Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[Josie_86]

Cześć, dołączam do borderów.. Jedna z moich nowych diagnoz. Wprawdzie tej spodziewalam się od lat i sporo już o tym wiem, ale chętnie udzielę się tutaj albo poczytam, co Wy macie do powiedzenia. Ściskam i życzę miłego dnia wszystkim :*

[*Monika*]

Josie_86, diagnoza w przeciągu terapii może ulegać zmianie bo to, nad czym pracuje się w toku terapii ewaluuje, człowiek może się rozwijać i zmagać się ze swoimi trudnościami, innymi słowy pracować nad nimi.

[maybeBaby]

Chyba zaczynam sie godzic z rozstaniem z partnerem. Jeste jeszcze wiele do zrobienia w kwestii psychicznej i materialnej, ale CHYBA dam rade. Zdaje sie, ze mu odpuscilam - tzn. zwolnilam go z obowiazku bezwarunkowej akceptacji i milosci do mnie. Pytanie: kto nastepny? Po zastanowieniu wydaje mi sie ze powinien to byc terapeuta, jak w przypadku Rachel w "Uratuj mnie". Ale po pierwsze moim terapeuta jest kobieta, a po drugie obcy czlowiek raczej nie da mi milosci, no chyba ze potrafi dobrze udawac. Co o tym sadzicie? Na prawde wydaje mi sie, ze terapia powinna byc po to zeby uzupelnic braki z dziecinstwa. I ja wlasnie tego potrzebuje - bezwarunkowej akceptacji i milosci. Zupelnie nie interesuje mnie nowy zwiazek milosny z mezczyzna - oczywiscie myslac racjonalnie. Juz wiem ze oni wcale nie maja obowiazku mnie kochac, a ja nie powinnam tego od nich wymagac. To mialo pochodzic od rodzicow!

Czy ktos z Was sie spotkal ze zwiazkiem terapeutycznym, gdzie teraeuta przejmuje role rodzica?

[lulu.onthebridge]

maybebaby a uważasz, że płeć terapeuty może stanowić istotny czynnik w terapii? Np że dla kogoś lepszy będzie facet a dla kogoś innego kobieta? Ostatnio dużo się nad tym zastanawiam i chętnie usłyszę przemyślenia innych. Chodzicie do facetów czy kobiet na terapię?

[Synsa]

Ja do kobiety. I już ją wyidealizowałam a jeszcze właściwie nic nie zrobiła Z tego co czytałam ma się w terapii pojawić moment tego zbytniego przywiązania bo to dla nas normalne.

[Gość abstrakcyjna]

lulu.onthebridge, Do faceta i nie chciałabym do kobiety.

[Atalia]

lulu.onthebridge, nie mogłabym terapeutyzować się u faceta, facetów uwodzę z racji samej płci. Nie muszę mieć do czynienia z jakimkolwiek wpisującym się w moje pojmowanie "atrakcyjności", nie, wystarczy mi sam fakt, że mam do czynienia z osobnikiem płci męskiej

Rozdarcie duszy i umysłu za 5 groszy, a więc - generalnie - wolę i faworyzuję facetów przez wzgląd na - generalnie - silną awersję wobec kobiet, tyle, że, jak wyżej, nie umiem nie rozkochiwać w sobie r.m., zabiegać etc.

 

Szybko dość uświadomiłam swoją terapeutkę o takim, nie innym, wyższościowym i dość pogardliwym podejściu do kobiet, ale, ale, mogę spokojnie orzec, iż moja t. nie grzeje miejsca w lidze kobiet ogólnie przeze mnie wręcz znienawidzonych. Jest poza.

 

 

Swoją drogą, jako, że bywają tu w gwożdżącej mierze kobiety - jesteście "pogodzone" ze swoją kobiecością, płciowością, seksualnością i innymi, tożsamymi?

 

Ja zdecydowanie nie i nie potrafię nawet porządnie tematu ugryźć, by nie popadać w jakąś silną autoagresję i dekompensę.

Czuję się dość poza kwalifikacją, jakby: zbyt niemęska (fizycznie), by być facetem, zbyt niekobieca (w głowie), by być kobietą.

