Jak jesteście postrzegani przez innych?

[Gość]

Słowa które mi utkwiły to dziwna, podejrzliwa ale też naiwna czasami, szalona, panikara, wystraszona i skompromitowana

Raz koleżanka mi powiedziała, że jestem normalna

[Gość]

O , ludzie, niech Wam wisi, jak jesteście postrzegani. Kochajcie Siebie, każdy z nas jest dobry , miły i ma fantastyczne cechy.

kobietom nie ma co wisiec

[Gość]

buraczek58 to wcale nie jest śmieszne

[Gość]

Jako inteligentny szalony lekkoduch.

zazwyczaj szalency sa inteligetni.

[Gość]

inni mogą widzieć mnie pozytywnie ,bo potrafie sie dobrze zareklamować,ale w środku wieczna wojna o przetrwanie w tym pojeb....świecie

[520m.n.p.m.]

Jako stara panna, nieudacznik, oferma, nie wiem dlaczego tak o mnie myślą. Jak ja postrzegam innych? Przez to jako oni mnie postrzegają, ludzie są świadomie i dobrowolnie źli.

[Gość Piotrek1996]

Cholera wie. Zdania są bardzo podzielone z tego co zauważyłem, bo np. mój brat cioteczny ze Szwecji, który mi kupił bilet zresztą tam i byłem dwa tygodnie u niego na święta itp uważa, że jestem mądrą osobą, pomocną, ale zarazem jestem zamknięty za bardzo na duże towarzystwo i innych ludzi, jestem dla niego także za spokojny o wiele, więc dlatego się nie nadaje na zawód, którego się w szkole uczę. Inne osoby mają całkiem inne zdanie.

 

Generalnie to mnie nie obchodzi co o mnie ludzie myślą i co o mnie mówią. Jakbym miał się przejmować pewnymi negatywnymi oraz obraźliwymi słowami, które słyszałem od znajomych... znaczy byłych pseudo znajomych, niektórych osób z rodziny nawet to już bym dawno nie żył.

[cdn.]

Jestem spostrzegana jako ostatnia idiotka. Nie wzbudzam w nikim zaufania.

[HoyaBella]

jestem dla niego także za spokojny o wiele, więc dlatego się nie nadaje na zawód, którego się w szkole uczę. Inne osoby mają całkiem inne zdanie.

 

yyyyyyy coooo? nie chcę żeby to zabrzmiało jak jakieś słodzenie i podlizy, ale kto jak kto, ale tak patrząc na Twoje posty, biorąc pod uwagę że jesteś jeszcze młody to Ty naprawdę masz do tego potencjał.

Kiedy się czytam Twoje posty odbieram Cię jako osobę na ten moment, tak "na już" dość dojrzałą, dobrze ukierunkowaną, wyważoną w słowach, stabilnie stąpającą po ziemi w podążaniu do celu, wyjątkowo empatyczną. "Spokojność" to nie jest przecież jakaś cecha całkowicie uniemożliwiająca i totalnie przekreślająca taki zawód. O święty Lolu toż to jest cecha wskazana. Po drugie moje zdanie jest takie: nie można określać Cię czy Ty się nadajesz/nie nadajesz do tego zawodu na podstawie cech Twoich "teraz na ten moment, w 2016 roku posiadanych". Charakter człowieka się zmienia jeśli się nad nim pracuje i jeśli się "uczy pozytywnych cech charakteru od innych" to jest raz - a Ty się wydajesz bardzo gotowy na pracę nad sobą i dużo w tym kierunku robiącym. Ty się uczysz z książek teoryjek, ale przecież z każdym dniem coraz bardziej "wiesz że będziesz w tym zawodzie działał" w związku z czym wiesz, ze Twoim zadaniem jest też tak jak wkuwanie teorii wypracowywanie i szlifowanie takich a nie innych cech swojego charakteru, które są w tym zawodzie pożądane. No i git, sobie je wypracujesz. Jak znajdziesz sobie jakiegoś "mentora-wykładowcę-kogoś z praktyką" i po prostu będziesz się uczył i "kształtował się" korzystając z wiedzy najlepszych i przyjaźni z jakimiś wyjątkowo charyzmatycznymi wzorcami to będzie okej. Tak po mojemu, to musisz mieć wsparcie właśnie takich osób na wypadek kryzysów na tych studiach.

