Samotność

[Transfuse]

cudak, przepraszam,

[bittersweet]

Transfuse, nie przepraszaj za to że jestem popierdolona normalni ludzie sie cieszą, że maja kogoś bliskiego i doceniaja to... mi brak tej umiejetności, czuje sie kaleka emocjonalnym

[Transfuse]

cudak, ale ja też tak mam, Szkoda, że nie da się transplantować ubytków w emocjach...

[SadSlav]

Zagłuszam ją... tylko na to mnie stać... Jutro znowu powróci...

[bittersweet]

Transfuse, dokładnie tak ... ubytek, brak czegos, pustka ... a tak boli ... jak po amputacji ... nie wiadomo co z tym zrobić

[Transfuse]

SadSlav, tzn, że dzisiaj jednak nie czułeś się samotny, dobrze rozumiem ?

 

cudak, fajnie, że się rozumiemy szkoda, że w negatywnym sensie i w mało przyjemnych doświadczeniach

[inbvo]

czuje sie kaleka emocjonalnym

to ja jestem kaleką emocjonalnym...

[SadSlav]

Transfuse, nie, bo całkiem dobrze się z wiarą bawiłem, w zasadzie aż do połowy dzisiejszego dnia Ale czym innym jest zabawa ze znajomymi a bycie z kimś... Brakuje mi tego...

[Transfuse]

SadSlav, Miałem się pojawić ale niestety nie wyszło, mam nadzieję, ze na kolejnym spotkaniu będę mógł się zjawić. Masz rację, ale znajomi są w stanie sprawić, że chociaż na chwile o tej samotności zapomnimy.

[SadSlav]

Transfuse, to prawda, dlatego cieszę się, że spotkania weekendowe ostatnio jakoś ruszyły z kopyta. W przyszłą sobotę powtórka, więc wpadaj

[sleepwalker]

tahela, w samotności źle, z kimś też źle, czy Wy też tak macie ?

ja się źle czuje z własnym umysłem i nieważne jest czy ktoś obok mnie jest czy nie. Z kim może i jest raźniej ale też trzeba czasem udawać że się jest normalnym i się dostosowywać.

Ja jednak z własnym umysłem potrafię być wobec siebie bardziej destrukcyjna niż, gdy jestem wśród innych ludzi.

[M18]

Wszyscy szukamy sensu życia, chcemy żyć dla kogoś, szukamy miłości, uczucie staje się to coraz większe im dłużej go nie ma.

Lecz kiedy uczucie to się pojawiło? Przecież jako dzieci nie myśleliśmy o tym by nadać taki sens życiu, żyliśmy dla siebie i byliśmy szczęśliwi.

Wszystko wydawało się proste i czyste. Teraz jest ciężko i wszystko jest niejasne. Czy to właśnie jest dorosłość? Zatraciliśmy pewną część szczęścia z dzieciństwa, podświadomie staramy się ją odzyskać i to uwidacznia się w postaci potrzeby miłości, życia dla kogoś. Natura jest naprawdę okrutna.

[Kiya]

[MalaMi1001]

No ja dzisiaj definitywnie zakończyłam znajomość już ze swoim ex.... Gówniane uczucie. Nie mam przyjaciół, nie mam znajomych, tylko praca trzyma mnie przy zyciu, chociaż z kazdym dniem czuję się tam coraz bardziej obco...Ostatnio zaczęłam ponownie psychoterpię. Pani psycholog stwierdziła, że ona nie wie gdzie ja chowam te problemy, bo stwarzam wrażenie osoby niezwykle silnej i pewnej siebie. Taa.... Powiedziała również, że powinnam słuchac swojego wewnętrznego głosu, bo sami wiemy najlepiej co dla nas najlepsze. Więc posłuchałam i zerwałam znajomość. Wyrzuciałm wszystko, co leżało mi na sercu. Czy jest mi z tym lepiej? Może trochę lżej, bo zrzuciłam z siebie blast od dawna kłebiących się emocji, ale nie, nie jest mi dobrze. bo wiem, że teraz nie będę miała do kogo geby otworzyć. Niby zaakceptowałam samotność. Niby ją nawet lubię. Niby tylko samotność i brak zrozumienia znam od dzieciństwa. I niby nic się nie zmieniło od tamtego czasu. Każdy widzi, że coś ze mną nie tak. Każdy z kim mam do czynienia. Ostatnio zaprzyjaźnilam się z koleżanką z pracy i wiecie co? Od 2 listopada zmienia pracę! Jakie to żałosne! Jakie moje życie jest żałosne! Kiedy znajduję człowieka, który może być moim przyjacielem, kiedy zaczynam kochać osobę, której, jak mi się wydaje bardzo na mnie zależy oni wtedy wszyscy odchodzą. I znów zostaję sama na placu boju. Znów samotnie idę przez życie. Psychoterapeutka powiedziała mi ostatnio mądre zdanie, które niby już znałam, ale potrzebowałam, żeby ktoś obcy, kompetentny mi to powiedział prosto w oczy. Powiedziała, że nikt, nigdy w życiu, choćbyśmy nie wiem jak się starali nie odda, nie zrównoważy nam braku miłości w dzieciństwie. Więc po co szukać miłości? Po co się starać? Ja akurat nie mam za dużego wyboru, bo nie mam nikogo. Poprostu straciłam wiarę, że kiedyś będzie lepiej. Że kiedyś, pewnego dnia usiąde z moim ukochanym, dzieckiem na kolanach i z całą moją rodziną do kolacji wigiljnej. Niby takie bardzo proste, prozaiczne marzenie. A jednak w moim wypadku niemożliwe do zrealizowania. Ludzie, którzy to mają, nie doceniają, jaką to ma wielką wartość....

