Skocz do zawartości
Nerwica.com

aniam97

Użytkownik
  • Postów

    326
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

2 obserwujących

Ostatnie wizyty

Blok z ostatnimi odwiedzającymi dany profil jest wyłączony i nie jest wyświetlany użytkownikom.

Osiągnięcia aniam97

  1. Dziekuje i dziekuje Ci tez za to że napisałaś choc wcześniej nie wspomniałam o tym
  2. Mam pojutrze kwalifikacje na oddział dzienny ale mogą mnie nie przyjąć, mam duże problemy z radzeniem sobie ze sobą przy ludziach
  3. Nie wiem czemu to piszę. Czuję się samotna. W zasadzie to mam dach nad głową, jedzenie w lodówce, mój tata wykrzyczał by mi w takiej sytuacji że niczego mi nie brakuje przecież. Mieszkam w wynajętym pokoju i nie jestem pewna czemu to piszę, chyba w formie pamiętnika, bloga? Zwykle strasznie mi wstyd ale w zasadzie są jeszcze bardziej mroczne miejsca w sieci. Od jakiegoś czasu w sumie moje życie dzieje się głównie w moich snach. Dziś piątek a spędziłam go w domu, jak kazdy dzien ostatnio procz marketu. Ogarnęłam jakieś podstawowe rzeczy przy sobie, co i tak było wyzwaniem. Mama tylko pisze 'wroc do domu, tata kupi ci kfc' w reakcji na toze jest u mnie cieżko. i takie tam. Kiedyś byłam dawcą komórek szpikowych dla mamy, ale mrozi mnie jak mama używa zwiazanych z tym sformułowań. Pisze do mnie w odpowiedzi na moje zdjęcie roslinek 'moja (twoja) krew' zaproszenie do scalenia sie w jedno Jest mi niedobrze od takich rzeczy. Może obserwator nic by zlego w tym nie zauważył ale mi to przeszkadza. Wychodzę od laptopa do lodówki zeby coś przegryźć, porobię sobie zdjecia na których stworze fałszywa rzeczywistość tego jak wygladam, jak chcialabym wygladac... Juz nie wiem co jest prawdziwe. Mam isc na terapie i wiecie co? Nic mi nie pomogą. Może teraz mozna powiedzieć że wszytsko zależy od nastawienia... I ze sie nie uda z takim nastawieniem. Wyglada na to ze jestem co najmniej aspoleczna. Mowie co najmniej nie bez powodów. Ale strasznie chcialabym byc z kimś blisko. I skarcicie mnie. A wiecie co? Ja wiem jaka jestem, przeciez ja mysli nie moge w kupe złożyć tyle lat ekstremalnej patoli w domu tylko po to by... Nie umiem skorzystać z terapii. Za duzo barier. Moja glowa to nieprzyjemne miejsce Jest duzo gorzej niz wygląda cale zycie autodestrukcja byla ode mnie pożądana w domu, nie umiem w zycie,jest zupa a ja widelcem
  4. Cześć, prześledziłam wątek. Mam nadzieję że jeszcze zajrzysz tu czasem. Przykro mi naprawdę, wiele podobnych rzeczy doświadczyłam sama, a od wielu co pisałeś jeży się włos. Jesteś mile widziany
  5. Rozmawiałam z Panią na recepcji raz w pewnej fundacji, by spytać o wcześniejsze terminy do psychoterapeuty. Posprzeczałyśmy się i bałam się z nią rozmawiać kolejny raz. Okazuje się że jest ona psychotraumatologiem. I oferuje mi pomoc. Po pierwszym spotkaniu, na które poszłam z nastawieniem dość defensywnym, mam mieszane uczucia. Już łącznie 2 razy podniosła na mnie głos mimo braku mojego agresywnego zachowania. Ma przytłaczająco dużo pozytywnych opinii. Stąd moje mieszane uczucia. Nie mam komfortu wyboru opcji za bardzo w mojej obecnej sytuacji, odbijam się od ścian, oczekuję na długoterminową terapię. Z drugiej strony wiem, że boję się ruszyć terapię, która będzie we mnie grzebać i po prostu będzie wymagać długofalowego zaangażowania, więc trochę sobie nie ufam. I nie chcę tego skreślać. Jestem skołowana. Idę na spotkanie z nią we wtorek jeszcze, strasznie brakuje mi jakiegoś obiektywnego oka. Dlaczego? Co się stało?
  6. oni spokornieli, juz nie są nieprzyjemni ale i tak duzo jest nie tak, ale oni nie muszą być obok, teraz w glowie slysze to co najgorsze i to jest jakk niepokonany zywiol
  7. Widzę już ze rzeczy zależą ode mnie i mnie to zmiata z planszy
  8. To przeprowadzka z wynajmowanego pokoju w Wawa do innego czyli już nie mieszkam z rodzicami. Dziękuję za życzliwość ale jeszcze człowiek dużo by opowiadał.
