Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
traqx

Odcięcie się od toksycznej rodziny

Rekomendowane odpowiedzi

Mam 18 lat i niestety przyszło mi się urodzić w dysfunkcjonalnej rodzinie od pokoleń uwikłanej w liczne rozwody, problemy z alkoholizmem i wszystko inne, co najgorsze. Pojęcie bliskości w ujęciu psychicznym, czy to fizycznym jest mi znane tylko z teorii. W przyszłym roku wyjeżdżam na studia i chcę zacząć terapię (także w związku z ed), ale zastanawia mnie jedna rzecz. Czy przy pomocy specjalisty ktoś taki faktycznie może być zdolny w przyszłości do utworzenia jakiegoś względnie niepatologicznego związku z drugą osobą, czy może lepiej od razu się pogodzić z losem? Najchętniej to bym zerwała kontakt z moimi rodzicami i całkowicie usunęła ich ze swojego życia. Co w wypadku, jakbym kiedyś zaczęła się spotykać z jakimś chłopakiem i chciałby ich poznać, skoro dla mnie samej są to obcy ludzie? Jeśli będę miała dzieci, to mam dopuszczać do kontaktu, żeby je też tak skrzywdzili psychicznie? Mam 30-letnią siostrę i naprawdę przeraża mnie to, jak nie może sobie poradzić z niczym w życiu, ale ona z kolei nie widzi (albo nie chce) żadnych problemów... Nie chcę też tak skończyć :-|

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

traqx, przerwanie "łańcucha rodzinnego" jest jak najbardziej możliwe, właśnie dzięki psychoterapii (najlepiej grupowej, ale i indywidualna będzie w porządku)...chodzi o odzyskanie wpływu na swoje życie a nie życie dla kogoś/życie zgodnie z tradycjami/ życie wedle przekazów rodzinnych...tak więc pomysł z terapią jest jak najbardziej dobry...

Zerwanie kontaktów z rodziną nie jest konieczne...bardziej chodzi o psychiczne oddzielenie się...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Hejo wszystkim :D A propo tematu wątku chciałam się zapytać czy jest tu ktoś kto zerwał kontakty z rodziną i w ogóle nie widuje się od wielu lat? Czy oni wywoływali poczucie winy w was, że krzywdzicie ich bo nie chcecie z nimi mieć kontaktu? Liczę bardzo na odpowiedzi wasze w kwestii podzielenia się doświadczeniami. Zapraszam też na PW.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
A propo tematu wątku chciałam się zapytać czy jest tu ktoś kto zerwał kontakty z rodziną i w ogóle nie widuje się od wielu lat? Czy oni wywoływali poczucie winy w was, że krzywdzicie ich bo nie chcecie z nimi mieć kontaktu? Liczę bardzo na odpowiedzi wasze w kwestii podzielenia się doświadczeniami. Zapraszam też na PW.

Dołączam się do pytania. Kiedyś myślałam, że uda mi się zerwać całkiem kontakty z rodzicami jednak trwało to tylko pół roku. W ogóle wydaje mi się, że takie toksyczne więzi jeszcze trudniej zerwać, między dzieckiem a rodzicami powstaje coś w rodzaju współuzależnienia.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Hejo wszystkim :D A propo tematu wątku chciałam się zapytać czy jest tu ktoś kto zerwał kontakty z rodziną i w ogóle nie widuje się od wielu lat? Czy oni wywoływali poczucie winy w was, że krzywdzicie ich bo nie chcecie z nimi mieć kontaktu? Liczę bardzo na odpowiedzi wasze w kwestii podzielenia się doświadczeniami. Zapraszam też na PW.

