Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[pannaAlicja]

Vian, trafiłaś widocznie na tych borderów, którzy jeszcze nie poszli na terapię...

 

Bo można się zmienić. Owszem, mam kilka cech, z którymi WALCZĘ typowo borderowych, ale tak sobie myślę, że aż taką suką nie jestem... Strasznie to dołujące, jak się przeczyta taki opis... mnie osobiście targają różne emocje, ale zanim je zwerbalizuję włącza mi się światełko z napisem TERAPIA, przecież to przerabiałam, myślę sobie.

I wtedy wdech - wydech. Napięcie spada, mózg działa.

Nie zawsze się udaje, ale do k... nędzy staram się.

I czasami mam wrażenie, że nikt tego nie docenia. Dalej widzą we mnie bordera.

[zielona miętowa]

"ciągnie wilka do lasu", "trafił swój na swego" itd myśle, że coś w tym jest. nie wiem czy kojarzycie, ale był taki eksperyment (na pewno kojarzycie;) ) wzięli zdrowego człowieka, nauczyli go symulować schizofrenię, po czym wysłali go do psychiatryka, że niby chory. chcieli udowodnnić, że psychiatrzy nie patrzą, tylko walą pieczątkę "zaburzony". no i faktycznie zdiagnozowali go jako chorego, cały personel. tylko prawdziwi pacjenci dość czybko "wyczuli go" jako, że od nich w pewien sposób odstawał. myślę, że sporo w tym prawdy, pewne rzeczy da się wyczuć.

[zakręcona]

zielona miętowa, z tego co pamietam mowisz chyba o polskim filmie pt "Kuracja"

[nothing_positive]

Hej. Jestem nowa i trochę się jeszcze nie orientuję.

Przepraszam, że zmieniam wątek konwersacji, ale chciałam spytać...

Jak radzicie sobie z tą 'chorobą'? Mam na myśli czy chodzicie na jakieś terapie, bierzecie leki? Czy odczuwacie jakąś poprawę?

[zielona miętowa]

zakręcona, ja nie wiem czy zrobili z tego film. mnie karmili wielokrotnie na uczelni tą historią. ponoć prawdziwa i faktycznie tak było, po tej wpadce podrzucili im kilku innych pacjentów, ostrzegając o tym, bez podania szczegółów (tym razem wszystkich na prawdę zaburzonych) wówczas diagnozowali ich bardzo różnie (na tak i na nie) mysle, że ktoś ze studiów psychologicznych na pewno kojarzy ten eksperyment

 

nothing_positive, myślę, że 80 stron tego wątku mówi o tym o co pytasz

[pannaAlicja]

nothing_positive, psychoterapia, leki, dużo motywacji.

[zakręcona]

zielona miętowa, byc moze, ja ta dziedzine "studiuje" we własnym zakresie

[zielona miętowa]

obejrzałam sobie z ciekawości faktycznie film bazuje na tym eksperymencie. koniec troche inny, enigmatyczny, ale widać powiązania. jesli ktoś jest ciekawy, to jest na YT w odcinkach

[chiha]

aaaaaaaaaaaaaaa

dzis moj nastroj zmienia się doslownie co godzine

jestem totalnie zmeczona

[izzie]

chiha, jak jest teraz?

U mnie też jak na karuzeli:/

[chiha]

chiha, jak jest teraz?

U mnie też jak na karuzeli:/

 

to strasznie miłe, że pytasz :)

dziś już lepiej z nastrojem, utrzymuje się na względnie stałym poziomie :)

 

mam jednak straszny problem z utrzymywaniem stałości uczuć w relacjach intymnych ( ) . moje obecnego hm, prawie faceta, potrafię kochać, pożądać i nienawidzić w ciągu jednego dnia.. Czy ktoś z Was ma podobnie? Potraficie sobie z tym radzić?

[izzie]

chiha, to dobrze, że lepiej:)

 

Jeżeli chodzi o Twoje pytanie, to tak, niestałość w związku, w jakiejkolwiek relacji nie jest mi obca. Jak sobie radzę? Średnio, a raczej nie radzę sobie. Teraz, chodzę na terapię i uczę się tej stałości, chociażby w relacji z terapeutką.

