Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

Problem

Znaleziono 3 wyniki

  1. Shruiken

    Moja historia.

    Witam,na wstępie chciałbym przeprosić jeśli wpis umieszczony jest w złym dziale,nie miałem pojęcia gdzie to zamieścić,dlatego ewentualną pomyłkę wybaczcie a moderatorów proszę o przeniesienie posta w takim przypadku. Nie wiem czy uzewnętrznianie się na forum to dobry pomysł ale czuję się przyparty do muru. Mam 26 lat i problemy. Te towarzyszą mi od dziecka właściwie,ale ostatnich 8-9 lat to koszmar jeśli się nad tym zastanowię. Zawsze byłem dość rozchwiany emocjonalnie,skrajnie przeżywam każdą porażkę,bardzo zle radzę sobie ze stresem. Przez ludzi otaczających mnie uważany jestem myślę za ciepłego,miłego,zawsze pomocnego mężczyznę o pogodnym usposobieniu. I czasem uważam się za takiego sam ale nikt nie wie że jestem jednocześnie skrajnym pesymistą,żyję w ciągłym strachu i wiecznej depresji. Jak to w ogóle możliwe? Mimo wielkich planów szkołę zakończyłem na poziomie liceum,mimo że uważam się za osobę inteligentną to uczniem byłem bardzo miernym,nie radziłem sobie w środowisku szkolnym. Bardzo mocno przeżywałem swoją własną przecież decyzję o darowaniu sobie studiów,pózniej bywało już tylko gorzej. Poznałem dziewczynę,nieco młodszą ode mnie,cichą,skromną,dobrą,o takiej właśnie marzyłem i przez jakiś czas było lepiej,zaczęliśmy pracować w jednej firmie,było dobrze. Właśnie to gdy o tym wszystkim myślę jest sednem. Boję się że nigdy w życiu nie będę szczęśliwy,nie będzie nigdy wspaniale,może być tylko "w miarę dobrze". A potem myśli i problemy wróciły sam nie wiem skąd.Zaczęły się narkotyki,tzn te były gdzieś ze mną od czasów szkolnych ale teraz odkryłem że na haju nie muszę się bać ani martwić. Wszystko zręcznie ukrywałem przed drugą połówką. Narkotyki i pózniej alkohol w miejscu pracy stały się dla mnie normą. A pracę miałem świetną,byłem taką "maskotką firmy",wszyscy mnie znali i lubili,byłem jak myslę ulubieńcem kierowniczki,dużo mi to wszystko dawało,kontakt z nimi. Ale spaprałem i to. W końcu wieczne spacerowanie po firmie na haju albo pod wpływem zostało zauważone,i oczywiście nie zostałem zwolniony a tylko ostrzeżony przez kierowniczkę. 2 dni pozniej ostrzezenie się powtórzyło a tydzień pózniej wyleciałem. To był chyba najmroczniejszy okres w moim życiu. Po paru spędzonych tam latach poczułem jakbym stracił rodzinę. Przed drugą połówką udałem (mieszkaliśmy już razem) że szybko znalazłem nowy etat na magazynie. Wtedy pojawiły się inne myśli gorsze. Noce spędzałem włócząc się po mieście, w okolicy torów gdzie pełno siedlisk miejscowych bezdomnych. Po prostu siedziałem,piłem piwo i rozmyślałem o tym bagnie całymi nocami.Zamierzałem wreszcie