 

Hahahhahahahaha moi to by się ucieszyli, że mają mnie z głowy (z wzajemnością). Ja jestem przydatna, tylko jak zrobię coś wybitnie dobrze, żeby móc się pochwalić i dopiec znajomym. Ostatnio mam nawroty zaburzeń odżywiania (o czym oczywiście nie wiedzą, a raczej udaja, że nie widzą) i trochę przytyłam, przez co wysłuchuję od matki, jak to jej wstyd, że nie dbam o siebie, że nie ubieram się ładnie, albo jak robię sobie wieczorem kolację, to komentuje, że jem za dużo i za późno. Jak bolał mnie brzuch to powiedziała, że powinnam się pogłodzić kilka dni, bo w końcu nic się nie stanie, jak schudnę trochę... W październiku idę na dość prestiżowy kierunek i już widzę, jak nagle zmienią na chwilkę podejście - żeby się wychwalać znajomym...

 

 

Jakbym się wyprowadziła i w jakiś sposób by przez to cierpieli, to sprawiałoby mi to pewnie satysfakcję :mrgreen:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Ja mam poczucie winy że nie chce uczestniczyc w spotkaniach rodzinnych czy urodzinach ich dzieci. A potem obrywa mi sie ze przeciez to sa male dzieci i nie rozumieja. Nie chce przebywac z ludzmi "bliskimi" co mnie nie wspieraja i sa wiecznie nie zadowoleni.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

samo zerwanie kontaktów nie rozwiązuje problemów, problemy są w nas i choćby nawet uciec od rodziny na koniec świata, to problemy nie uciekną, same nie znikną, terapia pomaga uporać się z nimi w sobie, wewnątrz nas, niezależnie czy zrywając kontakt, by skupić się na sobie i nie dokładać sobie problemów, bo sama terapia wymaga sporego wysiłku, czy zachowując kontakt jeśli tego chcemy, co też może być pomocne, bo konfrontuje i pokazuje nad czym pracować czy też zmieniając warunki i zasady kontaktu na takie jakie nam odpowiadają.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość
..Czy przy pomocy specjalisty ktoś taki faktycznie może być zdolny w przyszłości do utworzenia jakiegoś względnie niepatologicznego związku z drugą osobą, czy może lepiej od razu się pogodzić z losem? Najchętniej to bym zerwała kontakt z moimi rodzicami i całkowicie usunęła ich ze swojego życia. Co w wypadku, jakbym kiedyś zaczęła się spotykać z jakimś chłopakiem i chciałby ich poznać, skoro dla mnie samej są to obcy ludzie? Jeśli będę miała dzieci, to mam dopuszczać do kontaktu, żeby je też tak skrzywdzili psychicznie?

Może być zdolny, dlaczego by nie ?. Czy zachowujesz się tak samo jak Twoi rodzice ?, chyba nie.

Odnośnie spotkania na swojej drodze “chłopaka“, prościej będzie powiedzieć prawdę. Jak było z Twoimi rodzicami i jak jest..

A jeśli będziesz mieć dzieci.. hmm, to, czy chciałabyś, aby Twoje dzieci były krzywdzone ?.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

traqx: pare osob juz Ci odpowiedzialo,ze wszystko przed Toba. Z Twojego wpisu wynika,ze jestes osoba bardzo silna, zdecydowana i wg mnie masz wielkie szanse na ulozenie sobie zycie tak jak bedziesz chciala. Jestem tez za tym by chlopakowi powiedziec prawde -zero tajemnic pod tym wzgledem. Dzieci-jezeli uznasz,ze nie chcesz by mialy kontakt z dziadkami bedzie to Twoja dobra decyzja. Kazda decyzja bedzie dobra bo madrze rozumujesz. Terapia jest Ci potrzebna z tego powodu tez bys nie przekalkowala relacji rodzic-dziecko w stosunku do wlasnego potomstwa. I to nie jest kwestia Twojej swiadomosci,ze pewne rzeczy mozesz zmienic bo widzisz-ale wielu nie bedziesz mogla zauwazyc i dlatego wazna jest terapia. Czytalam niedawno o eksperymencie na dzieciach wychowanych w domach, w ktorych nic im nie brakowalo pod kazdym wzgledem i dzieciach, ktore nie mialy fajowo. Chodzilo o to jak sobie potem radza w doroslym zyciu. Okazuje sie,ze te drugie zakladaly tak samo szczesliwe zwiazki jak te dopieszczone. Jestes bardzo swiadoma istota i to jest Twoja latarnia-Twoja SWIADOMOSC.