Ja generalnie nie dopuszczam do bliskiej relacji, ale później mam pretensję, że komuś na mnie nie zależy i nie walczy, a to ja już z góry skreślam...

Jedna osoba jest dla mnie obiektem westchnień, pragnienia, a jednocześnie rywalem (?)...

[zielona miętowa]

mam jednak straszny problem z utrzymywaniem stałości uczuć w relacjach intymnych ( ) . moje obecnego hm, prawie faceta, potrafię kochać, pożądać i nienawidzić w ciągu jednego dnia.. Czy ktoś z Was ma podobnie? Potraficie sobie z tym radzić?

cóż, jedna uwaga "nie taka" jak bym sobie życzyła, powoduje, że śmiertelnie się obrażam, w głowie mam tylko to, że on przecież mnie w ogóle nie szanuje, już mnie nie kocha i to właśnie wyszło na jaw, skoro takie rzeczy mówi, wyżywa się na mnie w wyjątkowo perfidny sposób. Moje mysli sprowadzają się wówczas do "co za %$#&($%& " tutaj stosowne do okoliczności epitety. i tak pomstuję. na końcu dochodze do wniosku, że z tego nic nie bedzie i to się rozpadnie, skoro on ma taki stosunek do mnie. teraz tylko czekac kolejnych sytuacji, które mnie utwierdzą w tym przekonaniu. a co z tym robie? po poprzednim nieudanym związku powstrzymuje się z tymi decyzjami, tłumacze se, że "może to nie tak jak myśle, jeszcze zaczekajmy". jeśli rzeczony boyfriend przejawia poprawę, ba! przeprosi, to staram się wymazać z pamięci tą złość, którą przed chwilą czułam. ot, toczy się to jakoś.

[pannaAlicja]

zielona miętowa, czyli radzisz sobie, to dobrze.

Zresztą w podobny sposób sobie "radzę". Ale samo przeświadczenie o tym, że wystarczy jedno słowo i wszystko szlag trafi... straszne, okropnie męczące. Walczę z tym jak potrafię, ale czasami przesłanki (realne bądź nie) są silniejsze...

[Gość]

Mogę tu napisać, że "cześć" i że mi to przypisują?

Choć chyba trochę nietypowe mam...

[*Monika*]

Hej. Jestem nowa i trochę się jeszcze nie orientuję.

Przepraszam, że zmieniam wątek konwersacji, ale chciałam spytać...

Jak radzicie sobie z tą 'chorobą'? Mam na myśli czy chodzicie na jakieś terapie, bierzecie leki? Czy odczuwacie jakąś poprawę?

Borderline leczy się przede wszystkim terapią.

[norma_baker]

"Generalnie bardzo wątpi się w to, że psychoterapia może mieć wpływ na zmianę osobowości."

[*Monika*]

zielonawitolda, Skąd te przypuszczenie?

[zakręcona]

Cytat z ksiazki pt Personality Disorder ktora jest dostepna w polskiej wersji jezykowej.-"Niektóre objawy zaburzeń osobowości borderline może przyjść i odejść, ale objawy podstawowe wysoce zmiennych nastrojów, złości intensywnym i impulsywność są bardziej trwałe."

[zielona miętowa]

zielona miętowa, czyli radzisz sobie, to dobrze.

Zresztą w podobny sposób sobie "radzę". Ale samo przeświadczenie o tym, że wystarczy jedno słowo i wszystko szlag trafi... straszne, okropnie męczące. Walczę z tym jak potrafię, ale czasami przesłanki (realne bądź nie) są silniejsze...

tak, no owszem staram się. ale to wszystko kwestia odwoływania się do racjonalnego myślenia, bo u mnie rozum idzie w jedną stroną, a emocje w drugą. racjonalność funkcjonuje u mnie na zupełnie innym, logicznym poziomie, a z emocjami jest jak z małym wkurzonym, dzieckiem, któro rzuca się i pyskuje.

 

-- 15 kwi 2012, 11:14 --

 

Cytat z ksiazki pt Personality Disorder ktora jest dostepna w polskiej wersji jezykowej.-"Niektóre objawy zaburzeń osobowości borderline może przyjść i odejść, ale objawy podstawowe wysoce zmiennych nastrojów, złości intensywnym i impulsywność są bardziej trwałe."