[M18]

Wy dziewczyny możecie mieć prawie każdego faceta. Wystarczy się tylko ładnie do mężczyzny uśmiechnąć i połowa roboty wykonana. Wiem to z doświadczenia i obserwacji. Na twoim miejscu bym się nie przejmował.

[Kiya]

MalaMi1001, tak dobrze Cię rozumiem, naprawdę... U mnie dziś mija tydzień... Jakbyś była chętna, zapraszam na PW...

[omeeena]

MalaMi1001, też tak się kiedyś czułam. Po rozwodzie najpierw niesamowita ulga, poczucie wolności i szczęścia.

Potem praca-dom-dziecko, nie było czasu na rozmyślanie o pierdołach. Choć oczywiście wciąż słyszałam: jak możesz być sama, taka fajna kobita z ciebie, POWINNAŚ znaleźć sobie faceta. Jakby bez tego życie nie miało sensu...

Kiedy córa podrosła i już nie wymagała tyle opieki, bywały chwile, że brakowało mi kogoś, z kim mogłabym pogadać o czymś innym niż z dzieckiem. Facet, znajomi z pracy, przyjaciółka.....Nikogo nie było.

Ale ponieważ nie ustawiała się kolejka chętnych, przyjęłam, że jest, jak jest i to moje życie. Lubiłam je takim. Spokój, stabilizacja, pewność na czym stoję.

Nigdy nie uważałam, że bycie z kimś będzie LEPSZYM życiem, tylko INNYM. Więc biorę życie, jakim jest. Oczywiście pomijając obecny stan, czyli to goowno, które mnie dopadło

[Kiya]

Dlaczego tak mi źle?

Przecież byłam przyzwyczajona do samotności.

Nawet w związku byłam samotna.

Dlaczego teraz czuję się, jakby samotność rozsadzała mnie od środka?

[shinobi]

Dlaczego tak mi źle?

Przecież byłam przyzwyczajona do samotności.

Nawet w związku byłam samotna.

Dlaczego teraz czuję się, jakby samotność rozsadzała mnie od środka?

 

Dlaczego?

Dlaczego?

Dlaczego?

Dlaczego?

 

Murzyn z długim pytongiem byłby chyba panaceum na Twoje obecne bolączki.

[sleepwalker]

Kiya, może samotność dopiero po czasie zacząć być tak naprawdę uciążliwa? A potem z każdym dniem coraz bardziej i bardziej...

[Kiya]

shinobi, starasz się mnie zdenerwować? Jak nie podobają Ci się moje posty, to się do nich nie odnoś.

 

sleepwalker, może... A może samotność zawsze jest. Tylko może być duża, większa lub ogromna Wiem, że teraz mogłabym być jeszcze bardziej samotna. Gdybym nie miała siostry i znajomych. Mogłabym naprawdę nie mieć do kogo się odezwać...

[sleepwalker]

A może samotność zawsze jest

Jakaś jest. Może rosnąć z czasem (mówi się, że czas leczy rany to może chyba też zwiększać uczucie samotności i pustki w około). Tak samo, gdy widzi się jak wszyscy dookoła są w związkach, ciągle coś robią, są otoczeni wieloma osobami. Albo, gdy po prostu mamy trudniejszy okres w życiu i nie ma u kogo znaleźć wsparcia czy nawet zwykłej świadomości, że ktoś przy nas będzie... wtedy można odczuć narastającą samotność, mimo że jakaś już wcześniej była, tyle że mniej odczuwalna

[Kiya]

Mam wrażenie, że nigdy już nikogo nie spotkam, kto polubiłby mnie, a ja jego...

[hasacz]

Kiya, ja cie lubie

[Kiya]

hasacz, mam na myśli trochę głębsze znaczenie słowa "lubić"