czego się boimy? Lęk przed.................

[Marshal]

Witam mam na imię Łukasz.Moje problemy z nerwicą zaczeły się w pierwszej klasie liceum(W gimnazjium jeszcze było ok).Otóż problemem który wywoływał lęk była moja mowa.Jestem osoba jąkającą się zacinam się co któreś słowo i ciężko mi je wypowiedzieć.

 

 

W pierwszej klasie liceum przyszedł czas na przedstawianie się łapałem duże bloki nie mogłem wypowiedzieć słowa a klasa przy każdej wypowiedzi robiła sobie świetną zabawe od tamtego czasu zablokowalem się i nie rozmawialem z nikim Każde wystąpienie przed klasą było wielkim skupiskiem nerwów,serce waliło mi jak dzwon i nie mogłem nic wypowiedziec. Zawaliłem pierwszy rok liceum choć byłem zawsze dobrym uczniem.

 

U rodziców nie miałem żadnego zrozumienia wyzywali mnie ze nie chce się uczyc ojciec ciąglnie mnie pozniżał a moja nerwica wciąż stawała się większa i przerodziła się w depresje.

 

Odszyłem się całkowicie od świata nie mogłem wyjsc do sklepu bo bałem się mówić nie mogłem zalatwić żadnej sprawy choć tak mocno chciałem.To wszystko strasznie mnie bolało i najgorsze co mogło być to ,to że nikt mnie nie rozumiał i zostałem z tym wszystkim sam jak palec.

 

Zawaliłem dwa lata liceum nie wychodziło mi nic w domu tylko ciągle płakałem i męczyłem się z depresją która mnie powoli wykańczała.

 

Obecnie ucze się wieczorowo mam dziewczyne i biore lekarstwa.Na początku brałem bioxetin który bardzo mi pomógł otworzyłem się na ludzi i poczułem jak wygląda prawdziwe życie ) Lecz niestety musiałem ten lek odstawić bo bardzo od niego chudłem.Lekarz przepisał mi Velafax który mi nie pomógł.Obecnie biore seroxat i po 16 dniach czuje się okropnie.Nie moge podnieść się z łózka rano i caly dzien zlewają mnie zimne poty.Wieczorem jest lepiej ale co z tego...

 

Po ilu dniach ten lek zacznie działać?? Ciągle wierze w to że uda mi się znaleść dobrą pracę i odłożyć pieniądze na terapie jąkania która nie jest tania:)

 

Mam dziewczynę która kocham i ona stara się mnie zrozumieć.Obecnie żyje tylko dal niej i wszystko co robie,robie z myślą o niej.Nie poddaję się staram się być twardym.Nie wierze juz w moją rodzinę ponieważ nie pomogli mi w tak trudnych chwilach.

 

Pozdrawiam was wszystkim i wogóle to forum jest spoko.Jesteście bardzo sympatyczni.

[LDR]

Walcz, walcz i jeszcze raz walcz, nie unikaj lekowych sytuacji. To Tylko lęki. Wiem, że to bardzo trudne ale żyć trzeba i dlatego trzeba walczyć.

 

Ja prawdopodobnie przez nerwice kilka tyg nie mogłem chodzić, nie mogłem wstać, balem sie zostawać sam, że cos mi się stanie, zawroty głowy non stp, nawet na leżąco, jak zamykałem oczy w głowie wszystko wirowało, czasem kolega z którym mieszkałem po sąsiedzku mnie pilnował jak wszyscy musieli wyjść. Kolega mówi że wyglądałem wtedy jak smierć na chorągwi. To trzeba przetrwać, walczyć z całych sił.

[LDR]

To good że masz dziewczynę. Ja jak kręciłem z jedną to stopniowo czułem się coraz lepiej, jak z nią byłem to czułem się w miare ok, jak mnie zostawiła to znów problemy i trochę mi zajeło wygrzebanie się, ale nie do końca, nie potrafie być sam a zawsze jestem sam.

 

Zostaw mi na PW (prywatna wiadomość) Twój numer gg.

 

Ja się jąkam czasem jak mam coś ważnego do powiedzenia lub jak coś czasem mózg ma obrobić i wypowiedzieć, jak gadam na lajta co mi ślina na język przyniesie albo komuś wrzucam to się nigdy nie jąkam. Ogólnie mam to gdzieś, kilka razy się ktoś ze mnie nabijał o to, na początku bolało troche, ale teraz mam to gdzieś.