Toś mnie pocieszyłą :'> wracam spać ...

[jasminegirl]

tak, no owszem staram się. ale to wszystko kwestia odwoływania się do racjonalnego myślenia, bo u mnie rozum idzie w jedną stroną, a emocje w drugą. racjonalność funkcjonuje u mnie na zupełnie innym, logicznym poziomie, a z emocjami jest jak z małym wkurzonym, dzieckiem, któro rzuca się i pyskuje.

 

oj tak. z jednej strony wciąż wiem, rozumiem, myślę na przykład, że coś jest niezależne ode mnie, ale mimo tego, iż tak myślę i to wiem, wciąż nie panuję nad moimi emocjami związanymi z tym faktem i staram się to coś zmienić albo coś.

 

a to dziecko tak mnie wkurza, że mam ochotę je zgładzić, mimo, iż wiem, że muszę je po prostu wychować, że nie dostało czegoś wcześniej. rozumiem dlaczego się tak dzieje, a wciąż mam w sobie tyle żalu o to, że jest tak a nie inaczej. żal skierowany do siebie samej, do rodziców, do świata.

 

i tak ze wszystkim wciąż.

nie kontaktuję. czuję wciąż, że to co teraz się we mnie i wokół mnie dzieje to istny koniec świata, apogeum. i moja depresja ma teraz swoje apogeum, leki dalej nie działają. dziś nawet dwugodzinne sprzątanie samochodu, którego się podjęłam z konieczności wyjścia z domu pełnego krzyków wyzwisk i doprowadzającej mnie do skraju wszystkiego atmosfery, nie pomogło ani trochę...

[chiha]

ale te "trudniejsze" objawy, np zmienność nastrojów, można złagodzić farmakologią. ;-)

obecnie biorę lamitrin, który wg psychiatry działa ZARÓWNO na huśtawkę emocjonalną, jak i na impulsywność.

[*Monika*]

zielona miętowa, że są bardziej trwałe, nie oznacza, że są niezmienne, nie nadające się do terapii.

[zakręcona]

czytam zagraniczne strony w tym angielskie,niemieckie,amerykanskie gdzie swiadomosc borderline jest duzo,duzo wieksza a nizeli u nas w Polsce. W tych krajach prowadzi sie mase badan klinicznych pod roznym katem ktore jedynie w malym procencie sa publikowane w Polsce. Czesto pod krajowymi takimi publikacjami podpisuja sie nasi Polscy specjalisci udowadniajac ze sa to ich, wnioskski z badan (istna mistyfikacja) Dlaczego u nas nie skupiamy sie(np) na chorobach/zaburzeniach wspolistniejacych z borderline w szerokim aspekcie,co pozwoliloby sklasyfikowac "glebokosc" choroby/zaburzenia, by m.in dobrac odpowiednia farmakologie(nie na chybil trafil) czy terapie?

W innych krajach psychiatra i terapelta/pscychoanalityk sa od siebie zalezni,wspolnie podejmuja decyzje w leczeniu pacjenta na kazdym etapie- diagnostyki,postawienia diagnozy,wprowadenia srodkow farmakologicznycz po dobranie odpowiedniej terapii, uzupeniaja sie oddzalujac na siebie wzajemnie konstruktywnie. Czy nieuwazacie ze ta metoda jest logiczna?

Czytalam progarmy konferencji(jednej z wielu) jakie odbyly sie w Polsce przez ostatnie 5 lat ktore nosza nazwe- Międzynarodowa Konferencja Naukowo-Szkoleniowa "Optymalizacja leczenia w psychiatrii", i nierozumie po co te konferencje/wymiany informacji sa prowadzone skoro dla nas pacjentow nic z nich nie wynika? Pomimo masy wnioskow ktore zostaly na owych konferencjach wyciagniete w kontekscie bpd.

[norma_baker]

http://www.bpd.com.pl/?sposoby-leczenia,8

 

również się pod tym podpisuję. osobowości nie można zmienić, jedynie zapanować nad pewnymi cechami - farmakologicznie również. leki owszem, nie wyleczą nas z bpd ani żadnego innego jego następstwa, ale mogą pomóc w samokontroli.