Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE) cz.II

[New-Tenuis]

W dniu 31.08.2018 o 19:06, pimkl napisał:

Miałam silne myśli samobójcze, ale strasznie boję się umierania.Nie wiem czy chcę jeszcze umierać. Ciągle myślę o tym, że mogłabym żałować np. w momencie śmierci, gdy byłoby już za późno. Ale nie chcę też żyć nieszczęśliwa i sama jak palec. Wiem też, że ten stan który teraz odczuwam - niemożność skupienia się, kłębiące się myśli itp. będzie utrzymywał się długo.. 

Nie chcesz umierać, tylko chciałabyś już się tak jak teraz nie czuć. Znam stan, który opisujesz. On minie i będzie jeszcze tysiące złych i dobrych sytuacji. A że będzie trwał długo... może tak, może nie. Wytrzymaj.

[fifikse]

W dniu 1.09.2018 o 22:01, Agnieszka_Kk napisał:

(...) Dużo czasu potrzebowałam by zaufać tej terapeutce. Na terapię chodzę już od około roku, ale właściwie ten proces nabierania zaufania do niej dalej trwa.

ale ważną rzecz napisałaś. ja wprawdzie nie jestem borderem (mam nadzieję, że to nie jakiś offtop w tej chwili - że skoro nie mam BPD to się w tym wątku wypowiadać nie mogę ;)) ale to jest ważne dla wszystkich chyba, tak w ogóle.. że czasu trzeba trochę by zaufać, by się otworzyć (itd). za mną sporo (psycho)terapii, ale nigdy tego nie potrafiłam. nie wiedziałam jak i o czym tak naprawdę rozmawiać, o czym chcialabym powiedzieć, a nawet jeśli (bym chciała) to czy powinnam, czy czegoś przez to "nie stracę" czy mogę...

[Agnieszka_Kk]

W dniu 2.09.2018 o 11:57, Heledore napisał:

@Agnieszka_Kk No to super Pochwal się jak będziesz po!

Pierwsze sesja po 6 tygodniach przerwy już za mną. Miałam we wtorek. Dużo mówiłam o tym co wydarzyło się u mnie w czasie przerwy wakacyjnej. Mówiłam też o relacji z pewnym mężczyzną, który mi się spodobał. A w relacjach z facetami mam problem, więc ten temat na pewno będzie na dłużej w terapii. Terapeutka dwa razy powiedziała mi, że się stęskniła za mną, co było dla mnie bardzo miłe :)

Mam taki problem, że mogę mówić o trudnych sprawach, ale nie umiem płakać. Czy Wy też tak macie?

[shira123]

Agnieszkakk  tez tak mam.czasem jestem na granicy placzu ale jednak nie.ze 4 razy tylko plakalam przy T.

 

dziewczyny u mnie tyle sie dzieje...nie ogarniam

jutro mam egzamin zec statystyki...trzymajcie kciuki

zaczynam szkolenie kosmetyczne

przeproweadzilam sie ''na swoje'' i super sie mieszka

i tez pojawil sie w moim zyciu mezczyzna....mam ogromny konflikt wewnetrzy w zwiazku z nim...

 

ale mialam chwil;e strasznego kryzysu,lez i rozpaczy-pomogla przyjaciolka i grupa wsparcia.ale to byl koszmar.nawet

sobie krzywde zrobilam,wyladowalam sie na sobie

 

acha i bede chodzic do mojej T 2 x w tygodniu.rodzice pomoga finansowo.nie jest zle)

na razie obiecalam T ze nie bede sie krzywdzic,pic alkoholu  i brac tabletek.na razie dotrzymalam slowa)

[pimkl]

W dniu 1.09.2018 o 17:45, Heledore napisał:

@Kleopatra, @shira123 dziękuję Wam bardzo! Dzisiaj przychodzę z tarczą- oto obrona już za mną A co tam u Was słychać w ten piękny weekend?

@pimkl hej jak tam dzisiaj się czujesz? W ogóle pisałaś, że masz zdiagnozowane borderline- leczysz się jakoś w związku z tym? Farmakoterapia/psychoterapia?

