eRCe

Hmm... Ciekawe ile prawdy w opowieści o tej randce? Komentujący dzielą się podobymi refleksjami z życia, więc zakładam, że przynajmniej część rewelacji jest autentyczna Sauce: https://x.com/MichalMoch87/status/2120254972357128413

Podłość tego rządu jest zdumiewająca...

Z naszego podłego rządu już tylko się można śmiać, bo łez szkoda... Ale skrajny prawak był... łohohohooooo! https://www.youtube.com/post/UgkxpeI5QQLTufx6nN08Of1WdzxSmx2g773P ... Pociesza tylko, że za rok tracą władzę.

Hollywoodzki archetyp kowboja. Zazdroszczę.

Coś tam kojarzę, ale bardzo zdawkowo... Pamiętam, że miała słabość do germanów i to w najbardziej mrocznych czasach ich historii.

Z tej epoki to odkryłem ten film - nazwa dziś brzmi prowokacyjnie, ale on sam nie ma absolutnie nic wspólnego z rasizmem. Jest to film romantyczny, ale bez amerykańskiej "lukrowości", bardzo elegancki, dojrzały, ale też "lekki" do oglądania, pokazujący kulturę i obyczajowość elit epoki II RP i młodego ambitnego mężczyzny chłopskiego pochodzenia próbującego się w to środowisko wkupić, który nieszczęśliwie się zakochuje. Serio - warto. Bardzo fajny trip historyczny. Tu masz całość

Przeminęło z wiatrem - bardzo celne skojarzenie. To był film do którego popkultura odnosiła się wielokroć. Tutaj może nie bezpośrednio fabularnie, ale samą operową dramaturgią z którą mocno możemy powiązać teledysk jak i wspomniany film, a owa dramaturgia, operowość była bardzo charakterystyczna dla tamtej epoki. Jeśli chodzi o lata 90-te to mam ogromną nostalgię do polskiej muzyki pop tamtego okresu. Eksplozja dojrzałości popu - mocno gitarowego, melancholijnego, ale też z nutą surowości i poetyckości. Wtedy polska scena miała swój unikalny styl i to było piękne.

W tej epoce, którą pokrótce opisuję kino przeplatało się jeszcze z teatrem, bowiem wiele gwiazd na jego deskach zaczynało nim trafili na kinowe taśmy, stąd też wielu aktorów miało talent wokalny i ta scena z Rio Bravo pięknie to uwieczniła.

Ostatnio natknąłem się na teledysk do utworu „Stop the Wedding” Ashe (on sam poniżej) i oglądałem go już chyba z kilka razy. Nie chodzi nawet o samą muzykę, (umówmy się - ta jest bardzo przeciętna) co o absolutnie genialną warstwę wizualną, która od pierwszych sekund wywołała we mnie "uczuć" nostalgii. Gdy jako dziecko oglądałem z dziadkiem stare filmy na wysłużonym ekranie CRT – choćby kultowego, czarno-białego Zorro z Guyem Williamsem – kino miało w sobie jakąś szczególną magię. Ten teledysk w genialny sposób oddaje tamtego ducha. Estetyka lat 50 i 60. wylewa się tu z każdego kadru i widać, że to nie jest tania produkcja z tanią nakładką wizualną w edytorze, tylko przemyślany hołd dla tamtej epoki. Ubiór, fryzury i mimika: Aktorzy i sama Ashe są wystylizowani bezbłędnie – od skrojonych z klasą garniturów i sukienek (domyślny styl tamtej epoki - elegancja na co dzień), po specyficzne, ułożone z dbałością fryzury. Do tego dochodzi ta ikoniczna dla epoki, nieco teatralna gra aktorska i bogata mimika, gdzie emocje wyraża się spojrzeniem czy drobnym gestem, a nie nadmiernym krzykiem, pajacowaniem, jak w obecnych filmach. Sama wokalistka z resztą świetnie wpasowuje się w ówczesny kanon piękna kobiecego lat 50 i 60. Subtelna blondynka, szczupła, zgrabna, nie narzucająca się nachalnie swoją seksualnością, a bardziej ciesząca oko swoją elegancją. Oświetlenie, kolor i ziarnistość: Ciepła, nieco wyblakła paleta barw, (charakterystyczny Technicolor), miękkie światło budujące intymny nastrój oraz subtelna ziarnistość taśmy filmowej sprawiają, że obraz ma niesamowitą głębię i organiczność, której tak bardzo brakuje dzisiejszym, sterylnym produkcjom cyfrowym. To zresztą przypomina mi, dlaczego tamte produkcje miały w sobie to „coś”. W tamtym kinie istniały przecież ściśle przestrzegane konwenanse w relacjach damsko-męskich, a na ekranie królowała prawdziwa klasa aktorów i aktorek. Bogata gra słów, gestów, emocji, powolne budowanie więzi w scenach romantycznych. Ta wysoka kultura bycia, elegancja i takt tworzyły pewien wzorzec, do którego ludziom po prostu chciało się aspirować. Ten teledysk to dla mnie piękny powrót do czasów, kiedy sztuka filmowa miała w sobie mnóstwo uroku, a seanse z dziadkiem były małym świętem. Co wy myślicie? Miewacie nostalgia tripy w kierunku starego kina?