skoczyć pod któryś z pociągów (wcześniej zapomniałem wspomnieć o ustawicznych myślach samobójczych i jednej próbie,jeszcze w czasach licealnych) ale w głowie kiełkowała mi juz inna myśl,o zwróceniu mojej frustracji na inny tor. I oto ja,wprawdzie bez szkoły ale człowiek inteligentny,oczytany,lubiący uważać się za romantyka humanista spacerowałem nocami po ciemnych zaułkach i wzdłuż torów ze sporym nożem zatkniętym za kurtkę. Nie osądzajcie mnie zbyt surowo,ciężko naprawdę o tym pisać i przyznać sie do takich rzeczy samemu przed sobą. Zamierzałem w istocie zabić jakiegoś anonimowego bezdomnego,może więcej niż jednego jeśli udał by się 'pierwszy raz",bóg mi świadkiem jak byłem tego bliski. Nie wiem co mnie wtedy opętało,żyłem jakby w ciągłym zamroczeniu i nie wszystko pamiętam z tamtego okresu,nie do końca pamiętam jak to wszystko się skończyło. Znalazłem nową pracę w firmie konkurencyjnej do pierwszej więc "fachowca" w firmie witano z radością. Tam wytrzymałem 3 miesiące. Wkrótce potem skończyłem z narkotykami. Ciężko jest mi się odnalezc w jakimkolwiek nowym miejscu,w nowej sytuacji,za dwa tygodnie mam wyjechać do pracy za granicę (miałem pół roczną przerwę od jakiejkolwiek pracy) i bardzo się tego boję. Moja druga połówka wie już o moich problemach. To złota kobieta,wiem że sama nigdy mnie nie zostawi,ale z mojej strony ta miłość już dawno się ulotniła,to również bardzo mnie boli. Ciągle myślę na przemian o samobójstwie i skrzywdzeniu innych. To zwykłe fantazje,nocami myślę o sobie jak o odpowiedniku Breivika przemierzającego firmę/szkołę czy po prostu miasto i strzelającego do przypadkowych ludzi. Zdarzyło mi się niedawno wdanie w poważną bójkę,z błahego powodu na oczach wielu ludzi. W czymś takich nie brałem udziału nawet w czasach szkolnych. Nie śpię praktycznie od 7-8 miesięcy,ciągle czuję się wykończony. Doszedłem już do ściany i nie wiem co dalej. Dodam że nigdy nie byłem leczony psychiatrycznie,nigdy nie próbowałem się z nikim w mojej sprawie skontaktować i nie wiem czy potrafiłbym się otworzyć przed innym człowiekiem tym bardziej że moja szydercza natura zaraz podpowiedziała by mi że ten słucha mnie tylko bo mu za to płacę i mało go obchodzę. To że mieszkam w dość niewielkim miasteczku to także problem w kwestii tego.Byłbym jednak skłonny zgłosić się gdziekolwiek po pomoc,porozmawiać z kimś. Zastanawiam się czy ktoś z was mógłby choć spróbować powiedzieć co mi jest,co to może być. Chciałbym by ktoś się o tym wypowiedział,chciałbym móc wiedzieć cokolwiek zanim pomyślał bym o udaniu się z tym gdziekolwiek,byłoby mi łatwiej. Wybaczcie jeśli post jest zbyt długi i nieskładny,pisałem go dość chaotycznie. No i mam nadzieję że ktoś go przeczyta.
  2. Poprostu-Ja