Hej! Już jest lepiej, okazało się że ta koleżanka trochę nasciemniala, pogadałam z przyjacielem i jest między nami w porządku, aczkolwiek ostatnio często mam złe momenty. Pewnie przez samotność i zbyt wiele czasu na myślenie. Czasem mam takie chwile, że czuję jakbym miała zwariować. Ale to zazwyczaj trwa kilka minut i przechodzi. Nie, nie leczę się w żaden sposób... Stosowałam leki będąc jeszcze w Polsce, ale tak naprawdę pomagały mi tylko Benzo, od których zresztą się uzależniłam i strasznie przechodziłam odstawienie. Chociaż to było pół roku temu to nadal za nimi tęsknię, zwłaszcza będąc za granicą. Nic innego tak naprawdę nie pomagało, od ssri po propranolol. Skierowanie na terapię oczywiście dostalam, ale zanim zdążyłam zacząć na nią uczęszczać, wyjechałam za granicę. Jak zwykle postanowiłam uciec od problemów, myśląc że gdzie indziej będę szczęśliwa. Tutaj niestety na razie nie mam możliwości chodzenia na terapię.

[pimkl]

W dniu 2.09.2018 o 07:40, New-Tenuis napisał:

Nie chcesz umierać, tylko chciałabyś już się tak jak teraz nie czuć. Znam stan, który opisujesz. On minie i będzie jeszcze tysiące złych i dobrych sytuacji. A że będzie trwał długo... może tak, może nie. Wytrzymaj.

Dzięki za wsparcie Stan ten na szczęście nie trwał długo, ale wiem że to nie ostatni raz... I ta świadomość właśnie jest najgorsza. Nigdy nie wiadomo kiedy.

[Agnieszka_Kk]

W dniu 8.09.2018 o 13:54, Heledore napisał:

@Agnieszka_Kk No to super! Cieszę się, że było dobrze

@shira123 Powodzenia! Trzymam kciuki. Daj znać jak Ci poszło

Ja sobie czekam na terapię i cieszę się dobrym nastrojem Byłam ostatnio u lekarza, to zaczął się martwić, czy nie jest za dobry ten mój nastrój A co ja poradzę, że wolę tak, niż w drugą stronę?

Heledore ja mam lęk przed pozytywnym nastrojem, z racji że mój ojciec ma dwubiegunową i chyba wolę jak mam taki stonowany nastrój. 

 

W ogóle dzisiaj popłakałam się na terapii, bo mam już dosyć tej pracy nad sobą, której nie ma końca. Chciałabym mieć w końcu cały dobry dzień, żeby chciało mi sie wstać z łóżka z uśmiechem i położyc spać z poczuciem dobrze wykorzystanego dnia.

[pimkl]

W dniu 7.09.2018 o 10:26, shira123 napisał:

Agnieszkakk  tez tak mam.czasem jestem na granicy placzu ale jednak nie.ze 4 razy tylko plakalam przy T.

 

dziewczyny u mnie tyle sie dzieje...nie ogarniam

jutro mam egzamin zec statystyki...trzymajcie kciuki

zaczynam szkolenie kosmetyczne

przeproweadzilam sie ''na swoje'' i super sie mieszka

i tez pojawil sie w moim zyciu mezczyzna....mam ogromny konflikt wewnetrzy w zwiazku z nim...

 

ale mialam chwil;e strasznego kryzysu,lez i rozpaczy-pomogla przyjaciolka i grupa wsparcia.ale to byl koszmar.nawet

sobie krzywde zrobilam,wyladowalam sie na sobie

 

acha i bede chodzic do mojej T 2 x w tygodniu.rodzice pomoga finansowo.nie jest zle)

na razie obiecalam T ze nie bede sie krzywdzic,pic alkoholu  i brac tabletek.na razie dotrzymalam slowa)

Na czym polega Twój konflikt wew w związku z mężczyzną? U mnie też pojawił sie chłopak, online. Piszemy ze sobą od około miesiąca, dogadujemy się bardzo dobrze. Problem tylko w tym że np. nie odzywa się od wczoraj, to dłużej niż zazwyczaj i już ciągle o tym myślę, że może mnie olał, że powiedziałam coś nie tak, po prostu dramat! Bycie samotna jest straszne, ale nawiązywanie nowych kontaktów jest dla mnie tak samo straszne! Właśnie ze względu na to zamawianie się, doszukiwanie się we wszystkim odrzucenia i własnej winy.... I czemu zazwyczaj tak jest, że olewaja mnie ludzie na których mi zależy, Ci których nie darze szczególnym zainteresowaniem, sami mnie nim darzą. 

