bój codzienności, rozpacz, poczucie odmienności

Metody rozwiązywania konfliktów w związkach. Problemy oraz sposoby radzenia sobie z "trudnymi" partnerami. Przemoc w rodzinie.

bój codzienności, rozpacz, poczucie odmienności

przez nijaka20 10 paź 2013, 19:49
Zacznę od początku. Piszę do Was tutaj, ponieważ pomimo życia w dużym mieście wśród rówieśników czuję się zwyczajnie samotna. Mimo iż wielu ludzi do mnie pisze, darząc mnie tym samym wielkim zaufaniem i powierzając mi swoje troski i problemy ja sama nie potrafię pomóc sobie.

Jako mała dziewczynka przeżyłam wielką traumę. Wszystko się zaczeło jak miałam 6 lat, mój ojciec zabierał mnie na przeróżne spotkania, tłumacząc za każdym razem, żebym nie powtarzała tego Mamie ponieważ za dużo sobie pomyśli a on jedynie spotyka się ze starymi koleżankami ze szkoły. Jak się okazało po 2 latach te kobiety były Kochankami mojego ojca, a ja na wszystko patrzyłam, zgadzałam się na to wszystko i milczałam przed Mamą. Przestałam jeść, miałam wielkie zaburzenia, obarczałam się. Ciągłę kłótnie rodziców, krzyki. Najgorszą chwilą było to jak w czasie kolejnej kłótni udawałam, że spałam a Mama powiedziała jedno zdanie ' Próbowałam sobie odebrać życie '. W tamtej chwili byłam zmuszona zapomnieć o dzieciństwie i skupiłam się na pracach domowych, chodzeniu do szkoły, odbierania młodszego brata z przedszkola i gotowania. To trwało przez długi czas. Ojciec oficjalnie zostawił nas w dzień mojej komunii. Zniknął wtedy. A ja obiecałam sobie, że nigdy nie będę taka jak on. Byłam bardzo wyobcowaną nastolatką, żyłam w internecie pisząc blogi, zatracając się w grach. Nawet nie odróżniałam jaka jest pora roku, bo każdą wolną chwilę spedzałam przed komputerem. Dziesiątki wirtualnych przyjaciół, długie rozmowy z nimi. W ten sposób spędziłam pare dobrych lat. Zaczeły się zauroczenia, wyjścia. I nie mogę czegoś zrozumieć do dziś .... nawet jeśli zależało mi na kimś, zostawiałam tą osobę lub zwyczajnie zdradzałam. Uwierzcie mi, że nie wiem dlaczego to robiłam. Przecież powtarzałam sobie, że nie będę taka jak mój ojciec. Nie potrafię sobie tego wytłumaczyć ..
Rok temu poznałam Mężczyznę. Starszy ode mnie, skończył już studia jakiś czas temu. Jak się okazało nie miał za ciekawej przeszłości, bawił się kobietami. Tłumaczyłam sobie, że wszystko ma swoje podłoże, przecież podobnie jest/było u mnie. Z czasem mu zaufałam, weszłam w to całą sobą, mówiłam bez zastanowienia, śmiałam się bez zastanowienia i robiłam wszystko bez zastanowienia. Przecież o to w tym wszystkim chodzi? Spędzaliśmy każdą chwilę razem. Może to szalone, ale od razu zdecydowaliśmy się na postawienie wszystkiego na jedną kartę i zamieszkania ze sobą. Śniadania, obiady, kolacje i każda minuta dnia RAZEM. Przestałam się bać, czułam miłość. Pierwszy raz w życiu nie myślałam o mężczyznach, o wyjściach. Miałam swoją ostoję. Zrobiliśmy sobie tydzień bez siebie, On u swojej rodziny, ja u swojej. Chcieliśmy potęsknić za sobą (chociaż co 10 minut dzwoniliśmy do siebie w czasie ten rozłąki!) Dostałam telefon w ostatni dzień tego 'odpoczynku'. 'Wyjeżdżam jutro do Anglii' Mój świat się zawalił, poczułam to co przed laty, to jak zostawił mnie mój ojciec. Zapewniał mnie, że tak bardzo mnie kocha, że przetrwamy to, że nie będzie go tylko 2 miesiące. Z dwóch miesięcy zrobiło się 3,4 ... i tak leci. Jestem wyrozumiałą osobą, ale chwilami myślę, że przegrałam z pieniążkiem. Ja wszystko rozumiem, że w Polsce trudno o dobrą pracę. Ale całe życie powtarzam sobie, że jeśli ktoś chce to może bo wiara czyni cuda. Mogę żyć biedniej ale s z c z ę ś l i w i e. Zostałam sama ze wszystkim. Tyle kłótni za nami, jest zazdrosny gdy mówię, że wychodzę. Doszło do momentu, że wolę zostać w domu dla świętego spokoju. Trwam w czymś czego nie ma. Bardzo cierpie.
Gdy spędzam prawie każdy wieczór sama zastanawiam sie DLACZEGO? Znów wróciły lęki te co w dzieciństwie, te same sny, łzy, ataki paniki. Potrafię 10 razy dziennie gdy wracam na mieszkanie po uczelni/pracy zwyczajnie obsunąć się po ścianie gryząc wargi z rozpaczy. Tysiące pytań dlaczego mężczyźni mnie opuszczają, dlaczego mnie nie chcą, co jest zemną nie tak.
Czuje się bardzo samotna i nie radzę sobie z codziennością.