[maybeBaby]

Wlasnie obawiam sie ze plec terapeuty moze miec znaczenie. Ja tez chetnie uwodze mezczyzn, a kiedy tego nie robie, to udaje silnego mezczyzne - aby postawic sie na rowni z nimi. I chcialabym sie z tym zmierzyc na terapii. Madry terapeuta wiedzialby co z tym robic. Pierwsza miloscia dziewczynki powinien byc ojciec, a jesli go nie bylo to teraz terapeuta.

Z drugiej strony mam problem z kobietami - nie wiem jak przyjmowac ich pomoc, przyjazn, milosc. Nie sa dla mnie autorytetami. I tu terapeutka-kobieta sie przyda. Mysle, ze gdyby zechciala przyjac role matki na czas mojej terapii, to byloby na prawde pomocne.

Na razie chodze do niej od 3 miesiecy 2 razy w tyg i wcale sie nie przywiazalam. Owszem, chetnie tam ide, ale przez swieta wcale nie tesknilam. Moze to sie w koncu zmieni?

 

A gdyby tak miec dwoje roznych terapeutow - kobiete i mezczyzne?

[lulu.onthebridge]

MaybeBaby, hihi dwóch terapeutów- marzenie... Ja też mam problem z kobietami i swoją własną kobiecością, mam silnie rozwinięty pierwiastek męski i chyba bardziej szanuje mężczyzn niż kobiety, chyba że męskie kobiety- z takimi się przyjaźnie, pozostałe mnie nie lubią, łącznie z kobietami terapeutkami niestety.

[Helvetti]

maybebaby a uważasz, że płeć terapeuty może stanowić istotny czynnik w terapii? Np że dla kogoś lepszy będzie facet a dla kogoś innego kobieta? Ostatnio dużo się nad tym zastanawiam i chętnie usłyszę przemyślenia innych. Chodzicie do facetów czy kobiet na terapię?

 

Ja uważam że płeć ma duże znaczenie. Ja na razie nagrupową chodzę (facet i babka), niedługo zacznę indywidualną ale nie wiemz kim jeszcze

[Josie_86]

*Monika* tak, wiem o tym, mam kilka diagnoz nt. zaburzeń osobowości, ale tylko z tą się zgadzam.. I nie tylko ja, moi bliscy również.

 

Ja chodzę do terapeutki, ale na pewno nie jestem skłonna jej idealizować:/ Przeciwnie, jakoś trudno mi się z nią rozmawia, ale otwieram się jak najbardziej, chcę żeby jak najlepiej mnie poznała i dzięki temu mogła mi pomóc.. ale póki co wydaje mi się, że część jej wniosków na mój temat jest błędna

[getmeoutofhere]

Ja chodzę do kobiety. Przez ponad pół roku moim terapeutą był mężczyzna. Porażka. Nie mogę pracować z mężczyzną, za bardzo chcę tworzyć jakiś obraz własnej osoby, oczywiście ciągle inny: uwodzicielki, dzieciaka, etc. Nie potrafiłam być sobą i oczywiście ciągle przeskakiwałam od zakochania w terapeucie (nie idealizowania) do nienawiści. Poza tym myślę, że był dość kiepski

Ja chyba nienawidzę wszystkich, niezależnie od płci Zawsze miałam problem z akceptacją swojej kobiecości, bo uważam, że mężczyznom jest w życiu łatwiej. I nienawidzę mężczyzn, bo niestety przestępcami, zboczeńcami są głównie oni. Głupie, wiem

 

Tak nie wiem, czy powinnam się tutaj udzielać, bo jak pisałam mam "diagnozę" chad/border... Ale zadam kolejne pytanie, może będzie większy odzew Czy bierzecie jakieś leki? Pomagają Wam?

[*Monika*]

*Monika* tak, wiem o tym, mam kilka diagnoz nt. zaburzeń osobowości, ale tylko z tą się zgadzam.. I nie tylko ja, moi bliscy również.

 

Ja chodzę do terapeutki, ale na pewno nie jestem skłonna jej idealizować:/ Przeciwnie, jakoś trudno mi się z nią rozmawia, ale otwieram się jak najbardziej, chcę żeby jak najlepiej mnie poznała i dzięki temu mogła mi pomóc.. ale póki co wydaje mi się, że część jej wniosków na mój temat jest błędna

Jeśli się z tymi wnioskami nie zgadzasz... po prostu wyraź w tej kwestii swoje zdanie. Na tym też polega terapia. Na byciu asertywnym. To nic złego zaprzeczyć, jeśli się z czymś nie zgadzasz.