  9. Chcę się przeprowadzić, oglądam pokoje. Jest właściciel i właścicielka oprowadzają mnie. A ja widzę tylko niezadowolone ze mnie miny moich rodziców. Robię wszystko, obserwuję uważnie ich mimikę, jestem miła, mówię co chcą usłyszeć. A ja ciągle nie trafiam. Chę być z nimi jak najkrócej bo im dłużej mnie widzą tym bardziej oceniają i widzą że coś jest ze mną strasznie nie tak, nie powinnam istnieć. Kiedy jestem w pracy –tak naprawdę jestem w szkole, mam 8–10 lat. Wszystko jest zimne i samotne. Jestem niepasującym dziwakiem. Inne dzieci mnie lubią. Albo są ambiwalentne, nie wytrzymują. Mam w głowie pustkę i nie wytrzymujęwewnęytrznego napięcia. Nigdy z nimi nie rozmawiam. Alienuję się. Wszyscy gadają ze sobą a ja zamknięta na wszytskich. Strasznie często mówię przepraszam.Mam koleżankę, za którą chodzę wszędzie, ale gadamy tylko na uniwersalne tematy albo powierzchowne. Pracuję ale jest strasznie ciężko ze soba. w głowie mam szambo. A mamie nie można o tym powiedzieć. I nikomu nie można powiedzie. mamie przede wszystkim bo zawsze warczy na mnie. Ciśnie mnie widzi że mam łzy w oczach a ja poprostu psychicznie nie mam na nic siły. i jest jeszcze gorzej. tłamsić i chować. A jest tak blisko że trzeba to schować, także przed sobą, Ale za wszelką cenę nic nie pokazywac na zewnątrz. Świat mnie nie chce, odrzucił mnie. Nikt dla mnie nie chce dobrze. Patrząna mnie z niezrozumieniem, jak na nieudacznika, boję siich Czuję że jak już mówią albo myślą o mnie to tylko źle. Aie jestem niewidzialna, Skrajnie sztywna i nieporadna. Niedopasowana. Nic mnie nie bawi. Nic nie maładunku emocjonalnego. społeczne interakcje nie mają dla mnie sensu, nie rozumiem ich. Musiałam zrezygnować z własnego rozwoju. Zawisłam na matce. Na rzecz matki, której jest na rękę, że jestem nieporadna i niesamodzielna. Ciągle prowadza mnie do lekarza bo wciąż jest cośzemną nie tak, najlepiej jak sie ktos mna zajmie, często choruję.Nie ma żadnej dobrej woli wobec mnie i w tym domu. Robię coś dla ciebie ale tylko z własnej potrzeby robienia wszystkiego za kogoś. W domu nie ma żadnej konsekwencji z tego że ktoś kogoś źle traktuje. jakoś nie biorą odpowiedzialności dla siebie. Zachowują się jakby inni byli z kartonu. Dlatego pozwalają sobie na skrajny sadyzm. Nędza. Brak pieniędzy. Codzienna walka o przetrwanie. Życie we wrogości wobec siebie - wszyscy w rodzinie. Braku poczucia że w drugiej osobie w środku ktoś jest. Żyjący jak skrajne dzikusy. Póki lekarz mi nie powiedział że jestem odwodniona i mam pić, czułam że nie zasługuję na picie kiedy czuję pragnienie. Jeśli nikt o mnie nie pamięta to nie mam żadnego znaczenia. To że rysuję i się tym chwalę w ogole całość mojego rysowania to próba bycia widzialną, coś wartą. Nie mogę rano wstać, mam plan umyś się o 10, a robię to o 13. "******. Debilu. Zmarnowałaś dzień. Jesteś ******". Boję się że mój wewnętrzny chaos może zobaczyć ktoś z zewnątrz. Bycie znienawidzoną córką jest lepsze niż bycie nikim. "Lepiej że jego już nie ma. Bo każdy kto jest blisko Ciebie tylko na tym ucierpi." Tylko mi nie mówcie że mam siebie polubić. Jestem ******. Obiad, nie zasługuję na obiad, *****, bierz dupe w troki i zjedz obiad ***** leniu. To jest chleb nie obiad******alasz chleb- przestań. Przestań żreć chleb, zrób obiad! Nie daje rady kłade sie. Ani jednego gryza więcej! Nie jedz tego chleba! (Je chleb) Jak mogłaś ugryźć ten chleb?!
  10. wszystko w mojej głowie jest rozwalone. codziennie sie budze i boje o jutro. jestem sama, czuje ze jestem trwale uszkodzona nie wychodza mi zwiazki i mam na to dowody.
  11. robiłam test mbti wielokrotnie. Za każdym razem wychodziły mi typy z zakresu intp, infp, enfp, infj... isfp... mam zaburzenia osobowości, nic dziwnego w sumie. Kiedyś bardzo poważnie traktowałam mbti, teraz nie wiem czy coś z tego zostało. Często spotykam się z opiniami że to jak horoskop albo jest mało miarodajny. Często myślę źle o 'fapaniu'. Moim. i ogólnie. Też część razy czuję że to złe. Choć staram sobie przetłumaczyć że seks i pociąg nie jest złe. nie wiem.
×