Ten system ma ramy, ale jest mocno powiązany z decyzjami politycznymi. W wielkim skrócie: można ramy spełniać, albo i nie, ale bez woli politycznej i tak się nie zostanie do niego włączonym. Biorąc pod uwagę skalę odmów wizowych ledwie rok przed włączeniem nas do programu - nie ma najmniejszej wątpliwości, że był to motyw polityczny, a nie czysto ramowy - bowiem nie ma szans, by w ledwie rok tak wyraźnie wspomniana liczba spadła. Co z resztą ma sens, bo dlaczego mocarstwo miałoby opierać tak wrażliwą politykę wyłącznie na sztywnych ramach.

No ale chciał Obama nas wdrożyć do programu, by tacy ludzie jak ja mogli swobodniej odwiedzać rodzinę bez biegania do konsulatów? - No odpowiedz sobie sama... Dopiero republikanie nas wdrożyli w ten program. Obama nas wyłącznie upokarzał - jak słynne "Polish death camps" - za które nie miał nawet honoru przeprosić. Demokraci nigdy nam szczególnie nie pomagali, kto jak kto ale to oni zrobili słynny resecik z Putinem doprowadzając do efektu domino jaki teraz obserwujemy na wschodzie Europy - czemu tak łatwo o tym się nie pamięta?

Dobrze, że wygrał, bo perspektywa stałej bazy USA w PL byłaby za demokratów nieosiągalna politycznie, a tak temat w grze. Niespełna dzień czy dwa dni temu była pentagońska delegacja w Krakowie. Ja tylko przypomnę, że za demokratów program Visa Waiver był nie do pomyślenia dla Polski, a za Repsów wpadł od tak...

Jak już szukasz punktu zaczepnego, to wypadałoby odświeżyć pamięć, bo przed wystawieniem Trumpa w wyborach mocno orędowałem za kandydaturą Rona De Santisa - który z naszego punktu widzenia byłby dużo lepszym prezydentem - ale z dwojga złego oczywiscie, że Trump dla naszych interesów był lepszym wyborem niż niekompetentna Kamala Harris, która nie miała opinii na żaden temat prócz polityki woke, a o geopolityce nie wiedziała absolutnie nic.

Mistrzu może być.

Ja nie tyle lubię Trumpa co widzę absolutną konieczność pilnowania granic i zachowania amerykańskiej tożsamości. W ogromnym skrócie - my Polska, potrzebujemy silnych i wpływowych USA by móc balansować między nimi, a interesami UE (czyli de facto Niemiec) Słaba Ameryka nam zupełnie nie leży, choćby ze względu bezpieczeństwa, a Demokraci to generalnie polityka "brazylifikacji" Ameryki, że tak to ujmę...