Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[outsiderka.]

Ja bralam niedlugi czas karbamazepine. Nie moglam sie po niej skupic i odstawili mi. Mega lek to byla Elicea zawierajaca escitalopram. Koncentracja lepsza ale co to za zycie bez emocji. Jej siostra citalopram tez fajnie dzialala jednak rano strasznie mi bylo po jiej zimno. Kazdy jest inny, wiadomo i ten sam lek moze inaczej dzialax u innych osob. Karbamazepina ma kilka dzialan, wiodace to dzoalanie p drgawkowe ale tez stabilizujace. Trzymajcie sie :)

[zima]

jetodik,

hej nie czytałem całego tematu, jakie jest najskuteczniejsze leczenie borderline, domyślam się, że leki i psychoterapia, ale jakie leki i jaka psychoterapia?

sądzę ze tego nie da się wyleczyć.

 

[barsinister]

jetodik,

hej nie czytałem całego tematu, jakie jest najskuteczniejsze leczenie borderline, domyślam się, że leki i psychoterapia, ale jakie leki i jaka psychoterapia?

sądzę ze tego nie da się wyleczyć

 

no to źle sądzisz

 

[Gość]

barsinister, metody terapeutyczne?

[barsinister]

barsinister, metody terapeutyczne?

 

tu masz tekst http://psychnews.psychiatryonline.org/newsarticle.aspx?articleid=113401

ważne w tym badaniu jest, że mimo pełnej remisji (czyli wyleczenia) można mieć ogromne kłopoty z powrotem do normalnego życia i że po 10 latach tylko połowie pacjentek i pacjentów się to udaje - terapia jest niezbędna

[Gość]

Oh my. Znowu jestem w tym stanie, co tamtego roku. Chrzanić, czy nazwę to manią, czy nie. Ogarnia mnie wewnętrzna irytacja, czuję się jak najzajebistsza osoba na świecie, a jednocześnie męczę się sobą strasznie szybko. Wracam ja, szydercza, wyrafinowana, bezczelna, przyciągająca wzrok. I z uczuciowym burdelem w głowie, który przerasta w egoistyczne pragnienie posiadania tej drugiej osoby za wszelką cenę...

[Helvetti]

Znów robi się niebezpiecznie.... trochę się boję, a trochę się cieszę.

[Selma]

Zielona,

ja oglądam bez tajemnic (i wolę polską wersję, amerykanską traktują bardziej jak nierzeczywisty filmowy świat). Mam terapię analityczną i jak na to patrzę to się frustruję, też bym tak chciała a nie gadanie i gadanie i ten brak 'osobistego zaangażowania' u mojej terapeutki. Ale zapewne mnie ponosi, serialowa terapia w 5 spotkań robi to co normalnie zajmuje raczej 5 miesięcy i to jak bardzo dobrze idzie. Jak dołożę do tego Uratuj mnie to się robię zaniepokojona, że inny terapeuta mógłby mi lepiej pomóc. A terapeutka mi na to: zapewne. PFF:P

Ostatni odcinek mnie zaciekawił - przeniesieniowo kazała wypierdalać swojemu partnerowi tak jak terapeuta - tatusiowy na krześle. No i pytanie - technika zadziałała??

[caramel rose]

Zaczynam bać się radosnych, w miarę normalnych dni, bo wiem, że potem przyjdzie depresja. Ostatni tydzień czułam się świetnie, miałam tysiąc pomysłów, plany, wzięłam się do roboty, nie działałam pochopnie, jadłam umiarkowanie, (jak zjem coś słodkiego to przecież nic się nie dzieje, najwyżej jutro dłużej poćwiczę), nie przejmowałam się tym co inni o mnie pomyślą, a od 3 dni znów zjazd, mega dół, niepokój, objadanie, na zmianę z liczeniem kalorii, znów każdy na mnie patrzy, śmieje się ze mnie, obawa, że ktoś obserwuje mnie przez internet, będę pośmiewiskiem, samotność, pustka, brakuje mi choćby przytulenia, a jednocześnie boję się ludzi brzydzą mnie, zmiana postanowień, codziennie jestem inna, inaczej myślę, robię, nie wiem jak się w tym odnaleźć.

[outsiderka.]

Tez macie zaburzenia odżywiania? Jak tak to jak to u Was wygląda? Ja ogólnie lubię jeść przez co mam parę kg nadwagi. Nie taki swój obraz sobie wymyslilam i dosyć czesto przechodze na diety. Wytrzymuje max 3 tyg, czuje się wspaniale, bo widać efekty i mam poczucie, ze nad sobą panuje, ze nie stoję w miejscu. Pozniej przestaje mi na tym zależeć i rzucam się na jedzenie. Tracę efekt wcześniejszych starań mniej więcej po tygodniu. Pozniej znów się odchudzam i tak w kolko. Nie mam tez kontroli nad wydawaniem pieniędzy

[Gość]

Ja też masakrycznie. Są nikłe szanse, że zdam - przy zemście kochanej nauczycielki i moim upośledzeniu umysłowym- w tym roku z matmy, na ten semestr nie mam już co liczyć. Tym samym nie mam żadnej motywacji, by wziąć się za materiał do matury z filozofii, bo po co, skoro na 80% i tak doń nie dojdę. Niezdanie zaś łączy się ze wstydem, koniecznością wyprowadzki i przy ewentualnej powtórce roku, z zupełnie innym materiałem i trudniejszymi zasadami matury.