Jezeli chodzi o zerwaie kontaktu z rodzicami: podpisuje sie pod tymi co napisali wczesniej,ze najwazniejsze jest odciecie sie emocjonalne od nich przez terapie ale fizycznie, jezeli uznasz ze tak czujesz i chcesz tez masz prawo to zrobic. Wszystko zalezy od tego co bedziesz czula. Pamietaj,ze KAZDA TWOJA DECYZJA JEST NAJLEPSZA.

 

p.s. Jesli moge zainteresowac Cie tematem Ustawien Hellingerowskich to poczytaj sobie w necie o tym. Doswiadczylam na wlasnej skorze.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Perplessa,

Fajnie że decydujesz się na terapię.

Nie musisz zrywać całkowicie kontaktów z rodziną. Wystarczy że po prostu się wyprowadzisz w miarę daleko. Sporadyczny telefon,czy kilkudniowe odwiedziny nie zrobią wiele kszywdy Tobie i Twoim ewentualnym dzieciom.A dzieci czują się bezpiecznie,jeśli mają świadomosć że tak jak rówieśnicy posiadają babcię i dziadka( mimo,że daleko-mogą im wysłać laurkęna Dzień Dziadka i Babci, nie są wyśmiewane przez rówieśników,nie czują się gorsze. Ja musiałam przerobić swój żal do rodziców,że nie miałam kontaktów z dziadkami,bardzo to przeżywałam jako dziecko)Odwiedzając rodziców- mozesz gadać o pogodzie,nie musisz ich wtajemniczać w swoje prywatne życie. jak przyjadą do Ciebie-to Ty stawiasz warunki na których u Ciebie przebywają.Mając ich pod kontrolą-na pewno nie będą mieli złego wpływu na Twoje ewentualne potomstwo.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Ja zerwałem kontakty z rodziną. A raczej ograniczyłem je do skrajnego minimum i jest mi z tym niesamowicie dobrze.

 

Dochodziło do sytuacji gdzie moi rodzice po rozwodzie, nie dogadywali się z moim bratem. Doszło nawet do batalii sądowej na linii syn-ojciec.

Ja na początku brałem stronę ojca. Moja matka, chciała wymusić na mnie abym wpływał na brata.

Starałem się mediować pomiędzy nimi.

 

W końcu doszło do tego, że dostałem solidny opierdziel od ojca, że mieszam się w sprawy.

Potem, brat nastawił przeciwko mnie całą rodzinę od strony matki, i postawił mnie jako "zdrajcę".

Następnie przekabacił mamę na swoją stronę. Nawet do sądu ją zaciągnął. Wtedy i ona stwierdziła, że to ja się "wyłamuje".

 

A chodziło o to, że brat nie mógł skończyć szkoły. A raczej - nie chciało mu się. Nawet wypisał się z niej, a dalej brał alimenty. Ojciec się wściekł i oddał sprawę do sądu o cofnięcie alimentów. Pierwszą sprawę przegrał (wtf?) i nikt nie wie jakim cudem. Oczywiście byłem ten zły, bo nawet sąd powiedział inaczej. Potem sprawę wygrał, i to ja (nie ojciec) zostałem postawiony jako ten, który odbiera chleb bratu.

Cała rodzina zaczęła drzeć się, chociaż NIGDY nie dołożyli się dla niego złotówki. Nie pamiętali o jego urodzinach. Ale jak jest afera, to trzeba ją nakręcić.

 

Sami prosili o pomoc, a potem stwierdzili że to przeze mnie. Śledzili mnie na facebook-u i innych portalach. Gdy dodawałem nowy wpis, u mojej mamy zaraz dzwonił telefon typu - "Niby taki biedny i chory, a na wycieczki sobie jeździ. Proszę proszę.".

Więc co zrobiłem? Usunąłem wszystkich w diabła z kontaktów. Pokasowałem numery telefonów. Zablokowałem jakiekolwiek formy kontaktu.