Edytowane 11 Września 2018 przez pimkl

[pimkl]

23 godziny temu, Heledore napisał:

@pimkl współczuję. Naprawdę nie ma żadnej opcji, żeby liczyć na pomoc za granicą? Żadnego psychologa/psychiatry? A może gdzieś w Twojej okolicy jest jakiś polski lekarz? Tutaj może kogoś znajdziesz: http://www.polscylekarze.org/

@Agnieszka_Kk tulam Cię przezinternetowo. Prawda, praca nad sobą, to jedyna dożywotnia praca. Ale zobacz ile już osiągnęłaś! Zobacz, jaką silną kobietą jesteś!

Moja siostra ma ChAD. Ale wiesz, nie odczuwam strachu przed pozytywnym nastrojem. Wręcz przeciwnie- tak bardzo go pragnę... Także cieszę się, że jest jak jest. Ostatnio nawet wiatr we włosach i świat u stóp. A dzisiaj dzięki pozytywnemu wynikowi rozmowy kwalifikacyjnej, to mam wrażenie, że nie ma niczego, co mogłoby się nie udać

Niestety na razie nie mam zbyt wielu środków, żeby wydawać pieniądze na terapię, ale dzięki za radę, w przyszłości na pewno będę musiała o tym pomyśleć? Za tydzień mam spotkać się z tym chłopakiem i bardzo mnie to cieszy ale też panicznie się tego boję. Zwłaszcza, że rozmawiać będę musiała po angielsku. Rozumiem wszystko i potrafię się dogadać, ale czasem mam problemy z poprawna wypowiedzią podczas stresu nawet po polsku. Tak bardzo przydałby mi się w tym momencie xanax. Czy któreś z Was zmaga się również z zaburzeniami lekowymi i czymś na kształt fobii społecznej? Jak sobie z tym radzicie? Zmuszacie się do spotkań?

[shira123]

Ja chce dzis zalozyc blog o zyciu z borderline.wstawie link*)

U mnie tak jak u heledore dobra passa.

Az nie moge w to uwierzyc.nawet jest pewien mezczyzne zktorym jutro spotykam sie 3 raz...jak na mnie to niesamowity postep w relacjach...

[pimkl]

17 minut temu, Heledore napisał:

No hej kochani
@shira123 ,@New-Tenuis, @lukrowana, @Makebelieve, @pimkl, @Abigail_1Sm25, @siostrawiatru, @Agnieszka_Kk, @acherontia-styx, @redquin (mam nadzieję, że o nikim nie zapomniałam ) Co tam u Was słychać?

Ja doczekałam się kolejnego podejścia do psychoterapii I teraz zbieram zakłady: po ilu spotkaniach i w jaki sposób terapeuta/tka powie mi, że nie da się/nie może/ nie można mi pomóc?

Nigdy nie sądziłam, że terapeuci mogą mówić takie rzeczy. Moim zdaniem są to ludzie, którzy zajmują niewłaściwe stanowisko. Jaka to terapia?

