brzmi to dość śmiesznie, bo dobrze nie jest od dawna...). Jako tako humor i stan psychiczny ratuje mi muzyka, bez której chyba bym się nie obył, nawet ta maksymalnie smutna, wbrew pozorom daje jakieś zapomnienie. Wcześniej pisałem o pięknie natury - tak to pomaga, potrafię jeszcze wykrzesać z siebie więcej sił, niestety coraz rzadziej, by wleźć na jakieś wzniesienie, czy np. drzewo by z góry popatrzeć na to wszystko, starać się ogarnąć wzrokiem jak największą część otaczającego mnie świata. Patrząc wieczorami w gwiazdy pomyśleć o tym, jak niesamowicie mizernymi i maluśkimi jesteśmy istotami, co nie przeszkadza nam w tym, by być dla siebie istotami najważniejszymi, albo przynajmniej w panteonie osób i rzeczy dla nas najważniejszych...Ja niestety nie jestem już dla siebie najważniejszym...nie jestem nawet mało ważnym....jestem dla siebie takim, jak my, ludzie, w perspektywie wszechświata... (Już kończę te moje pseudofilozoficzne wywody).

Dziękuję bardzo wszystkim, którzy dobrnęli do końca tejże marnej opowieści, o ile znajdzie się ktoś taki....bo sam nie wiem czy byłbym w stanie podobną hist(e)orię przeczytać...

Na koniec jeszcze kilka pytań:
1) Ma ktoś podobne dylematy do moich?
2) Co to w końcu jest, syndrom DDA, depresja, nerwica, czy po prostu taki już jestem i raczej się nie zmienię?
3) Jakie kroki powinienem przedsięwziąć?
4) Co Wam poprawia humor i samopoczucie?

Liczę, może złudnie, na jakąś dyskusję, głównie dlatego zadałem tych kilka pytań :smile:
Avatar użytkownika
Offline
Posty
13
Dołączył(a)
10 sty 2011, 23:11
Lokalizacja
Czeluść

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

przez Miniaa 12 sty 2011, 14:48
Witaj,
jesteśmy w tym samym wieku, więc doświadczeniem raczej Cię nie zaskoczę. Postaram się odpowiedzieć na Twoje pytania jak najlepiej potrafię.

Na początku chciałam zauważyć, że bije od Ciebie ciepło i nie jedna kobieta marzy o tak czułym i kochanym facecie. Jesteś typem romantyka, co jest jeszcze większym plusem dla kobiet. Dodatkowo sam pisałeś że brałeś udział w niejednym konkursie przedmiotowym, więc jesteś nieprzeciętnie inteligenty i jeszcze dusza artysty(fotografowanie). Heh, gdybyś byl z Krakowa byłabym Twoją wielka wielbiicielką ;) Na pewno uda ci się znaleźć jakąs wrażliwą dziewczynę, która będzie Cię wspierać i pokaże Ci jaką masz wielką wartość. Nie szukaj na siłe, sama się znajdzie. tylko musisz zacząć wychodzic do ludzi. Nie wiem czy dobrze mi się wydaje, ale pomimo że jesteś typem samotnika chciałbyś mieć otoczkę bliskich osób, takich bratnich dusz.

Niestety wiadomo, że rodzice zamiast ciągnąc Cie w górę przeszkadzali Ci w rozwoju. Czemu nie chcesz spróbować isc na studia? Może dostalbyś stypendium socjalne, żywieniowe, mieszkaniowe? Na UJ to jest ok 700zł. Mialbyś szanse wyprowadzić sie z domu i uciec od toksycznego ojca, która niszczy Twoją osobowość. Nie wiem skąd jesteś, ale jakbyś wyjechał do dużego miasta to na pewno znalazłbyś pracę. A co z mamą? Ona stoi za ojcem? Pomaga Ci jakoś? Co z twoim rodzeństwem?

Niepokoi mnie Twoje ataki autoagresji, jedyne co ci mogę poradzić to uciekaj od chorej sytuacji rodzinnej. Staraj się też nie pić, sam widzisz doskonale dokąd to prowadzi. Twoje mysli samobójcze to bardzo zła wróżba, wskazują na to, że jesteś na granicy i jest Ci potrzebna zmiana na lepsze.


Co do odpowiedzi na Twoje pytanie:
1. Mam tyle lat co Ty, zupełnie pokręconą sytuacje rodzinną, w której tkwię na własne życzenie i nie mogę się od tego uwolnić. Mam chłopaka, ale niestety nie mam znajomych i doskwiera mi straszna samotność. Staram się to naprawić, to jestem wartościową osobą, tylko to ja bałam się wyjsć do ludzi. U Ciebie pewnie jest tak samo. Nie wstydź się swojej wrażliwości, dziewczyny nie szukają macho. Mialam podobne pytania co Ty, ale to tak na prawde nie jest najważniejsze odpowiedzieć na nie tylko zacząć działać.