To dobrze, że nie idealizujesz terapeutki. Czyli traktujesz ją jako fachowca... to ważne. I dobrze, że się otwierasz i mówisz o swoich trudnościach.

[Synsa]

Czy bierzecie jakieś leki? Pomagają Wam?

 

Brałam do niedawna Sulpiryd na nadmiar złych emocji i motywację, pomagał nawet bardzo, nie kotłowało się we mnie tego wszystkiego tyle, bez niego przypomniałam sobie jak mocno chujowo wcześniej się czułam ;/ Na lęki jeszcze hydroksyzynkę, prawie codziennie przed snem, czasami w ciągu dnia jak nie mogę siebie znieść i mnie rozsadza, cudów nie czyni ale trochę pomaga.

 

Na chad coś bierzesz?

[getmeoutofhere]

Czy bierzecie jakieś leki? Pomagają Wam?

 

Brałam do niedawna Sulpiryd na nadmiar złych emocji i motywację, pomagał nawet bardzo, nie kotłowało się we mnie tego wszystkiego tyle, bez niego przypomniałam sobie jak mocno chujowo wcześniej się czułam ;/ Na lęki jeszcze hydroksyzynkę, prawie codziennie przed snem, czasami w ciągu dnia jak nie mogę siebie znieść i mnie rozsadza, cudów nie czyni ale trochę pomaga.

 

Na chad coś bierzesz?

 

Biorę depakine chrono, elicee, ketikept... po nowym roku mam zamiar jednak iść do lekarza, żeby zmienił mi leki (zapewne depakine), bo nie dość, że już nie czuję się ustabilizowana to jeszcze przytyłam 8 kg w dwa miesiące :/

 

Wysłane z mojego X2 7.1S przy użyciu Tapatalka

[lulu.onthebridge]

Ja chyba nienawidzę wszystkich, niezależnie od płci

po przemyśleniu sprawy tez mogę się pod tym podpisać.

 

A jak Ci depakina nie służy, to może spróbuj lamotryginę? Ja ją biorę od dwóch miesięcy i jestem bardzo zadowolona, nie męczy mnie moja impulsywność, nie szapie mną od środka, mogę spokojnie myśleć zanim coś zrobię tylko potrzeba cierpliwości, bo powoli się rozkręca i powoli zwiększa się dawki. Na chad też się stosuje, niektórzy sobie chwalą.

 

Swoją drogą nie pierwszy raz słyszę, że lekarze zastanawiają się czy to chad czy to border... A ty bardziej co podejrzewasz? No bo chyba różnica jest głównie wewnętrzna, a podobieństwo raczej zewnętrzne, choć może się mylę, nie wiem znowu tak wiele o chad...

[Chaotic]

Czy bierzecie jakieś leki? Pomagają Wam?

Ja biorę Convulex, Cital, Hydroksyzynkę. Brałam tez Olanzapinę. Uspokoiły mnie trochę i w miarę ustabilizowały, chociaż ostatnio coraz częściej mam wahania nastroju i jestem ciągle senna

[getmeoutofhere]

Ja chyba nienawidzę wszystkich, niezależnie od płci

po przemyśleniu sprawy tez mogę się pod tym podpisać.

 

A jak Ci depakina nie służy, to może spróbuj lamotryginę? Ja ją biorę od dwóch miesięcy i jestem bardzo zadowolona, nie męczy mnie moja impulsywność, nie szapie mną od środka, mogę spokojnie myśleć zanim coś zrobię tylko potrzeba cierpliwości, bo powoli się rozkręca i powoli zwiększa się dawki. Na chad też się stosuje, niektórzy sobie chwalą.

 

Swoją drogą nie pierwszy raz słyszę, że lekarze zastanawiają się czy to chad czy to border... A ty bardziej co podejrzewasz? No bo chyba różnica jest głównie wewnętrzna, a podobieństwo raczej zewnętrzne, choć może się mylę, nie wiem znowu tak wiele o chad...

 

Depakina na początku dość dobrze mnie stabilizowała, po dwóch miesiącach przestała, więc czas na zmianę. :)

Ja sama nie wiem... wydaje mi sië, że to wszystko wynika bardziej z mojej osobowości, bo cały czas 'cos się dzieje', nie tylko podczas epizodu, a później już jest ok. Gdybym była sama, byłoby dużo gorzej, a tak ciægle ktoś się mną opiekuje, wcześniej mama, teraz chłopak. To okropne, że nie potrafię być samodzielna może niedługo będę musiała, bo już nawet on nie potrafi ze mną wytrzymać.