[raven]

Pamiętam że kiedyś nie miałem tego typu problemów. Wogóle nawet nie myślałem o tym że może przydażyć mi sie coś złego wyjeżdzając gdzieś na wycieczke, nie odczuwałem lęku wychodząc ze znajomymi. Bywałem nawet na obozach ze szkoły, które trwały po 2 tygodnie, i w sumie to cieszyłem sie na wyjazd. Teraz nie wyobrażam sobie abym miał wyjechać na "tak dlugo". Kiedy bylem u znajomych w innym mieście na trzy dni, myslałem tylko o tym żeby być już w domu... Teraz gdy mam iść naprzykład na impreze (bo czasem postanawiam sobie że tym razem pojde ze znajomymi) to sama myśl o tym powoduje już strach... Im bliżej tego zdażenia tym gożej. Zwykle zaczyna robic mi sie nie dobrze, kreci mi sie w głowie, pocą mi sie trzęsą ręce Ciężko mi nawet powiedzieć czego dokładnie sie obawiam. Walcze z tym już chyba ponad 3 lata. Mam nadzieje że niedługo uda mi sie z tym wygrać, bo widze że marnuje swoje życie i odcinam sie od ludzi. Mało gdzie wychodze z domu, a gdy już mam gdzie i z kim wyjść to zawsze mam z tym problem...

[Mizer]

Łukasz- masz wadę wymowy od urodzenia?

 

czy może ze strachu?

[Mizer]

tak jakbym straciła jakąś głębię w środku, unikalny obraz świata, swoją perspektywę.

[BlueOrange]

taka ciekawostka - niektórzy ludzie wyzwoleni z obozów koncentacyjnych wcale nie chcieli z nich wyjść, to jest 100% prawdziwe, po prostu tak przyzwyczaili się do tej sytuacji, że po wyjściu z obozu czuli się totalnie zagubieni, nie wiedzieli co robić

[Mona75]

Być może nasza psychika tak zaakceptowała ten stan (lęki), że nie potrafimy żyć bez podniesionej adrenaliny

[BlueOrange]

wg mnie to jest nawyk, po pewnym czasie przyzwyczajasz się do tego stanu "jestem chory" i ten nawyk jest dość trudno wykorzenić nawet jak objawy ustąpią

[didado1]

xxx

Edytowane 12 Marca 2008 przez Gość

[telimenka]

Też kilka razy czegoś takiego doświadczyłam... Idę sobie ulicą i nagle ogarnia mnie niesamowite zdumienie: że idę uśmiechnięta ulicą zamiast siedzieć w domu i rozpaczać! Pytam się wtedy siebie: "Jak to możliwe, że tu teraz jestem?"

Strasznie dziwne uczucie... strasznie!

[Mizer]

okrpne też z tego względu, że nie boję się, ale nadal jestem bezosobowa... czasami. trzeba sobie na nowo zaznaczyć granicę. Tak jak wybić w wojnie całe wrogie państwo i nagle przekonać się, że ten rozlew wcale tak bardzo nie uszczęśliwił.

[Mona75]

Chyba w końcu dojrzałam do tego żeby o tym napisać. Niesamowicie, wręcz panicznie boję się mostów. We Wrocławiu jest ich cała masa, gdzie się nie ruszysz tam most. Nie jestem w stanie wejść na most. Od razu brakuje mi powietrza, serce chce wyskoczyć, rośnie ciśnienie, trzęsą mi się ręce. Oczami wyobraźni widzę jak topię się w Odrze (umiem pływać). Nie mogę się przełamać. Moje dzieci też cierpią z tego powodu, bo np. nie mogą karmić łabędzi jak inne dzieci. Terapia nie pomaga, a mój lęk narasta coraz bardziej, samo myślenie o przejściu przez most powoduje napad paniki. Kiedy próbuję się przełamać, samo podejście do mostu powoduje histerię. Może ktoś z Was to zwalczył?

[koshmar]

moja nerwica ujawniłas sie dopiero po wyjezdzie za granice,wyobraź sobie duze mosty przechodzace przez alpy,a pod nimi gospodarstwa,domy jak pudełka od zapałek...ja cos takiego pierwszy rz az widziałem... ale jak przejezdzałem autobusem to sciskałem nie swiadomie spodnie osoby ktora siedziala kolo mnie:D za noge ją trzymałem. nie miałem wyjscia z sytuacji, nie znam jezyka nie moge tutaj wysiasc... po tych przezyciach juz zadne mosty nie srpawiaja takiego uczucia :)

najlepiej walczyc przechodząc przez nie,idz na most na srodek i sobie postoj.puzniej postaraj sie przywyczaic i nie myslec o tym,zawerz swoja swiadomosc. ja tak miałem z podziemiami :), ucieczka od tego pogarsza tak naprawde sprawe. zobacz! przejdz przez most,na poczatku jeszcze bedziesz sie denerwować,ale puzniej bedziesz zadowolona! trzeba zachowac sie powaznie i rozwaznie:) nie zachowywac sie jak dziecko, jestesmy dorosli...