Po roku sprawa się sama ułożyła.

Obecnie mam kontakt z najbliższą rodziną. Wszyscy od dziadka w dół dla mnie nie istnieją. Z rodzicami i bratem mam kontakt poprawny, ale pozbawiony jakichkolwiek spraw rodzinnych. Możemy się czasami spotkać i pogadać, ale bez przesadnych czułości. Gdy starają się mnie wplątać w swoje sprawy mówię wprost - nic mnie to nie obchodzi. To wasza rzecz. Proszę mi tym głowy nie zawracać. I rozłączam się.

 

I mam w końcu święty spokój. Ja niczego nie wymagam od nich, oni nie wymagają ode mnie. Co prawda nie mogę w przyszłości zorganizować hucznego wesela czy urodzin, ale jakoś za tym nie płaczę. Wolę święty spokój. Jeszcze łączy mnie z rodziną tylko meldunek, co staram się jak najszybciej zmienić. Nazwisko zostawię, chodź miałem już ochotę je wielokrotnie zmienić.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Hej!

 

Pomyślałam, że podzielę się z Wami moimi 'wrażeniami' odnośnie tematu. Po pierwsze - jak już ktoś wyżej napisał - odcięcie się od toksycznej rodziny nie jest jednoznaczne z wyprowadzeniem się z rodzinnego domu. Ba, czytałam nawet o osobie, która była DDD i nawet po śmierci swojej matki wciąż była pod jej wpływem! Wyrzuty sumienia, osaczanie się myślami "matce na pewno by się to nie spodobało" etc. Dlatego nie ma co wybiegać w nieokreśloną przyszłość i myśleć życzeniowo, że kiedyś tam się wyprowadzę i "wtedy to im pokażę, jaki jestem niezależny!". Trzeba działać tu i teraz, tu gdzie jesteśmy, w toksycznym domu, z apodyktyczną matką i podporządkowującym się ojcem, czy z jakąkolwiek inną sytuacją jaka ma miejsce.

 

Może kogoś to zainspiruje, może nie, ale wymienię te konkretne kroki, które udało mi się poczynić do tej pory:

-wyznaczanie granic własnej prywatności- zaczęłam zamykać się w łazience, co za pierwszym razem wywołało atak wściekłości mojej matki (dobijała się do drzwi, następnie wzięła śrubokręty i otworzyła mnie z zewnątrz, po czym zaczęła poniżać jej sposobem), ale z każdym kolejnym jest coraz lepiej (noo powiedzmy, bo czasem jeszcze wraca obawa i znów boję się zamykać, żeby się "nie narazić". Ale ćwiczę!)

 

-budowanie własnej wartości- w końcu wcieliłam w życie mój odważny plan odnośnie jedzenia (a raczej jego braku) - gdy nie ma niczego w lodówce, a rodzice nie dają mi kasy na zakup produktów, kupuję sobie (o ile mam akurat resztkę pieniędzy) tylko taką ilość, jaką sama zjem i chowam w lodówce do przygotowanej siatki, ostrzegając rodziców jasno i wyraźnie, że to jest moje żarcie. Reakcje są różne, raz matka (jak jest już bardzo głodna haha) oddaje mi kasę za jedzenie, żebym się tylko z nią podzieliła, a w inny dzień przechodzi obojętnie obok tego, ale - co ważne - szanuje to! Aż się dziwię.

 

-gdy nie mam ochoty o czymś rozmawiać, albo wysłuchiwać setny raz poniżających mnie słów - po prostu to komunikuję i jeśli się nie uspokaja to wychodzę. Wcześniej rzucam słowa, których ostatnio nie mogę powstrzymać (typu- 'wez sie kurva zamknij' itp..), ale które planuję w przyszłości kontrolować, bo nie o to mi chodzi, żeby teraz brać "odwet" na matce/ojcu - to do niczego nie prowadzi, a tylko dalej rozwija nasze uzależnienie od rodziców.