Pewnie pierwszym podejrzeniem jest chad, bo (przynajmniej ja tak robiłam) podczas rozmowy z lekarzem koncentruje się głównie na wahaniach nastroju. Ja bardzo nie lubię mówić o emocjach, nawet z pisaniem na forum mam problemy, ech. I ciægle podczas wizyt czuję, że nie powinnam zawracać lekarzowi głowy swoimi głupimi odzuciami, tylko skupiać się na konkretach

 

Podsumowujæc rok: dwie dwumiesięczne depresje ciągłe, reszta roku przeplatana krótkimi bardzo depresjami, hipomaniami, agresją. Ciągły kocioł.

 

Wysłane z mojego X2 7.1S przy użyciu Tapatalka

[Chaotic]

Tez nie ogarniam samodzielności. Bardzo o nią walczę, ale strasznie sie uzależniam od innych. Tak jakby od nich zależało wszystko

[Synsa]

Wracając do CHAD to jak dostałam po psycho kwestionariusz nastroju to siedziałam nad tym i siedziałam i ona do mnie mówi że to proste pytania, że nie ma się co zastanawiać, wręcz była zła trochę na mnie że nad tymi pytankami ślęczę i nie wiem co zrobić. Serio, to wszystko się zmienia jak w kalejdoskopie to jak ja mogę na takie 'proste' pytanie odpowiedzieć jednoznacznie... Pozaznaczałam co mi się wydawało słuszne chociaż ciągle nie jestem pewna czy prawdziwe i w sumie nie wiem co z tego wynikło. Podpytała mnie tylko kiedy ten stan maniopodobny był, zapisała w tej mojej karcie i na następnej wizycie pytała czy nie miałam znów dziwnych pomysłów albo zainteresowań ;p

Wydaje mi się, że generalnie przy wahaniach nastroju chad trzeba wykluczyć albo potwierdzić.

[Gość]

Co do kwestionariuszy to ja zawsze mam podobny dylemat. Myślę nad prostymi pytaniami i myślę i nigdy nie wiem co zaznaczyć, żeby było tak jak myślę:)

Jakbym zupełnie nie miała swojego zdania... zdarza się i tak.

 

Nie wiem już co ze sobą dzisiaj zrobić. Coś we mnie niespokojnego siedzi... myślałam, że chociaż dziś będzie lepiej a ja się nakręciłam tak, że knuję jakieś intrygi, aby zniszczyć komuś trochę spokoju, aby ktoś zapłacił za to, że cierpię.... dlaczego tylko ja mam przeżywać. Wiem, że jestem nieznośna i ktoś pewnie nie zrozumie tego co piszę. Serce mi chyba pęknie niedługo jak nikt mi nie pomoże oduczyć się takich zachowań i emocji

 

Powinnam być chociaż dziś w lepszym nastroju, w końcu idę na imprezę...potańczę, wypiję - świat wtedy jest trochę do przyjęcia..

Ostatnio mam silniejsze pokusy na twardsze używki. Chyba mam taką potrzebę stoczenia się kompletnie aby w końcu zamknęli mnie gdzieś daleko od wszystkich a z drugiej strony wizja mnie zwariowanej przeraża, zawstydza i poniża. Wiem, że to nic nie daje, ale chciałabym niektóre osoby wiedziały, że to przez nich w dużym stopniu tak się czuję. Wszyscy jakoś zawsze się pozbierają i sobie żyją w zakłamanym świecie.... tylko ja kuźwa nie mogę nigdy normalnie. Nie pasuję tu. Za dużo czuję, za dużo myślę, za dużo widzę....

 

Co Wy dzisiaj dziewczyny robicie? ...

[Synsa]

Wstałam godzinę temu bo nie mogłam znów nocą zasnąć, wypiłam kawę, zarzucę na siebie kurtkę i czapę za chwile i wyjdę pierwszy raz od tygodnia z domu, kupić alkohol -.- Będę się bawić przed monitorem, nie pierwszy już raz Btw. moja przyjaciółka wstępnie proponowała mi wyjście na imprezę z nią, miała odezwać się w piątek i dać znać, ale tego nie zrobiła

[Gość abstrakcyjna]

Synsa, To może się odezwij do tej znajomej sama?