[Mona75]

koshmar dzięki za radę ale nie mogę się przełamać. Próbowałam niezliczoną ilość razy

[BlueOrange]

ja odwrotnie - czuję sie świetnie na dużych przestrzeniach, właśnie ta przestrzeń mnie uspokaja, nie ma to jak widok horyzontu nad morzem, szum wiatru i słońce na twarzy, szum drzew, dźwięk rzeki, śpiew ptaków i wielka przestrzeń z każdej strony, z dołu, z góry, w każdym kierunku... ja się czuję wtedy bardzo spokojny, jak część przyrody

a jak stoję w kolejce w sklepie/na poczcie to jakby mnie ktoś zamknął w klatce, złapał w pułapkę, stoję i czekam tylko odetchnienia na zewnątrz

[Mona75]

Nie mam lęku przestrzeni, samoloty nie stanowią dla mnie problemu. Tak histerycznie reaguję tylko na mosty

[IceMan]

Czy też macie lęk przestrzeni ?

Ja nie wsiąde do samlotu.Nie moge wejśc na most ,wiadukt .

Widzisz Mona wyżej - z mostem to też lęk przestrzeni.

[Mona75]

Czy jest na to "złoty środek"? Nie wejdę na most żeby udowodnić sobie że już się nie boję. Mieszkam w mieście pełnym mostów

[IceMan]

Mona najlepiej radził Koshmar. Możesz wejść 2 kroki na most, potem kilka więcej, a potem na środek mostu itd. I im więcej, im częściej będziesz wchodzić na mosty, tym mniej będzie Cię to dręczyć.

[Mona75]

Chyba jednak spróbuję... Już się boję

[nikey21]

i klamka zapadla.....bilet juz mam kupiony....i co leki sie strasznie nasilaja..... Mimi ze do wyjazdu pozostalo jeszcze 3 miesiace one juz sa:(. Musze sobie z tym jakos poradzic tylko jeszcze nie wiem jak. Wizyte z nowym psychologiem mam w maju i boje sie ze nie zdazy mnie naprostowac na tyle zebym pojechala......

[Mona75]

Wszyscy będziemy trzymać za Ciebie kciuki żeby Ci się udało. Wiem że to banał: "to tylko lęki", ale to początek ich oswajania. Powodzenia nikey21

[slitzikin]

Może wyjedź gdzieś "treningowo" przed tym dużym wyjazdem, gdzieś blisko, żebyś nie startowała od razu na głęboką wodę. Na jakiś domek z zaufaną osobą, coś takiego.

[Adelajda76]

Lęk - wróg nr 1. Podcina mi skrzydła od 10 lat. Najpierw były lęki sytuacyjne - przed zmianami, wyjazdami, zamknietymi pomieszczeniami. Z czasem narastały, nasilały az ataki paniki stały się codziennościa. Ciągły silny lęk i derealizacja zaowocowały depresją i próbą samobójcza. Leczyłam się kilka miesięcy w klinice psychiatrycznej. to było 8 lat temu. poznałam żródło mojego lęku, silne leki mnie wyciszyły i co z tego? staram się normalnie funkcjonowac ale takie złe okresy się przytrafiajai wtedy wszystko sie wali. właśnie teraz, od 3 tygodni żyje w w lęku przed lękiem, ataki paniki znów przychodzą znienacka. Wtedy czuje, ze wariuję. Boję sie szaleństwa, bo moja mama miała w zyciu kilka silnych epizodów psychozy schizoafektywnej. Zawsze bardzo to przeżywałam. Psychiatrzy, psycholodzy zapewniają mnie, że to "tylko" nerwica, depresja, ale te lęki naprawde mnie uposledzają. Miesiąc temu zapisałam się na dzienny oddział psychoterapii. Mam wrażenie, ze problemy innych jeszcze bardziej mnie dołują, przeżywam wszystko, płacze, wczuwam się. 4 dni nie chodziłam. zwątpiłam w skutecznosc grupowej terapii. Juz nie wiem co robic. Jak się od tego cholerstwa uwolnić????!!!!!!