2. Nie jestem lekarzem, ale mysli samobójcze brak ochoty do działania, zamknięcie się na kontakty z ludźmi, autoagresja mogą sugerować depresje. Warto byłoby skorzystać z pomocy psychologa np w centrum interwencji kryzysowej(tam nie potrzebujesz ubezpieczenia). Wiesz, że kiedyś było lepiej, potrafiłes się cieszyć życiem i umiesz być duszą towarzystswwa, tzn że taki na parwde jesteś, a wredne choróbsko Ci to zabrało. To wszytsko da się naprawić, a może być nawet lepiej, bo bedziesz wiedzial jak się chronić przed złem.

3.Co powinienes zrobić? Przede wszytskim chciec walczyć o swoje lepsze jutro. Poddalam Ci już pomysl, że studiowaniem. Jest to odwazny krok, ale może Ci bardzo wiele pomóc. Musisz się uwolnić od rodziny. Chcesz przecież duzo osiągnąć. Szukaj intensywnie pracy i zmuszaj się do aktywności fizycznej. Spotykaj się ze znajomymi, ucz się robić lepsze zdjęcia nie dawaj sobie czasu na użalanie się nad sobą. Walcz o siebie.

4. Mnie poprawia humor słuchanie muzyki, oglądanie dobrych filmów i kontakt z moimi znajomymi. Takie proste rzeczy a dają tyle radości. Poprawia mi humor też mój chłopak jak sie mną opiekuje. Każdy sukces mi pomaga i daje mi napęd do nastepnego działania. najgorsza jest stagnacja, która nas zniechęca i rozleniwia.

Pozdrawiam,
Miniaa
Kiedyś zatrzymam czas
I na skrzydłach jak ptak
Będę leciał co sił
Tam, gdzie moje sny,
Offline
Posty
519
Dołączył(a)
06 sty 2010, 20:10
Lokalizacja
Kraków

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

Avatar użytkownika
przez Badziak 13 sty 2011, 00:11
Przeczytałam całość. W dniu dzisiejszym nie mam weny do pisania postów, także powiem Ci jedno - masz genialną stylistykę! Musiałeś być świetny z polskiego. ;)
Zaburzenia depresyjno-lękowe z elementami fobii społecznej:
Anafranil SR (klomipramina) 150 mg
Amizepin (karbamazepina) 400 mg

+ terapia behawioralno-poznawcza :)
Avatar użytkownika
Offline
Posty
1412
Dołączył(a)
19 kwi 2010, 23:21

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

Avatar użytkownika
przez Whatever 13 sty 2011, 15:50
Witam ponownie,

Po stokroć dziękuję za odzew. Ogromnie się bałem, że mój wątek (myślę że mogę tak o tymże wątku powiedzieć, wszak zawarłem tutaj, w lekkim uproszczeniu na potrzeby przystępności tekstu, dużą część historii mojego życia) przepadnie w gąszczu dużo ważniejszych spraw. Słowa otuchy w marności mego dnia codziennego mogą dać niesamowitego kopa - w najbardziej pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Na początek pragnę ustosunkować się, odnieść w jak najszerszy sposób, do posta Minii (nie wiem czy dobrze odmieniłem ;) ).

Z Krakowa nie jestem, mieszkam w zupełnie innej części Polski. Jednak z Małopolską mam pewien "wspólny mianownik" - jedno z tamtejszych miast darzę gigantycznym sentymentem.

Przechodzę jednak do rzeczy: pozwolę sobie zacząć od kwestii studiów. Bardzo chciałbym je w końcu rozpocząć, jednak zależy to w ogromnej mierze od mojej sytuacji zawodowej. Praca, dająca nawet najmniejsze poczucie stabilizacji, nie tylko finansowej, jest dla mnie teraz chyba najważniejsza. Z wiadomych tylko dla siebie powodów nie potrafię jednak jej znaleźć. Wszelkie, może na prawdę mocno nieudolne, próby jej znalezienia póki co spełzają na niczym. Staram się jednak nie odpuszczać, nawet mimo mojego "złego samopoczucia". Z każdym dniem, tygodniem, miesiącem sił zaczyna jednak ubywać...

Pytasz o pozostałych członków mej rodziny. Z Matką - nie bez przyczyny pozwoliłem sobie użyć tutaj wielkiej litery - mam chyba najlepszy kontakt. Z rodzeństwem też jest raczej bardzo dobrze.

Co do kwestii mojej stagnacji i braku działania. Najprawdopodobniej wkrótce postaram się skorzystać z porady specjalisty w mojej sprawie. Póki co staram się zebrać na to siły, wiem że będę potrzebował ich bardzo wiele...Oby tylko mnie to nie przerosło.