Przepraszam za chaos to wina emocji
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
10 paź 2013, 19:20

bój codzienności, rozpacz, poczucie odmienności

przez kolekcjoner snów 11 paź 2013, 02:40
Hej. To jest trudna sytuacja, ale trzeba podjąć stanowczą decyzję, bo on powinien mieć świadomość jak to na Ciebie wpływa. Więc albo coś w tym w końcu zrobi (ale bez obiecywania tylko natychmiastowe działanie) albo zwyczajnie z tym zerwiesz. Trwanie w czymś takim to straszna udręka i pyta czy jesteś gotowa by zmienić sytuację nawet kosztem utraty tej stabilności...
Nie będę Ci doradzać co zrobić bo to Twoja decyzja, ale trzeba też wiedzieć kiedy podjąć działanie i zadbać o siebie. Bo jak inny tego robi to Ty musisz.
A faceci opuszczają nawet fajne, wartościowe i ładne kobiety. Bo nie wszystko jest fair i sprawiedliwe. A szkoda tylko łez i emocji, które zostawiają innym.

Mam nadzieję, że podejmiesz rozsądną decyzję.
kolekcjoner snów
Offline

bój codzienności, rozpacz, poczucie odmienności

Avatar użytkownika
przez Trzyzet 12 paź 2013, 16:59
Odpowiem na tę tylko część:
nijaka20 napisał(a):Gdy spędzam prawie każdy wieczór sama zastanawiam sie DLACZEGO? Znów wróciły lęki te co w dzieciństwie, te same sny, łzy, ataki paniki. Potrafię 10 razy dziennie gdy wracam na mieszkanie po uczelni/pracy zwyczajnie obsunąć się po ścianie gryząc wargi z rozpaczy. Tysiące pytań dlaczego mężczyźni mnie opuszczają, dlaczego mnie nie chcą, co jest zemną nie tak.
Czuje się bardzo samotna i nie radzę sobie z codziennością.


Problemy takie są jak szambo - kiedyś wybije i wyleje się na podwórko.

Byłaś u terapeuty jakiegoś? Czas najwyższy..
Avatar użytkownika
Offline
Posty
253
Dołączył(a)
28 lut 2011, 21:35
Lokalizacja
OkoliceWwy

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

bój codzienności, rozpacz, poczucie odmienności

Avatar użytkownika
przez Powietrzny Kowal 12 paź 2013, 21:56
Logicznie wychodzi na to, że musisz być w jakiś sposób bardzo atrakcyjna fizycznie co bez problemu
przyciąga mężczyzn a jednocześnie mieć co bardzo niehalo z którąś z podstawowych opcji bycia (wtedy
wielu ludzi "ucieka" od takiego człowieka - choć oczywiście nie wszyscy w 100%).
Jakbyś była z dolnego śląska to w 15 minut by Ci powiedział którą opcję masz "popsutą" :D (no... może w 30 min... :D :D :D)
Tylko loty dla lotuffff! xD ;) xD :* :DDDD - https://www.youtube.com/watch?v=NUgcygzQAwM
Posty
2117
Dołączył(a)
18 sie 2013, 23:07

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 15 gości

Przeskocz do