Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[Gość]

 

chcę w końcu trafić na terapeutę, który w odpowiednim kierunku będzie ze mną pracował

 

A masz teraz jakiegoś terapeutę? Wcześniejsi się nie sprawdzili? Dlaczego tak uważasz?

 

 

Nie mam. Przerwałam terapię jakies 8 miesięcy temu, bo czułam się dobrze. Chodziłam prywatnie. Ale to w zasadzie skupiało się na pogadance. Mój terapeuta nawet nie chciał wiedzieć z jaką diagnozą do niego przyszłam. Chyba nie chciał żebym coś sobie przypisywała. W szpitalach tez nie rozmawiano ze mną. Zresztą... wtedy to jeszcze nie było tak nasilone jak przez ostatnie 2 lata. Wcześniej byłam raczej w kategorii acting in a teraz częściej acting out. To jeszcze też zależy do kogo.

[lulu.onthebridge]

Conessa, a zmieniałaś wcześniej terapeutów? Czy któraś z was ma takie doświadczenia?

[Gość]

lulu.onthebridge, od początku miałam jedną terapeutkę która w przeciągu ok 4 lat (z przerwami) ze mną pracowała. Później znalazłam jeszcze innego, bo się wyprowadziłam i na tym koniec .

[Chaotic]

W zasadzie powiedziała mi tylko, że powychodziły mi różne diagnozy i raczej nie powinnam się sugerować tym testem bo jak go rozwiązywałam to pewnie w złej formie byłam itp. Ale w sumie rozwiązywałam go spokojnie i czułam się dobrze. Ale to było w szpitalu, a terapeutka nienajlepsza tam była.

[Synsa]

Ale to w zasadzie skupiało się na pogadance.

 

I to Ci nie odpowiadało? Z drugiej strony mówisz że czułaś się dobrze jak rzuciłaś terapie to może to była jej zasługa a nie ot tak podskoku nastroju. Sama mam pracować na zasadzie 'pogadanki', 5 tysięcy razy mnie pytała czy mi to odpowiada. Mi się bardzo podoba że T nie jest jakimś bardziej biernym obserwatorem (bo tak to sobie w sumie bardziej wyobrażałam) a jest mocno zaangażowana w rozmowę. Zdziwiło mnie ile o sobie mi już powiedziała. No czuję że ona na prawdę chce mi pomóc a nie tylko że to jej obowiązek zawodowy. Na dzień dzisiejszy myślę że miałam ogromnego farta że trafiłam na takie dobre lekarki, T i psychiatrę. Zresztą obie to terapeutki więc u psychiatry też 'marudzę' i ona umie mnie wysłuchać a nie tylko wypisać leki.

[Gość abstrakcyjna]

Mam dość siebie.

[Synsa]

abstrakcyjna, coś się stało?

[Gość abstrakcyjna]

Synsa, Wszystko niszczę, na czym mi zależy. Nie zasługuję na nic dobrego. Nie mogę spać. Mam za dużo na głowie. Mam chore myśli, wkręty. Nie mam kontroli nad swoimi emocjami. Jestem beznadziejna. Mam tak zmienne nastroje, że możliwe, że jutro będę tryskać energią.

[Gość]

Chaotic, To okropne. Kilka wyników tego testu..

 

W sumie martwię się, że tyle czekania pójdzie na marne. Diagnozę otrzymam ale niezgodną z rzeczywistością ?

No to po co to wszystko..

Po zmianach nastroju raz wyszloby coś innego na pewno a kolejnym razem też inaczej..

Oczywiście zapytałam lekarki co ona o tym myśli.Powiedziała że będzie dobrze Obstawiam jednak ze nic z tego.

[Synsa]

abstrakcyjna, rozumiem. Nie wiem co więcej Ci powiedzieć ;/

[Gość abstrakcyjna]

Synsa, Tu się nie da zbytnio nic doradzić, wiem.

[Gość]

Zjeb.ałam sprawę po raz 1318371931. Nie będę dzieckiem, wezmę to na klatę, ale i tak jestem wkurzona.

 

Schemat wygląda pięknie, najpierw jak kogoś odpycham, potem ten ktoś pyta, ja widzę, że się troszczy i ostatecznie - jeśli nie zirytuje mnie wystarczająco- pozwolę mu wrócić. Gorzej, jeśli przypadkiem trafiasz na kogoś równie niezaangażowanego w relacje międzyludzkie i jedyne, co słyszysz, to "mnie to już nie interesuje" z trzeciej ręki. No więc ja zaczęłam go izolować w pewnym momencie, a on dalej czmychnął jeszcze dalej. Żeby było śmieszniej, jako że sam nie miał problemu z wyrzucaniem przyjaciół do kosza, równie łatwo całą grupę towarzyską na ładną buzię i gadanę przekupił na swoją stronę. Bawią się wyśmienicie razem, do mnie nie zadzwoni już nikt, bo i po co, skoro nie będę w stanie znosić jego ignorancji. Kolejny raz będę musiała tłumaczyć mojej rodzinie, czemu nagle ta i ta osoba nie pojawia się od miesiąca, i czemu już nigdzie nie wychodzę? How cute. No ale. Sama tego chciałam. Nie pierwszy i nie ostatni raz.

