Niechęć do okazywania czułości. Też tak macie?

[elo]

specjalnie spozniam sie codziennie na kazde zajecia na uczelni zeby nie musiec podawac reki i w ogole witac sie bo sie za bardzo brzydze ludzi

[Stakatela]

Tak, też tak mam. Może nie jest to jakaś ogromna niechęć i nie mam tak, ze się stresuję, bo za chwilę będę się z kimś ściskać na powitanie i jak mnie ktoś ściska to to odwzajemniam, ale nie przepadam za tym. U mnie może to wynikać z dzieciństwa, bo moi rodzice raczej mnie nie ściskali i nie przytulali.

[elo]

mnie za to za bajtla wszyscy ciagle calowali/przytulali i juz wtedy tego nienawidzilam

[Evia]

Ja to chyba mam wrodzone.

Moja mama opowiadała, że jak byłam niemowlakiem i ktoś mnie pocałował to automatycznie się wycierałam

 

Poza tym nie pamiętam za bardzo czy w moim dzieciństwie była okazywana mi czułość...

Tzn ze strony ojca czy braci pewnie nie, ale chyba moja mama mi ją okazywała...

[elo]

Ja to chyba mam wrodzone.

Moja mama opowiadała, że jak byłam niemowlakiem i ktoś mnie pocałował to automatycznie się wycierałam

 

o to to a o tym ze nie znosze sie calowac wiedza chyba wszyscy nawet moj niedorozwiniety braciszek ktory byl............................................................................. roslina

[abrakadabra xx]

Też tak mam. Żeby komuś składać życzenia np. imieninowe to w moim odczuciu muszę być radosnym czy sprawiać takie wrażenie a to dla mnie w obecnym stanie wysiłek, więc nie lubię tego. Kiedyś przychodziło mi to łatwo.

[ala1983]

Mi rodzice tez nie okazywali uczuc, ale ja uwielbiam bliskosc innych (te fizyczna). To jednak nie przeszkadza mi w trzymaniu ludzi na dystans, mam ogromne problemy z zaufaniem.

 

Nie lubie tylko jak ktos sie do mnie dostawia a ja nie mam na to ochoty, bo nie zawsze mam

[elo]

co do zyczen zas to skladam je z najwieksza przyjemnoscia ale nigdy osobiscie - samo ukladanie sprawia mi ogromna frajde bo zwykle ludzie doceniaja moje starania i czesto slysze ze to wlasnie moje byly najpiekniejsze ze wszystkich co mnie bardzobardzo raduje

[Gość]

Evia, też tak mam w ogóle te całe składnie życzeń, to dla mnie jakaś porażka zawsze była i jest. Debilizm, który chyj wiem czemu ma służyć. A jak jeszcze całowanie dochodzi, to już w ogóle idzie się pochlastać. Od małego byłam niechętna jakimkolwiek formom czułości, nawet przytulania przez rodziców, czy zdrabniania mojego imienia nie akceptowałam.

[tutenchamon]

nienawidze, nienawidze tego

[bittersweet]

A nie uważacie, ze taka niechęc nie istnieje bez powodu może świadczyć o jakiś zaburzeniach ?

[elo]

A nie uważacie, ze taka niechęc nie istnieje bez powodu może świadczyć o jakiś zaburzeniach ?

 

no u mnie z pewnoscia swiadczy to o zaburzeniach o-k

[Gość]

Evia, ale żeby tak nawet do swojego faceta nie powiedzieć nigdy misiu, kotku, skarbie? Ech, a to takie fajne określenia.

 

Ja uwielbiam okazywać uczucia, choć może akurat nie tych sytuacjach, które opisałaś (spędy rodzinne, pocałunki 2/3 itp.).

[Gość]

Evia, nie jesteś sama, też szczerze tego nienawidzę. Witanie czy żegnanie, to jeszcze jakoś przejdzie, ale jakieś bzdurne składanie tych gówno wartych życzeń urodzinowych itp. to istna katorga, nie wspominając już o łamaniu się opłatkiem, dlatego od wielu lat nikt mnie przy stole wigilijnym nie widział i raczej już nie zobaczy.

 

Evia, mój ojciec też nie umiał okazywać uczuć, może ma to jakiś związek tym bardziej u mnie, bo przecież dla chłopców, to ojciec jest wzorcem przynajmniej we wczesnym wieku.