 

Ja spędzę go w domu z jedną osobą.

[niestety]

siedzę sama. 5 propozycji. niewystarczająco dobrych. lepiej być samej. ale samej też źle. k-rwa. zawsze źle.

[Gość]

Ja właśnie wróciłam z imprezy. Wynajęliśmy sobie lokal, miało być gites, ale ostatecznie czułam się nieswojo i wyszłam. Przed wyjściem z domu moja matka, która przez ostatnie trzy dni siedziała jak święta krowa Z Wątem O Wszystko (Bo zdarzyło mi się telefonu nie odebrać, bo nie siedzę i nie rozmawiam z nią- naturalnie, że tego nie robię, bo wszystkko czego nie powiem zostanie użyte przeciwko mnie), bąknęła mi coś pretensjonalnie o jakąś pierdołę, pożyczoną rzecz od znajomej, więc mi automatycznie ciśnienie skoczyło. Warknęłam, że jest cholerną, zawistną babą, że z nią nie będę o niczym rozmawiać, bo to żadna przyjemność, mogłaby raz ruszyć tyłek i wyjść gdzieś, zamiast siedzieć od parunastu lat w domu na tyłku bez znajomych. Nic nie odpowiedziała, na to mój ojciec się rzucił, że mam zamknąć gębę, bo zmarnowałam mu przyszłość, że jestem wiecznie nieszczęśliwa (Co jest nieprawdą, i w tym momencie zrzucił swoją frustrację na mnie- to jemu nigdy nic nie pasuje, wiecznie narzeka na wszystko i nic mu się nie podoba, i daje o tym znać na każdym kroku, w przeciwieństwie do mnie), nic mi nie pasuje, jakiś stek cholernych bzdur, albowiem nauczyli się, że wina zawsze jest po mojej stronie, i ogólnie psuję im atmosferę na każdym kroku, bo nie jestem kochana i milutka. Problem w tym, że nie doceniliby tego, nie dali mi żadnych powodów w ostatnim roku, żeby ucinać sobie z nimi luźne pogawędki i ja również jestem wiecznie narażona na ich fochy. Ostatecznie skończylo się na tym, że mam wypie.rdalać. No to wyszłam. Z nerwów prawie rozwaliłam sobie drzwi na klatce... Aha, jedyne co moja matka ze swoją posępną miną powiedziała przez owe dni, to "Miałaś mi coś kupić na nowy rok".

Poszłam na imprezę, mój ukochany przyjaciel, niedojrzały dupek, znalazł sobie lepsze towarzystwo od dwóch tygodni, a zatem na każdym spotkaniu nie odważył się powiedzieć do mnie ani jednego, pieprzonego słowa. Człowiek, dla którego ludzie to opcje i każdy jest mu po coś. A dla którego w pewnym momencie chciałam być wszystkim. Stał obok mnie, zagadywał ludzi, z którymi wcześniej gadałam, nie odpowiedział parę dni temu na moją zaczepkę o to, że nie jest w stanie nawet gęby do mnie otworzyć. Powiem wam jedno: Żadna nienawiść czy cokolwiek innego nie doprowadza mnie do takiego szału, jak ignorowanie mnie oraz obojętność. Siedziałam cztery godziny i gotowałam się w sobie. Moje znajome, z którymi tańczył, były przerażone moim spojrzeniem, gotowe przysiąc, że zaraz zrobię im krzywdę. Gdyby nie fakt, że jego była obiła mu twarz, dziś pewnie też bym to zrobiła, cokolwiek, oby dać mu poczuć moją złość. Wysłałam mu tylko esemesa, który był faux pas zresztą, z pomieszczenia obok, że życzę mu jaj w kontaktach międzyludzkich, wszystkiego najlepszego, udanego roku, i powodzenia w powrocie do dawnych znajomych, bo niedługo nie będzie miał ich wcale. Ziryotwał się, ale wciąż bał zareagować. I znowu to we mnie jest problem, bo jest spoko kumplem w powierzchownych relacjach. Tylko w powierzchownych, więc nikt inny tego, co ja, nie dostrzega.

Chcę już opuścić to miasteczko, jak najszybciej. Nic tu mnie nie czeka, ani nikomu nie zależy. Czuję się, jak gdybym była tu każdemu na złość.