 

Właśnie! To jest bardzo ważne - zarówno podporządkowanie się im, jak i ciągły sprzeciw i nienawiść do rodziców są tym samym - czyli rozwijaniem uzależnienia. Ciągła walka (słowna/inna) jest tak samo niszcząca dla nas, jak brak reakcji i wieczne rozwijanie poczucia winy. Niby dwa skrajne zachowania, ale będące jednym.

 

Pewnie to wszystko jest wiadome, ale..też tak dla samej siebie warto było to opisać, żeby zmotywować się do dalszych działań. Na koniec życzę wytrwałości wszystkim współcierpiącym! :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jedyną sprawdzoną i odwieczną metodą na "odcięcie się od pseudo rodziny" jest wyjazd wyjazd i jeszcze raz wyjazd. Im dalej tym lepiej :lol:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość
Hej!

Właśnie! To jest bardzo ważne - zarówno podporządkowanie się im, jak i ciągły sprzeciw i nienawiść do rodziców są tym samym - czyli rozwijaniem uzależnienia. Ciągła walka (słowna/inna) jest tak samo niszcząca dla nas, jak brak reakcji i wieczne rozwijanie poczucia winy. Niby dwa skrajne zachowania, ale będące jednym.

 

Hej, jak powinno się więc postępować z nimi?

jak reagować na zaczepki, nie zawsze da się wyjść

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

potworek, ja już nie wiem, moja wiedza teoretyczna ma nikłe przełożenie na praktykę, znowu się pogubiłam...myslę, że podstawą jest wyrobienie sobie poczucia, że jestem ważny/a, jestem wartościową osobą niezależnie od tego, co powiedzą do mnie rodzice, jak mnie obrażą itd + oczywiście 'znana i lubiana' Pani Akceptacja - rodzice już tacy są, NIE zmienią się, ja ich NIGDY nie zmienię, więc już koniec prób i starań- muszę to zaakceptować i budować 'siebie' na innych warunkach i w inny sposób niż oni. Wtedy ani nie ma potrzeby atakowania ich - bo już rozumiem, że tak jest i to się nie zmieni, niezależnie od tego ile słów wykrzyczę im w twarz - ani przyjmowania roli ofiary, bo już nie czuję się 'skopana' i 'zbita' ich słowami.

 

^Powyższa historia jest idealną i ostateczną wersją moich kontaktów z rodzicami. Niestety, ciągle jest to wersja nieprawdziwa (jeszcze nieprawdziwa, jeszcze! Przecież kiedyś będzie!)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Hej!

 

Pomyślałam, że podzielę się z Wami moimi 'wrażeniami' odnośnie tematu. Po pierwsze - jak już ktoś wyżej napisał - odcięcie się od toksycznej rodziny nie jest jednoznaczne z wyprowadzeniem się z rodzinnego domu. Ba, czytałam nawet o osobie, która była DDD i nawet po śmierci swojej matki wciąż była pod jej wpływem! Wyrzuty sumienia, osaczanie się myślami "matce na pewno by się to nie spodobało" etc. Dlatego nie ma co wybiegać w nieokreśloną przyszłość i myśleć życzeniowo, że kiedyś tam się wyprowadzę i "wtedy to im pokażę, jaki jestem niezależny!". Trzeba działać tu i teraz, tu gdzie jesteśmy, w toksycznym domu, z apodyktyczną matką i podporządkowującym się ojcem, czy z jakąkolwiek inną sytuacją jaka ma miejsce.

 

Może kogoś to zainspiruje, może nie, ale wymienię te konkretne kroki, które udało mi się poczynić do tej pory:

-wyznaczanie granic własnej prywatności- zaczęłam zamykać się w łazience, co za pierwszym razem wywołało atak wściekłości mojej matki (dobijała się do drzwi, następnie wzięła śrubokręty i otworzyła mnie z zewnątrz, po czym zaczęła poniżać jej sposobem), ale z każdym kolejnym jest coraz lepiej (noo powiedzmy, bo czasem jeszcze wraca obawa i znów boję się zamykać, żeby się "nie narazić". Ale ćwiczę!)