Dziewczyny !!! Bardzo Was proszę o szybką odpowiedź. Jutro idę na randkę i strasznie się stresuję. Koszmarnie. Facet bardzo mi odpowiada, ale sam mówił, że kilka razy umawiał się przez internet i była to dla niego porażka. Tzn. nie mówił tego żeby mnie zniechecić czy ostrzec haha, po prostu napisałam, że jestem trochę zestresowana bo nigdy nie umawiałam się przez intetnet, a on odpowiedział, ze sam jest dość zestresowany i że on umawiał się kilka razy, ale nigdy nic z tego nie wyszło. Zapytałam czy rozmowa się nie kleiła, bo chciałam wybadać kto kogo odrzucił. Odpowiedział, że jedna dziewczyna była zbyt intensywna a z drugą spotykał się jakiś czas ale nie wyszło. Strasznie znoszę odrzucenie i ta randka bardzo mnie stresuje. W dodatku będę musiała mówić po angielsku - dogadać się dogadam, ale nie posługuję sie  tym językiem tak swobodnie jakbym chciała, zwłaszcza w stresie. Myślałam o wypiciu lampki lub dwóch wina przed spotkaniem, żeby się rozluźnić, z racji, że nie mam ani benzo ani nic, co pomogłoby na tak wielką tremę. Myślicie, że jeśli czymś to zagryzę i wezmę gumę, to wyczuje? Na randce i tak napijemy się wina, więc chodzi tylko o czas dotarcia do restauracji.

[wTymTygodniu]

9 godzin temu, pimkl napisał:

Nigdy nie sądziłam, że terapeuci mogą mówić takie rzeczy. Moim zdaniem są to ludzie, którzy zajmują niewłaściwe stanowisko. Jaka to terapia?

 

Czytałam, że podobno terapeuci często odmawiają terapii osobom z BPD, bo twierdzą, że ich to "przerasta".

Edytowane 22 Września 2018 przez wTymTygodniu

[Abigail_1Sm25]

@Heledore, może teraz się uda! Fajnie, że na NFZ, trzymam kciuki  Co u mnie? Dużo poważnych zmian, których bardzo się boję i przez to psychika siada (górki i doły) - rozwód, zmiana miejsca zamieszkania, problem ze znalezieniem pracy (nadaję się psychicznie do niewielu, a z tych nie oddzwaniają).

@pimkl, ja bym nie piła

 

[wTymTygodniu]

4 godziny temu, Heledore napisał:

Dokładnie w ten sam sposób nasza forumowa ekspert odpowiedziała mi na to pytanie.

Właśnie o tej wypowiedzi myślałam, tylko nie pamiętałam, kto i gdzie to napisał :)

4 godziny temu, Heledore napisał:

Tylko z drugiej strony- czy to nie jest tak, że zobowiązali się nieść pomoc wszystkim? Ja wiem, że ludzie z BPD potrafią być trudnymi pacjentami. Ale nikt nie mówił, że praca psychoterapeuty jest łatwa

No widzisz, wielu terapeutów wybrało ten zawód by trzepać łatwą kaskę za godzinkę pogaduszek. Do tego boją się odpowiedzialności, czują się nie dość kompetentni. Znaleźć dobrego terapeutę - fachowca to wielki problem, nie tylko dla osób z BPD, ale ogólnie :(

[shira123]

Heledore

 

u mnie dobrze i stabilnie))

 

mimo wystąpienia roznych problemów trzymam się dobrze i mysle pozytywnie

co więcej staram się pomagać znajomym

zalozylam blog  www.zyciezborderline.blogi.pl

postaram się 2-3 razy w tyg.cos naskrobać)

 

pimkl

napisz jak randka

 

co do odrzucania pacjentow z borderline ja się z tym zetknelam tylko raz

a obecnie mam wspaniala T z która swietnie się dogaduje

to jest straszne ze się tak dzieje bo przecież ludzie z border strasznie boja się odrzucenia...a to ich spotyka od

psychologa..

[Agnieszka_Kk]

@Heledore dzięki, że pytasz o to co u mnie. No więc, od października zaczynam nową pracę. Miałam kilka miesięcy przerwy od zakończenia poprzedniej i znalezienia nowej. Będę uczyła seniorów obsługi komputera. Praca wydaje się ciekawa, ale mimo wszystko mam stres przed tym, przed odpowiedzialnością, przed tym, że będę na froncie, "wyeksponowana". 

Poza tym mam gorszy okres, jestem przygaszona, przeszłość mnie dopadła. Moje traumatyczne doświadczenia. Ale jakoś tak wolę ten stan, chyba lubię cierpieć. Może to brzmi dziwnie, ale ze smutkiem dobrze się czuję, znam do od dziecka niestety.

Z pozytywów spotkałam się dzisiaj z koleżankami i ugotowałam pyszny obiad na kilka dni.