    Hej czy ja mam problem?

    Em hej mam 15 lat i jestem w trzeciej Gim. Chciałam się zapytać czy to jest jakiś poważny problem, a mianowicie od wakacji mam doś takiego jak ataki paniki. Ale może zacznę od początku. W tamtym roku szkolnym zaczęłam się ciąć. Powiedziałam o tym bratu który po jakiś kilku tygodniach zaczą mnie szantarzować abym nie powiedziała rodzicom o tym jak chodzi do lasu z kuzynem palć papier dla zabawy. Przed wakacjami skończyłam się ciąć za namową bff. Na wakcjach pojechałam na oazę. Napieprzyłam tam głupot o tym jak to moi rodzice są źli i niedobrzy. Co nie było prawdą. Wszystko spieprzyłam. Ksiądz zagroził moim rodzicom że pójdę do sierocińca a oni do więzienia. Do tej pory jak sobie to przypomnę płacze. Napisałam pojebany liścik w którym o wszystko obwiniałam rodziców. Najpierw ksiądz wraz z animatorami zaczęli bawić się ze mną w podchody, gdy już dowieszieli się że to ja go napisałam zaczęli mnie „dyskretnie” wypytywać. Uwierzyłam że mogą mi pomóc. Powiedziałam im tą głupotę wprost a oni zrobili mi przesłuchanie. Jedna animatorka była ruda. Niby to nie ma znaczenia ale teraz boje się cokolwiek powiedzieć (nawet dzieńdobry) a jak ją widzę zbiera mi się na płacz. Boli mnie to trochę bo przez ponad rok była najlepszą nauczycielką. Przychodziłyśmy do niej bff na przerwach i rozmawiałyśmy. A teraz nic. Czuje że ona tak samo jak księża czy jacy kolwiek dorośli znowu będą chcieli mnie do sierocińca dać. Ja tak bardzo żałuje tamtego dnia. Oczywiście wyjechałam z oazy wcześniej, rodzice chcieli mi jakoś pomóc tylko że taka chciał do psychologa a mama do księdza .-. W końcu pojechałam dl jakiegoś księdza co moźe nie było tak straszne jak wtedy. Ksiądz uznał że to nie ja pisałam ten list. To było we wakacje ale wróćmy do tego co teraz się ze mną dzieje. Często mam ataki paniki gdzie płacze wyzywam siebie przed lustrem a czasem nawet przed krzyżem... walczę z sobą żeby się nie pociąć poraz kolejny. Mówię sama do siebie obwiniając się i broniąc jednocześnie. Wypominam sobie że nie zabiłam się 4 grudnia i próbuje dotrzymać obietnicy „NIGDY WIĘCEJ nie zrobię takiej głupoty” . Nie rozmawiam nawet z nikim z mojej klasy poza przyjaciółką. JesZcze sobie kakośz tym radziłam. Dopóki rodzice nie zabrali mi telefonu. Miałam w nim przyjaciół, osoby którym ufałam, i muzykę. Bez tego czuje się tak strasznie pusta. Chciałabym włączyć telefon i z kimś popisać. Zapomnieć o tym jak bardzo jestem do dupy. Zapomnieć na chwile że mamy organistę pedofila który się na mnie uwziął, tylko przez moją głupotę. Mam dość tego. Chciałabym uciec gdzieś gdzie będę sama . Zapomnieć o wszystkich. Chciałabym się nigdy nie urodzić. Najgorsze są moje oceny, rodZice chcą bym miała same 4 i 3 ale ja nawet tego kurwa zrobić nie umiem. Nie potrafie się uczyć i ciagle ich kłamie że mam dobre oceny. Dzisiaj się dowiedzieli o próbnych. Trochę krzyczeli, mama płakała przeze mnie. Zabrali mi telefon, zakazali rysować i pisać moją pseudo mitologie którą wymyślam żeby sobie poprawić humor. Mama jutro idzie do szkoły zobaczyć moje oceny. Tak bardzo tego nie chce. Chciałabym żeby byli ze mnie dumni. Ale Za co? Za te oceny? Za to jak bardzo ich córka jest do dupy. A może za to jak debilnie się zachowuje i robi im problemy. Cudem było by gdyby mnie auto rozjechało albo cokolwiek co by mnie stąd zabrało. I to jak najszybciej. Jestem problemem i pomyłką. Co ja mam zrobić’? .
  3. zetzbyszek

    Dziewczyny-jak zacząć?

    Witajcie, chciałbym poprosić was o pomoc bo sam już nie daje rady, ale zacznijmy on mojej przeszłości w skrócie wy lepiej przyswoić się w temacie.Zawsze byłem jednym z tego nie wielkiego grona chłopaków którzy nie rozmawiali z dziewczynami. Podstawówka 0 kontaktu, gimnazjum, próbowałem jakoś zacząć rozmawiać z dziewczynami ale bylem zawsze chamsko odrzucany przez co czułem ból psychicznie. Obecnie jestem w 1 Technikum w klasie gdzie jest 14 chłopaków i 18 dziewczyn. I teraz przechodzimy do sedna tematu. Chciałbym zacząć rozmawiać z dziewczynami ale się wstydzę i czuję strach jednocześnie przed ponownym odrzuceniem. Nie chcę znowu przeżywać tego samego co w gimnazjum. Dodam że mam strasznie niską samoocenę i wymyślam tyle różnych złych zakończeń jakie mogłyby wyniknąć gdybym zagadał. Więc, co zrobić, jak przestać tak źle o sobie myśleć i zagadać w końcu do którejś dziewczyny.Proszę pomóżcie mi bo już taki stan niszczy mnie od środka.
×