 

-budowanie własnej wartości- w końcu wcieliłam w życie mój odważny plan odnośnie jedzenia (a raczej jego braku) - gdy nie ma niczego w lodówce, a rodzice nie dają mi kasy na zakup produktów, kupuję sobie (o ile mam akurat resztkę pieniędzy) tylko taką ilość, jaką sama zjem i chowam w lodówce do przygotowanej siatki, ostrzegając rodziców jasno i wyraźnie, że to jest moje żarcie. Reakcje są różne, raz matka (jak jest już bardzo głodna haha) oddaje mi kasę za jedzenie, żebym się tylko z nią podzieliła, a w inny dzień przechodzi obojętnie obok tego, ale - co ważne - szanuje to! Aż się dziwię.

 

-gdy nie mam ochoty o czymś rozmawiać, albo wysłuchiwać setny raz poniżających mnie słów - po prostu to komunikuję i jeśli się nie uspokaja to wychodzę. Wcześniej rzucam słowa, których ostatnio nie mogę powstrzymać (typu- 'wez sie kurva zamknij' itp..), ale które planuję w przyszłości kontrolować, bo nie o to mi chodzi, żeby teraz brać "odwet" na matce/ojcu - to do niczego nie prowadzi, a tylko dalej rozwija nasze uzależnienie od rodziców.

 

Właśnie! To jest bardzo ważne - zarówno podporządkowanie się im, jak i ciągły sprzeciw i nienawiść do rodziców są tym samym - czyli rozwijaniem uzależnienia. Ciągła walka (słowna/inna) jest tak samo niszcząca dla nas, jak brak reakcji i wieczne rozwijanie poczucia winy. Niby dwa skrajne zachowania, ale będące jednym.

 

Pewnie to wszystko jest wiadome, ale..też tak dla samej siebie warto było to opisać, żeby zmotywować się do dalszych działań. Na koniec życzę wytrwałości wszystkim współcierpiącym! :)

Bardzo mądrze napisane! :great:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

ala1983, dzięki, przydałaby się jeszcze siła do dalszej pracy, bo znowu mi przestało zależeć i sama już nie stosuje się do moich własnych 'rad'...ech. :roll:

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
ala1983, dzięki, przydałaby się jeszcze siła do dalszej pracy, bo znowu mi przestało zależeć i sama już nie stosuje się do moich własnych 'rad'...ech. :roll:

Regres zawsze przychodzi...niestety... :? Ja też bardzo częst mam ochotę odpuścić,dać sobie spokój z tą samoświadomością,walką o swoje granice, bo tak naprawdę ja ciężko nad tym pracuję,a wszyscy dookoła widzą to inaczej. Uważają,że mi odbiło,że zwariowałam,że stałam się wredną s... bo raptem nie zgadzam się na coś,co akceptowałam całe życie.I co ze mnie za córka??? Powinnam być wdzęczna za wszystko,a zaczęłam wojny toczyć,stawiać jakieś granice, nie można mnie urobić na swoje podobieństwo... Normalnie porażka wychowawcza na całej linii :shock:

Ale powiedziałam sobie,trudno, najwyrzej będę taką wyrodną córką, ale chcę wreszcie być wolnym człowiekiem.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Gunia76, w sytuacji, gdy dokonuje się próby zburzenia dotychczasowego "porządku", jaki panował w rodzinie, jest zupełnie naturalne, że rodzina broni się przed tym. Każda osoba w toksycznej rodzinie ma przypisaną określoną rolę. Te role wzajemnie się zazębiają. Dzięki takiemu, a nie innemu podziałowi, rodzina "funkcjonuje". Każda próba zmiany czyjejkolwiek roli, zagraża jej strukturze. I stąd naciski, by nie zmieniać nic - bo w rozumieniu osób funkcjonujących w rodzinach toksycznych, zmiana jest czymś "gorszym", niż stan obecny (choćby nie wiadomo jak był szkodliwy, ale za to jest "pewny i znany").