[Akuma]

hejka dawno mnie tu nie było muszę przynac co u was ciekawego się dzieje ludziska 

[Makebelieve]

Heledore

dzieki, ze pytasz  U mnie ostatnio niestety ciężko, 2 razy chciałam wziąć nasenne, ale chłopak mnie powstrzymał.. Chodzę na terapię 2x w tygodniu, mam naprawdę cudowną terapeutkę. Powiedziałam jej ostatnio, że jestem beznadziejnym przypadkiem i dziwię się jej, że chce ze mną pracować. To odpowiedziała mi, że od początku wiedziała na co się pisze, że praca z borderem bywa trudna i bardzo jej zależy na naszej relacji.

Od października wracam po dziekance na studia. Masakrycznie się boję.. Aż terapeutka się dziwi, że budzi to we mnie taką panikę, mimo że te studia i ukończenie ich to moje marzenie.

[pimkl]

18 godzin temu, shira123 napisał:

Heledore

 

u mnie dobrze i stabilnie))

 

mimo wystąpienia roznych problemów trzymam się dobrze i mysle pozytywnie

co więcej staram się pomagać znajomym

zalozylam blog  www.zyciezborderline.blogi.pl

postaram się 2-3 razy w tyg.cos naskrobać)

 

pimkl

napisz jak randka

 

co do odrzucania pacjentow z borderline ja się z tym zetknelam tylko raz

a obecnie mam wspaniala T z która swietnie się dogaduje

to jest straszne ze się tak dzieje bo przecież ludzie z border strasznie boja się odrzucenia...a to ich spotyka od

psychologa..

Randka dobrze, aczkolwiek wypiłam dwie lampki wina przed i teraz zastanawiam się czy wyczuł czy nie... ale ogólnie w porządku, angielski szedł mi lepiej niż mogłabym przypuszczać, rozmowa też się kleiła. Facet bardzo mi się podoba z charakteru, niestety nie bardzo z wyglądu. Nie doszło do żadnego pocałunku, przytuliliśmy się tylko, nadal ze sobą piszemy i wczoraj mówił o następnym spotkaniu, ale ja sama teraz nie wiem czy chcę iść w jakąś romantyczną stronę, czy bardziej przyjacielską. No i nadal boję się odrzucenia. Paradaksoalnie zazwyczaj w takich sytuacjach nie boję się odrzucenia ze względu na wygląd, bardziej na charakter. Moja osobowość - a bardziej zaburzenia, nerwice itp. są moim największym kompleksem. No i któryś raz już po spotkaniu z ludźmi, chociaż poszło całkiem dobrze, czuję jakiś niesmak, jakbym wyszła na głupka. Nie wiem skąd bierze się to uczucie.

A co do drugiej kwestii - No właśnie, ja odrzucenia boję się wręcz panicznie, nie mogę sobie wyobrazić jak bardzo byłabym załamana gdyby osoba deklarująca mi pomoc, której zaufałam,a  co więcej pomoc jest jej pracą, odrzuciła mnie. Nie wiem jak psycholog może mieć sumienie, żeby robić takie rzeczy ludziom którzy rozpaczliwie pragną jego pomocy i uwagi. I tak jak ktoś wcześniej wspomnial - nikt nie powiedział, że praca psychologa jest łatwa. Nieważne jak ciężki jest przypadek, powinien próbować dopóki osoba chce jego pomocy.

[Abigail_1Sm25]

@Heledore, dziękuję! Na razie słabo mi idzie, szukam pracy, w której zaakceptują orzeczenie o stopniu niepełnosprawności... w dwóch poprzednich pracach nie powiedziałam i źle to się skończyło.

Bez sensu z tymi terapeutami!!!

@Agnieszka_Kk, trzymam kciuki za Ciebie i seniorów  

Kurcze, jakoś mi głupio, że udzielam się w tym wątku, skoro nie mam BDP...