 

Żeby było jeeeszcze ciekawiej, zniknęłam z sieci, tj z facebooka. Zauważyła jedna osoba. Brzmi śmiesznie, ale robiąc to, poczułam się jeszcze bardziej odizolowana i samotna niż zwykle, bo bylo to moje uzaleznienie.

[Gość]

Keji, nie załamuj się. Nie możesz zadawać się z takimi osobami, które Ciebie tak lekceważą, bo to niszczące jest.... Łatwo mi mówić, bo sama tak robię często. Lgnę do takich osób, ale to tylko oznacza, że nie jest Ciebie wart, jeśli zachowuje się jak dziecko.... chociaż nie wiem ile m lat.

Nie łam się Kochana....

[Gość]

Załamać, się nie załamię. To nie pierwszy i nie ostatni raz. Mam tego plusa, że zawsze wyleję z siebie żale i pójdę dalej, wbrew pozorom jak tak sobie myślę, kawał silnej suki ze mnie

 

Może po części jest mi to nawet na rękę, w tym roku muszę się zająć sobą. Kompletnie. A na tym cholernym świecie żyje jeszcze całe 6-7 miliardów ludzi do zamęczenia

[Gość]

Ty twarda babko, zazdroszczę ja od razu upadam niżej niż podłoga i trzeba mnie zbierać, ale jak już staję na nogi to dopiero zaczyna się rola zimnej i twardej, tyle, że to skrajne bardzo.

 

Biada tym, którzy jeszcze przed Tobą....

[maybeBaby]

Keji, masz poczucie humoru. Podoba mi się bardzo!

[Gość]

Boszz... jakie dziecko ze mnie.

 

W książce o borderline są opisane metody jak postępować z osobą cierpiącą na BPD, z jej gniewem....

Przeraziłam się że mógłby to przeczytać ktoś z moich bliskich i takie sposoby stosować wobec mnie, a nie są one miłe. Te opisywane granice, które rzekomo mają wyznaczać nam nasi bliscy prowokują mnie bardziej, by je niszczyć ... do tego stopnia nie chcę ich znać, że przerywam czytanie.

 

Jakaś prymitywna ta moja obrona

[alicja_31]

ja dzisiaj tak pojechałam po rodzince, że teraz siedzę sama w ciemnym, pustym pokoju

złość mnie rozwala, dawno tak nie miałam

[Gość abstrakcyjna]

alicja_31, Dlaczego pojechałaś po nich?

[lulu.onthebridge]

conessa, a jaką książkę czytasz?

[alicja_31]

alicja_31, Dlaczego pojechałaś po nich?

 

bo miałam wku.wiający dzień, bo przyjechałam późno, a w chacie pierdolnik, a rodzinka przed tv/kompem... i udaje że jest ok

jak zaczęłam robić sobie jedzenie, to nagle się okazało, że wszyscy głodni... i takie tam, nie wiem, trochę mi odbiło, teraz żałuję

[Gość]

lulu.onthebridge, Borderline. Jak żyć z osobą o skrajnych emocjach.

Od samego początku jak ją jeszcze czytałam przy swoim partnerze to chowałam, żeby tylko nie czytał i nie nauczył się tych metod o których piszą.

 

 

Nadal mam silną pokusę by dowalić paru osobom. Zniszczyć ich spokój... cokolwiek. Czuję się trochę jak na głodzie Chodzę po mieszkaniu, gdy siedzę bujam się , za chwilę kładę się na łóżko, zwijam w kłębek, zaciskam dłonie na poduszce, mam ochotę na wszelakie używki! i czuję, że nie chcę tego czuć...

Edytowane 7 Stycznia 2014 przez Gość

[Gość abstrakcyjna]

alicja_31, To może po prostu przeproś jak żałujesz?

[Gość]

Nie mogę się uspokoić ostatnio, czuję się jakby moje życie wisiało na ostatnim włosku. Tu zmienne myśli, ich natłok, tu jakiś silny atak paniki, to znowu dolegliwości fizyczne. Cholera, chcę to zatrzymać. Przedwczoraj miałam atak depersonalizacji, dzisiaj w nocy jakieś paranoiczne myśli. Ku.rwa, no. Jestem osaczona przez swoje emocje, popadam w hipochondrię znowu; nowe choroby psychiczne i fizyczne sobie wymyślam. Ja jestem w stanie dużo znieść, ale bez przesady... Wczoraj doszłam do wniosku, że mój filtr sączący świat zewnętrzny to takie spaczenie, że czasem już czuję, że nie mam żadnego wyjścia, a będzie tylko gorzej. Macie jakieś sposoby na uspokojenie tego?

[Gość abstrakcyjna]

Keji, Współczuję, niestety nie potrafię Ci doradzić. Sama czuję się osaczona przez swoje emocje i tak bardzo tego nie cierpię.