Wyjście do ludzi jest dla mnie wielką trudnością. Z cudem właściwie wobec tego graniczy znalezienie dziewczyny. Przez moją nieśmiałość i styl bycia mnie to po prostu przerasta. Podejrzewam, że to właśnie dlatego do dziś jestem samotny...Odnośnie znajomych natomiast wyznaję ideę jakości, a nie ilości. Jeden kumpel, przyjaciel, przyjaciółka, dziewczyna może być znacznie bardziej wartościowy/wartościowa aniżeli stadko osób z którymi nic nas nie łączy, poza mizernymi kontaktami i pozorami dobrych relacji.

Nawiążę jeszcze do muzyki, z czystej ciekawości chciałbym wiedzieć czego słuchasz? Swego czasu byłem jednym z największych konserwatystów pod tym względem. Uważałem że tylko jeden typ muzyki może być słuszny (oczywistym jest, że właśnie ten którego słuchałem ja ;) ), reszta to beznadzieja, mizeria, chłam. Obecnie moje nastawienie zmieniło się o niemal 180 stopni, stałem się bardziej otwarty na inne nurty tegoż rodzaju sztuki. Oczywiście wyznając podstawową zasadę, że musi mi się to podobać i nikt nie ma prawa niczego narzucić...Co najwyżej polecić :smile:

Badziak: Nie uważam mego stylu pisania za jakiś nadzwyczajny, natomiast zdecydowanie łatwiej przelać myśli na papier, bądź wirtualne strony edytora tekstowego, aniżeli zdać się na umiejętności improwizacyjne w języku mówionym - wiadomo: nieśmiałość, czy trema potrafi niesamowicie zniszczyć, nawet przygotowany wcześniej, zbiór myśli do przekazania. W przypadku tekstu pisanego zawsze łatwiej coś przemyśleć, poprawić, zastanowić się nad właściwym wydźwiękiem poszczególnych słów, czy zdań.

Z języka polskiego dryfowałem raczej w kierunku dna, czyli niższych stopni. Napisanie poprawnego wypracowania, zgodnego z kluczem, czy nawet założonym wcześniej tematem pracy, było dla mnie niesamowitym wyzwaniem, któremu często nie byłem w stanie podołać. Odbijało się to bezpośrednio na stopniach z zakresu "dwój" i "trój".

Jeszcze raz pragnę szczerze podziękować za odpowiedzi w tymże wątku.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
13
Dołączył(a)
10 sty 2011, 23:11
Lokalizacja
Czeluść

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

Avatar użytkownika
przez inny 14 sty 2011, 15:45
Jak już ci ktoś tutaj napisał, masz lekkie pióro i palce ;) wykorzystaj to jakoś. Ja niestety żadnego talentu nie mam, do tej pory nie odkryłęm a imałem się wielu zajęc...
Muzyka: czarne ubrania i długie włosy to może wskazywać tylko na jedno...stal, no znaczy ten, no...blacha...ee
W zasadzie masz podobne obiawy do moich, ale u mnie zaczęło się to obiawiać już w V klasie sz.p. a szczególnie w pierwszej liceum, gdzie już nie umiałem się zaklimatyzować z nową klasą i byłem odrzutem, wówczas też zbudowało się moje podejście do świata i do siebie, każdy sobie może odpowiedzieć jak to podejście wygląda.
Nie wiem jaka jest na to rada, ja nie widzę nadziei już dla siebie. Psycholog sprawia wrażenie jakby myślał że ja kłamię, nie mam zaufania już do lekarzy. Myśle że może jakiś uraz mózgu poprawi moją sytuację. Może u ciebie będzie inaczej, idź i próbuj.
Powodzenia, ja dziś mam głębszy dół, dobrze że chociaż komuś mogłem powiedzieć coś, chyba, optymistycznego.
Człowiek nikt....no dobra, człowiek drewno
Avatar użytkownika
Offline
Posty
263
Dołączył(a)
27 maja 2008, 19:11
Lokalizacja
bezsens

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

przez Miniaa 18 sty 2011, 17:33
Witaj

absolutnie nie dziękuj, ze ktoś sie odezwał. Twój problem jest równie ważny jak setki innych problemów. To nie nam ludziom oceniac co jest ważniejsze. Ciesze się jednak niezmiernie, ze na krótka chwile poprawiłam Ci humor.

Jeśli mogę wiedzieć, to które miasto w Małopolsce ma tyle szczęścia że darzysz je tak ogromnym sentymentem?