[lukrowana]

@Abigail_1Sm25 a to orzeczenie o niepełnosprawności dotyczy Twoich zaburzeń czy coś innego? widziałam, że zdarzają się ogłoszenia, w których piszą, że mile widziane orzeczenie. Ale ja sama jeśli to dotyczy zaburzeń, to bym się lepiej nie przyznawała jeśli chodzi o jakąś przyzwoitą pracę, bo to w wielu miejscach może skreślać na starcie. Nawet jak nie ma się jakiś poważnych zaburzeń.

Nie czuj, ze Ci głupio, że się tu udzielasz  wątek jest przecież otwarty dla wszystkich. Nie tworzymy tu ''wirtualnej sekty'', zamkniętej na konkretne zaburzenie

 

Ja dla odmiany dostałam pracę. Przyszło naprawdę bardzo łatwo. 1 dzień jej szukałam. Choć jestem teraz na takim jakby tygodniu próbnym. Ale szef jest spoko człowiekiem, więc myślę, że będzie dobrze. 

spodziewałam się, że przy mojej nerwicy i też fobii społecznej praca, a zwłaszcza z ludźmi, to będzie kaplica. A nie jest najgorzej. Choć zwłaszcza z rana każdego dnia się denerwuję. Może nie tyle, że są tam ludzie, ale żeby wiadomo, dobrze wypaść.

[lukrowana]

Nawet nie zależy mi teraz na jakiejś super płacy. Nie mam doświadczenia, więc na początek mogę pracować za murzyńską pensję. Dla mnie priorytetem jest teraz, żeby psychicznie się oswoić z pracowaniem. Coś co tak długo odkładałam. Mogę być z siebie niejako dumna (o ile mi się nie pogorszy). Rok temu jeszcze, to jak dostałam się na staż, to przed pierwszym dniem stchórzyłam. Przeraziło mnie to, strasznie płakałam i napisałam w mailu, że jednak z pewnych powodów muszę zrezygnować. Czułam się wtedy jak przegryw życiowy. Ale przerażał mnie zwłaszcza pierwszy dzień.

Miałam iść na oddział od października. Ale uznałam, że jak w 2 tygodnie znajdę pracę, to idę do niej. Przynajmniej jakieś pieniążki wpadną. Nie mówię tego nikomu głośno, ale jak miałam sie gorzej nerwowo, to wizja szukania i pracowania mnie tak przerażała, że chciałam iść do tego szpitala. Ba, ja bym się nawet zamknęła na tym oddziale, byleby tylko na jakiś czas odroczyć ten strach związany z szukaniem roboty.

Jeśli nie zwariuję tu nerwowo, nie wylecę, to naprawdę będę z siebie dumna. Wrzuciłam się na dość głęboką wodę. Ale jak mi się uda, to będzie to dużo lepsza forma terapii, jak mówienie o tym terapeucie i wałkowanie tego i dalej przerażanie się. Będę wtedy dumna z siebie, że nie jestem już ''nierobem'' a wszyscy wokół znajomi pracują. A ja będę miała wreszcie swoje pieniążki, nawet nie jakieś super, ale swoje. I coś do wpisania w cv

[Akuma]

@Heledore szkoda mówić ciągle to samo lęki myśli głupie itp nic ciekawego w sumie 

 

[Akuma]

ciągle lęki myśli głupię nie lecze tego nie wiem sam czm w sumie 

[New-Tenuis]

W dniu 21.09.2018 o 23:46, Heledore napisał:

No hej kochani
@shira123 ,@New-Tenuis, @lukrowana, @Makebelieve, @pimkl, @Abigail_1Sm25, @siostrawiatru, @Agnieszka_Kk, @acherontia-styx, @redquin (mam nadzieję, że o nikim nie zapomniałam ) Co tam u Was słychać?

Ja doczekałam się kolejnego podejścia do psychoterapii I teraz zbieram zakłady: po ilu spotkaniach i w jaki sposób terapeuta/tka powie mi, że nie da się/nie może/ nie można mi pomóc?

Mam nadzieję, że nie powie Ci tak, że trafiłaś tym razem na solidną terapeutkę. U mnie trochę ciężkawo ze względów zawodowych i emocjonalnych, i ogólnie życiowych. Jest to najcięższy (ex aequo z 2007) rok w moim dotychczasowym życiu. Ale życie toczy się dalej.