[avada kedavra]

Podobno jestem mordercą, tzn., być może nie wiem, nie pamiętam, z resztą kogo to obchodzi.

[wiejskifilozof]

Wielu mnie ignoruje.

[akwen]

Jako osoba chora psychicznie, łajza, gnida i osad klozetowy społeczeństwa.

[ElenaDarkness]

Niestety nie wiem co inni myślą na mój temat, ale może to i lepiej? Mogę jedynie przytoczyć co kiedyś usłyszałam o sobie, albo co mi się wydaje jak ludzie mnie mogą postrzegać.

Rodzice uważają mnie za inteligentną, mama za leniwą a ojciec za infantylną.

Mój chłopak przyznaje to samo.

Inni ludzie? Wydaje mi się, że mogą mnie postrzegać jako osobę wywyższającą się, bezpośrednią, wygadaną, zapatrzoną w siebie, nieprzewidywalną, która dużo narzeka, poza tym jest głupia, taką typową idiotkę-blondynkę. Na dodatek nie raz słyszałam, że jestem nie możliwa, nie poważna itp. Ludzie z reguły na pierwszy rzut oka mnie nie lubią.

[BratKat]

Jako dziwak. Głupio się gapią i walą szyderę ale spojrzeć w oczy, to już mało kto się odważy.

Mówią mi, że jestem inteligentny oraz, że wariat itd.

[wiejskifilozof]

Na mnie mówią,ma swój rozum.Ale społecznie jest nieprzystosowany.Boi się ludzi.

[alone05]

Znajomi z psychoterapii o mnie:

1. Spokojna

2. Miła

3. Wszystko jest ok! Będzie jeszcze lepiej.

4. Jesteś miłą koleżanką

5. Więcej uśmiechu na twarzy

6. Uwierz w siebie. Jesteś wrażliwa i fajna.

7. Pięknie rysujesz

8. Masz ładny kolor włosów

9. Jesteś bardzo wartościowa. Głowa do góry !

10. Większej pewności siebie

11. Strach ma "wielkie oczy"

12. Kiedy uśmiechasz się do świata, świat uśmiecha się do ciebie

13. Znajoma mówiła, że jestem mega inteligentna i mam poczucie humoru (to prawda, bo najbardziej lubię oglądać komedie)

14. 50-letni znajomy z psychoterapii twierdził, że jestem najmądrzejsza

stamtąd, wśród tych ludzi leczących się. Pokazałam mu więc swojego bloga, którego jestem autorką.

Interesuję się językami obcymi oraz dekupażem (dekupaż całkiem nowe hobby, którym się

zaraziłam od ludzi na zajęciach plastycznych).

[alone05]

Znajomi z psychoterapii o mnie:

1. Spokojna

2. Miła

3. Wszystko jest ok! Będzie jeszcze lepiej.

4. Jesteś miłą koleżanką

5. Więcej uśmiechu na twarzy

6. Uwierz w siebie. Jesteś wrażliwa i fajna.

7. Pięknie rysujesz

8. Masz ładny kolor włosów

9. Jesteś bardzo wartościowa. Głowa do góry !

10. Większej pewności siebie

11. Strach ma "wielkie oczy"

12. Kiedy uśmiechasz się do świata, świat uśmiecha się do ciebie

13. Znajoma mówiła, że jestem mega inteligentna i mam poczucie humoru (to prawda, bo najbardziej lubię oglądać komedie)

14. 50-letni znajomy z psychoterapii twierdził, że jestem najmądrzejsza

stamtąd, wśród tych ludzi leczących się. Pokazałam mu więc swojego bloga, którego jestem autorką.

Interesuję się językami obcymi oraz dekupażem (dekupaż całkiem nowe hobby, którym się

zaraziłam od ludzi na zajęciach plastycznych).