W jak dużym miescie mieszkasz? Może w zbyt małym żeby zdobyć godziwą pracę? Wiele ludzi decyduje sie na skok na głęboko wode i wyjazd do warszawy. Praca tam na pewno będzie a studia można robić zaocznie. Usamodzielnisz się i oderwiesz się od niezbyt dobrej sytuacji rodzinnej. Choć pewnie będziesz miał wyrzuty sumienia ze zostawiasz rodzeństwo i mamę z tym wszytskim na głowie.

Co do wizyty u psychologa, psychiatry nie wolno rozmyślać jak to będzie wyglądało, o co będzie się pytał. To musi być impuls umówienia się, a potem pójścia tam. Najlepiej do kogoś polecanego.

Myślę, że jak popracujesz z psychologiem to otwarcie się na ludzi będzie o wiele prostsze. tylko to wszystko jest do przerobienia na terapii. Jak bys chciał pisać to zapraszam na pw. A Masz chociaż jednego przyjaciela/ciołke?

Co do mojej muzyki to sprawa jest dosc skomplikowana. Przez pewien czas nadawałam w najlepszym internetowym radiu mianowicie ulicznik.net. Głowne nutry które mnie interesują to muzyka polska, rock, ostatnio przekonuje sie reggae i ska. Nie przepadam natomiast za zagranicznymi wykonawcami, lubię rozumieć co słucham. jestem bardzo otwarta na dobrą muzykę. A Ty czego słuchasz?

Pozdrawiam,
Miniaa
Kiedyś zatrzymam czas
I na skrzydłach jak ptak
Będę leciał co sił
Tam, gdzie moje sny,
Offline
Posty
519
Dołączył(a)
06 sty 2010, 20:10
Lokalizacja
Kraków

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

Avatar użytkownika
przez Whatever 18 sty 2011, 22:55
Witam ponownie,

Jeśli mogę wiedzieć, to które miasto w Małopolsce ma tyle szczęścia że darzysz je tak ogromnym sentymentem?


Niestety miasto to nie miało zbyt wiele szczęścia, jest ono bezpośrednio związane z najciemniejszymi kartami historii ubiegłego stulecia. Oczywiście nie za to darzę je sentymentem. Sentyment ten związany jest również z historią, jednak historią mojego życia. Napisałem to trochę enigmatycznie, na PW mogę dokładniej opisać o co chodzi :smile:

W jak dużym miescie mieszkasz? Może w zbyt małym żeby zdobyć godziwą pracę?


Dość sporej wielkości ośrodek miejski - około 100 000 mieszkańców. Wbrew pozorom wielu ludzi może znaleźć tutaj bardzo godziwą pracę i prowadzić zadowalający, w kwestii finansowej, tryb życia. Jest to jednak region ściśle związany z jedną dziedziną gospodarki, reszta jest niestety w lekkiej stagnacji, może poza handlem. Dodam jeszcze, że dziedzina z którą związany jest mój region jest zupełnie "nie z mojej bajki" i raczej nie chciałbym pracować w tejże gałęzi przemysłu. Myślałem nad wyjazdem za granicę, niestety gnębi mnie straszliwa niemoc, miałem nawet szansę wyjazdu, jednak w ostatniej chwili wycofałem się z tego. Stchórzyłem chyba...Z resztą tak jest zawsze, gdy mam podjąć kluczową dla własnego życia decyzję: wycofuję się podkulając przysłowiowy ogon. Jestem już do tego przyzwyczajony, pogodziłem się z myślą że niewiele osiągnę w życiu. Nie mam wygórowanych wymagań stawianych mojemu istnieniu, niestety w obecnej sytuacji nawet to wydaje się być poza moim zasięgiem.

A Masz chociaż jednego przyjaciela/ciołke?


Przyjaciół niestety nie mam. Może poza jednym dobrym kumplem, z którym znam się już kilkanaście lat. Jeśli chodzi o znajomości i relacje z przedstawicielkami płci przeciwnej, tutaj jest niestety jeszcze gorzej. Nie mam nawet koleżanek. Żadnych... Wiem jak to o mnie świadczy, niestety taka jest prawda.

A Ty czego słuchasz?


Stwierdzenie że słucham rocka jest może zbyt ogólne. Od bluesa, przez rock, hard rock, rock progresywny, do najcięższych gatunków metalu. Także cenię sobie bardzo polskich przedstawicieli wymienionych gatunków, otwieram się jednak na zagraniczne "ikony" tychże stylów muzycznych. Ostatnio np. przerabiam Jimiego Hendrixa.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
13
Dołączył(a)
10 sty 2011, 23:11
Lokalizacja
Czeluść

Re: Depresja, czy pokrętna osobowość? Szczypta zwierzeń, pytań

przez kasia12 18 sty 2011, 23:29
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
31 maja 2010, 19:09

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 5 gości

Przeskocz do