Dlatego lepiej nie mieć wielkich nadziei, że rodzina cokolwiek "zrozumie". Tak może być, ale nie musi. To ich decyzja, tak jak Twoją decyzją jest, by dokonać zmian w swoim życiu. :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

To że ktoś się odetnie od toksycznej rodziny, nie znaczy wcale, że problemy nagle znikną, bo to na trwałe siedzi w człowieku, te wszystkie negatywne wzorce wpojone za dziecka i brak poczucia wartości.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Uważają,że mi odbiło,że zwariowałam,że stałam się wredną s... bo raptem nie zgadzam się na coś,co akceptowałam całe życie.I co ze mnie za córka??? Powinnam być wdzęczna za wszystko,a zaczęłam wojny toczyć,stawiać jakieś granice, nie można mnie urobić na swoje podobieństwo... Normalnie porażka wychowawcza na całej linii :shock:

Dokładnie wiem o czym piszesz.. ja właśnie w momencie, gdy uświadomiłam sobie, jaką staje się 'wredną suką' dla nich, to nagle coś we mnie pękło i taka myśl: zaraz, za daleko to zaszło, chyba nie powinnam.. i znów wróciło wszystko do "normy", czyli do tej chorej "równowagi" w chaosie rodzinnym, o której pisze Gods Top 10. Fajnie, że Tobie się udało utrzymać w swoim postanowieniu, jak piszesz:

Ale powiedziałam sobie,trudno, najwyrzej będę taką wyrodną córką, ale chcę wreszcie być wolnym człowiekiem.

to wnioskuję po tych słowach, że naprawdę jesteś na dobrej drodze, bo jesteś pewna swojego celu. Mnie tego chyba zabrakło..muszę próbować od nowa, ale na razie nie wiem czy mam siłę na kolejne próby..

Powodzenia i siły w dalszym stawianiu granic! Pozdrawiam :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
To że ktoś się odetnie od toksycznej rodziny, nie znaczy wcale, że problemy nagle znikną, bo to na trwałe siedzi w człowieku, te wszystkie negatywne wzorce wpojone za dziecka i brak poczucia wartości.

to fakt

Uważają,że mi odbiło,że zwariowałam,że stałam się wredną s... bo raptem nie zgadzam się na coś,co akceptowałam całe życie.I co ze mnie za córka??? Powinnam być wdzęczna za wszystko,a zaczęłam wojny toczyć,stawiać jakieś granice, nie można mnie urobić na swoje podobieństwo... Normalnie porażka wychowawcza na całej linii :shock:

Dokładnie wiem o czym piszesz.. ja właśnie w momencie, gdy uświadomiłam sobie, jaką staje się 'wredną suką' dla nich, to nagle coś we mnie pękło i taka myśl: zaraz, za daleko to zaszło, chyba nie powinnam.. i znów wróciło wszystko do "normy", czyli do tej chorej "równowagi" w chaosie rodzinnym, o której pisze Gods Top 10. Fajnie, że Tobie się udało utrzymać w swoim postanowieniu, jak piszesz:

Ale powiedziałam sobie,trudno, najwyrzej będę taką wyrodną córką, ale chcę wreszcie być wolnym człowiekiem.

to wnioskuję po tych słowach, że naprawdę jesteś na dobrej drodze, bo jesteś pewna swojego celu. Mnie tego chyba zabrakło..muszę próbować od nowa, ale na razie nie wiem czy mam siłę na kolejne próby..

Powodzenia i siły w dalszym stawianiu granic! Pozdrawiam :)

dla mnie to nie za

daleko

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
To że ktoś się odetnie od toksycznej rodziny, nie znaczy wcale, że problemy nagle znikną, bo to na trwałe siedzi w człowieku, te wszystkie negatywne wzorce wpojone za dziecka i brak poczucia wartości.

Dlatego trzeba chodzić na terapię i pracować nad sobą.

 

to wnioskuję po tych słowach, że naprawdę jesteś na dobrej drodze, bo jesteś pewna swojego celu. Mnie tego chyba zabrakło..muszę próbować od nowa, ale na razie nie wiem czy mam siłę na kolejne próby..