[Mavis]

W szkole jestem postrzegana, za zamkniętą w sobie, nieśmiałą dziewczynę, ale fajną i bardzo sympatyczną

W pracy często mówili "w końcu normalna osoba! Mavis jest w porządku, na niej można polegać". Uważali mnie za uczciwą, dojrzałą dziewczynę, ale zamkniętą w sobie. Niektórzy z pracy uważali mnie za dziwaczkę, to Ci, których najbardziej unikałam przez fobię

 

Znajomi postrzegają mnie, jako osobę nieśmiałą, mądrą, inteligentną, opanowaną i bardzo dojrzałą. Taką, której można zaufać, która zawsze może pomóc

 

Ludzie z pewnego forum, moja matka, rodzina, uważają mnie za osobę zagubioną, pełną lęków, przeciwności i złości, nie doceniającą siebie, ale o dobrym sercu

Matka uważa mnie za osobę słabą i zagubioną

 

Ludzie, których skrzywdziłam lub moi byli partnerzy uważają mnie za osobę upartą, egoistyczną, arogancką, z charakterkiem, materialistyczną, niezrozumiałą, bez uczuć, potwora. Taką, której nie zależy

 

Nie wiem, którzy mają rację, chyba każdy po trochu

[BratKat]

Wiele osób mi gadało, że obracałem się w złym towarzystwie

 

Jakoś tego nie czułem, chociaż do Aniołków do nam sporo brakowało

[Bolek331]

Myślę, że różnie. Przez część pozytywnie, przez część negatywnie. Zawsze daje z siebie 100%, a nie każdy "to lubi".

[Gość selenaciowy]

Zawsze jako "ten dziwny i cichy". Zazwyczaj ludzie nie chcą ze mną rozmawiać, a robią to, gdy krępuje ich cisza i chcą być "mili", chcą zwyczajnie zabić czas, odpowiadam tak samo "miło", ale z dwóch stron wyczuwa się ten fałsz. Nie potrafię naturalnie gawędzić. Tak samo w pracy, praktycznie w ogóle się nie odzywam, chyba że muszę odpowiedzieć. Słyszałem nie raz, żebym się otworzył, dopytywał, był pewny siebie, sraki i owaki, ale nie zamierzam postępować wbrew swojej naturze. Najchętniej zamilkłbym na wieki.

[Gość]

O mnie mówią, że jestem przebojowa i szczera. Jedni mnie lubią, inni nie cierpią. Zdania są podzielone xd ale nie zależy mi na super opinii wśród ludzi, którzy są mi obojętni. Zależy mi na mojej rodzinie. Dla nich jestem najlepsza. Dbam o to, żeby było miło i spokojnie. Rozsmieszam, rozmawiam, gotuje. Dbam o każdego. I dlatego uważają mnie za kogoś kto wprowadza cieplą atmosferę.

[Gość brum.brum]

6 godzin temu, seleneles napisał(a):

Zawsze jako "ten dziwny i cichy". Zazwyczaj ludzie nie chcą ze mną rozmawiać, a robią to, gdy krępuje ich cisza i chcą być "mili", chcą zwyczajnie zabić czas, odpowiadam tak samo "miło", ale z dwóch stron wyczuwa się ten fałsz. Nie potrafię naturalnie gawędzić. Tak samo w pracy, praktycznie w ogóle się nie odzywam, chyba że muszę odpowiedzieć. Słyszałem nie raz, żebym się otworzył, dopytywał, był pewny siebie, sraki i owaki, ale nie zamierzam postępować wbrew swojej naturze. Najchętniej zamilkłbym na wieki.

Dużo widzę podobieństwa, w tym co piszesz. Również udawane, fałszywe, na siłę relacje mnie męczą i wolę być chyba już sam, ze swoimi myślami 

[take]

Młodsza siostra nazywała mnie często "zj****" czy "debilem", w mojej miejscowości mogę mieć podobną opinię  Siostra też słabo radzi sobie w dorosłym życiu, ale nie tak bardzo źle jak ja, bo nigdy nie była u psychiatry, a mimo tego i mimo nieposiadania orzeczenia o niepełnosprawności była na stażu z urzędu pracy, gdy była młodsza niż ja w momencie, gdy znalazłem swoją pierwszą pracę w dorosłym życiu (roznoszenie ulotek przez kilka dni po kilkadziesiąt minut dziennie bez umowy pisemnej, dorywczo). Niektórzy (np. mama) mogą moralizować moją niepełnosprawność, nazywając mnie np. "leniem".

 

Chyba "nie zachowuję się normalnie". Nie umiem żyć "jak inni", wydaje mi się to bardzo obciążające i wymagające, w dodatku "normicki" styl życia mnie nie pociąga.

Edytowane 3 Kwietnia przez take

[Kama_9393]

Mnie postrzegają jako cichą, zamkniętą w sobie osobę a ja teraz zaczynam lubić swój introwertyzm.   Zaczynam lubić siebie. Najwyższy czas.