 

Ja nawet jak mam powiedzieć głupie "wszystkiego najlepszego" i podać rękę, to aż mnie skręca :)

[mark123]

Też tak mam. Pocałunków się brzydzę, przed przytulaniem mam opór, że to oznaka słabości i litości, zwyczaju składania życzeń nie lubię, a czułe słówka wydają mi się debilne i ich nienawidzę. Ze zwyczajem składanie życzeń potrafię się przełamać, ale żeby kogoś pocałować, powiedzieć czułe słowo albo przytulić, to by mnie chyba musieli zmusić pistoletem przystawionym do głowy.

[bittersweet]

Mam bliska osobe, która tez ma ta niechęc, mogę powiedzieć z własnych doswiadczeń, ze druga strona w takiej interakcji czuje się ujowo... no bo co przekazuje takie zachowanie ? nie podaje się reki i nie przytula kogoś, kogo się nie lubi, brzydzi, kto jest nieistotny, nieważny, wzbudza niechęć. To przekaz płynący z takich zachowań, chociaż może zafałszowany.

[NN4V]

A nie uważacie, ze taka niechęc nie istnieje bez powodu może świadczyć o jakiś zaburzeniach ?

Nie, to cecha introwertyków.

Mam podobnie (choć nie dotyczy partnerki).

Rodziców wychowałem tak, że wszelkie rytuały świąteczne są zredukowane do minimum.

[mark123]

Zaburzenie to może nie, ale odchylenie od norm społecznych zdecydowanie tak.

[Gość]

bittersweet, no mnie akurat samo podanie ręki w ogóle nie przeszkadza, a nawet to lubię , ale te całowania i przytulania są okropne dla mnie i co gorsza ze względu na brak asertywności chyba, jak mnie jakaś kochana ciocia, czy ktoś inny z rodziny( z tych co nie wiedzą, że ja tego nie akceptuję), chce wycałować, to na to pozwalam. No ale co mam jej powiedzieć? nie całuj mnie kvrwa i nie przytulaj, bo mnie to brzydzi, to przecież wtedy wyjdę już na totalnego czubka.

[cdn.]

to pokolenie witające się na niedźwiedzia w mojej rodzinie chyba już wymarło, z resztą nie utrzymujemy kontaktów.

Ale pamiętam, że jako dziecko nie znosiłam takich wylewnych przywitań, nadstawiałam jedynie czubek głowy do całowania, czasem tak energicznie , że można było stracić zęby.

[NN4V]

Z innych fajnych przypadłości jest brak pamięci do twarzy. Na zakłopotanie pojawiające się, gdy z tłumu ktoś wyskakuje do mnie z wylewnym "czeeeee zioooomal", wypracowałem odpowiedź: "A kto Ty jesteś?".

[Gość]

NN4V, ja twarze zazwyczaj pamiętam jako znajome, ale co z tego jak i tak nie pamiętam, kto to jest. Alzheimer młodzieńczy jak nic.

[cdn.]

Akurat pamięć do twarzy mam dobrą, gorzej z imionami i nazwiskami. Miałam kiedyś koleżankę, z którą przez dwa lata wracałam ze szkoły. Mówiła non stop o sobie. Nie pamiętałam jej imienia, i nigdy nie poznałam, bo było mi się głupio do tego przyznać. Nie zorientowała się o mojej niewiedzy.

 

Mam też problem z tym, w jaki sposób się do kogoś zwrócić, czy już przeszliśmy na ty czy jesteśmy dalej na pan/ pani, dlatego często mówię w sposób bezosobowy, tak aby ten problem ominąć.

 

No, na pewno te wszystkie przypadłości wzbudzają do nas wiele sympatii

[wiejskifilozof]

Ja raczej odwrotnie.Nie mam nic przeciwko,przytulaniu się i czułościom.O ile są szczere.

[NN4V]

... Mam też problem z tym, w jaki sposób się do kogoś zwrócić, czy już przeszliśmy na ty czy jesteśmy dalej na pan/ pani, dlatego często mówię w sposób bezosobowy, tak aby ten problem ominąć....

Na pan/pani to się zwracam wyłącznie do sąsiadki, pani w urzędzie i innych całkiem obcych nie spotkanych celem nawiązania znajomości.