Jestem na dobrej drodze przynajmniej. Często np dziwię się,że np potrafię się przeciwstawić ojcu a on ... nie potrafi mnie ,,ukarać,, Przestały na mnie działać jego fochy. Których się bałam całe życie,bo w dzieciństwie w ten sposób odtrącał mnie,jak byłam nieposłuszna.

Jest wiele sytuacji,których jestem świadoma,ze zrobiłam nie tak,jak bym chciała,że nie potrafię jeszcze postąpić ,,po nowemu,, Wkurzam się wtedy na siebie, na rodziców,ze zrobili ze mnie wyszkolonego niewolnika.Że tyle wysiłku muszę włożyć,zeby dojść do celu.

Najtrudniej przychodzi mi walka o coś,na czym mi bardzo zależy,a czego nie będę mieć bez czyjejś pomocy. Np. obecnie staram się przekonać m. do kupna domku do remontu.Znajduję jakiś obiekt,który mi się podoba ,pokazuję mu i zamiast poszukać kontr argumentów na jego marudzenie i starać się go przekonać,to ja czekam,aż jemu coś się spodoba. Bo to niestety jego wypłata jest większa i o on będzie miał wiekszy wkład finansowy w ten domek.On będzie go remontował,bo on się na tym zna. Więc czekam aż mu sie jakiś spodoba,zamiast bardziej walczyć.

Od razu widzę siebie jako mała dziewczynkę,która prosi rodziców:,,kupci mi lalkę,, i czeka czy się zgodzą czy nie... Wkurza mnie moja postawa,ale nie potrafie się złamać...

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
To że ktoś się odetnie od toksycznej rodziny, nie znaczy wcale, że problemy nagle znikną, bo to na trwałe siedzi w człowieku, te wszystkie negatywne wzorce wpojone za dziecka i brak poczucia wartości.
To prawda. Tu chodzi o odcięcie negatywnego wpływu rodziców. Nie trzeba się wyprowadzać, by to osiągnąć (tak twierdzi wiele osób). Pomocna już jest każda decyzja podjęta przede wszystkim pod wpływem własnych oczekiwań, potrzeb, a nie pod wpływem presji innych. Dlatego zmieniłbym owo podkreślone "na trwałe" (oznaczające stan niezmienny), np. na "do tej pory"/"póki co"/"jak dotąd" (dopuszczające zmiany). ;)

 

eurydyka1, życiowe zmiany to nie wyścig z miejscem na podium. ;) Tu najskuteczniejsze będzie Twoje, "najTwojsze" tempo zmian. :) Im bardziej to tempo będzie odpowiednie dla Ciebie, tym lepsze efekty osiągniesz. :)

 

Najtrudniej przychodzi mi walka o coś,na czym mi bardzo zależy,a czego nie będę mieć bez czyjejś pomocy.
To brzmi jak obawa przed zależnością od kogoś. Może za takim postępowaniem kryje się przekonanie: "zależność zawsze oznacza cierpienie"? Jednocześnie jest to raczej błędne koło, gdy jak wynika z kolejnych zdań, zdajesz się na m.

Może byłoby lepsze przekonanie? :)

zamiast poszukać kontr argumentów na jego marudzenie i starać się go przekonać,to ja czekam,aż jemu coś się spodoba.
Może to nie jest takie złe rozwiązanie? W ten sposób dajesz mu czas na to, by "dojrzał" do takiej decyzji. Oczywiście, to nie wyklucza rozmów o tym, co powoduje, że m. ma opory przed podjęciem decyzji o kupieniu domku (przypuszczam, że o to raczej chodzi, a nie o to, czy to ten konkretny domek, czy jakiś inny). Mężczyźni na to patrzą z nieco innej perspektywy niż kobiety, bo to nadal w większości na mężczyzn nakładany jest "nakaz", by to mężczyzna zabezpieczył byt rodzinie.

Wg mnie to nie miejsce na walkę, a raczej na poznanie wzajemnych obaw i wspólne szukanie rozwiązań. :)

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×