Jestem zmęczona, niedobrze mi, boli mnie głowa znowu. Wróciły czarne myśli i przejmowanie się wszystkim i niczym. Nie do życia. Zaprzestałam wszystkich starań w kierunku innych ludzi, mam dosyć, bo nie przynoszą oczekiwanych efektów. Dałam luz i zostawiłam tych, na których zależy mi w sposób nie współgrający z moim.

[Helvetti]

outsiderka., jest osobny dział do zaburzenia odżywiania

[maybeBaby]

Barsinister, ile juz bierzesz te lamotrygine? Chyba masz minimalna dawke? Jakies skutki uboczne? Inne przemyslenia?

[barsinister]

Barsinister, ile juz bierzesz te lamotrygine? Chyba masz minimalna dawke? Jakies skutki uboczne? Inne przemyslenia?

 

biorę na ChAD od ponad roku i to jest maksymalna dawka, skutków ubocznych nie miałem żadnych, może poza pogorszeniem pamięci - z lamotryginą jest tylko taki problem, że dawkę zwiększa się bardzo powoli, ze względu na możliwość wystąpienia paskudnej wysypki

 

lamotryginę bierze również moja partnerka (z BPD) i czuje się po niej wyraźnie lepiej

[monapayne]

wychodzi na to, że mam borderline.

 

a po lekach czuje sie bardziej glupia i nieswiadoma, wiec nie wiem czy to dla mnie ok. nic nie wiem. juz.

[moyraa]

robotnica, czytałam Twojego bloga. Wciągnął mnie. Brałaś (bierzesz?) seronil, prawda?

W życiu już nie wezmę tego świństwa! Być może innym pomaga, mnie ten lek byłby w stanie zniszczyć życie, jeśli nadal brałabym go...

 

Odstawiłam około miesiąc temu i powoli dochodzę do siebie, wracam. Doprawdy, wolę czuć zbyt mocno, lękać się silnie, niż być taką osobą, jaką byłam podczas łykania seronilu.

[maybeBaby]

Dzieki, barsinister. Poprosze psychiatre o ten lek przy nastepnej wizycie. Zrobie wszystko zeby wreszcie przestac atakowac ludzi

[Gość]

Wszystko się powtarza. Żałosne wspomnienia tamtej zimy wracają. I znowu życie staje się niemożliwe. Przerwałam kolejny tydzień chodzenia do szkoły, znowu odpadłam. Brakuje mi nawet tabletek hormonalnych, od wtorku dostałam takiego okresu, że do tej pory mam blizny na rękach od wbijania sobie paznokci z bólu, niemal zemdlałam. Siedzę więc w domu, mam siłę tylko na to, by wstać i przejść się po mieszkaniu. Znowu jestem agresywna dla rodzicieli- matka wparowuje mi do pokoju, pytając, co mi. Ja na to, że nie chcę rozmawiać, źle się czuję i niech da mi spokój. Brnie dalej, więc wyganiam ją z wrzaskiem. Jakie to żałosne. Jestem na powrót na początku depresji, czuję się zupełnie jałowo, z dodatkiem cierpkiej złości. Nie wiem, co zrobić z życiem, to, kim byłam przez paręnaście miesięcy okazało się nietrwałe. Nie jestem w stanie dopełnić żadnego obowiązku, moja frekwencja to porażka, nie zdaję z dwóch przedmiotów.

Otworzyłam się przed dwoma osobami, chciałam im dać wszystko, co we mnie dobre. Ale nie chcieli tego, więc zamknęłam się na świat po raz kolejny. Czuję się zraniona. Znowu będę udawała złą, i doprowadzi mnie to do manii, do rozpadu. Z jedną z osób ograniczyłam kontakt, drugą staram się nakierować na powrót do starych znajomych i odejście ode mnie w sposób, którego nie jestem w stanie wytłumaczyć.

[Synsa]

Keji, boże, większość z tego co piszesz idealnie pasuje i do mnie. Niekoniecznie do mnie z teraz ale jednak.

Ja dziś dostałam napadu gniewu. W pracy. W okropnej pracy z której nie mogę jeszcze przez 2 tygodnie zrezygnować a pragnę tego z całego serca chociaż czasami mam już wątpliwości i wydaje mi się że chcę to ciągnąć, bo jednak pieniądz to pieniądz. Męczę się okrutnie, na swoje życzenie, przez głupi impuls że dam sobie radę, że będzie pięknie, że jestem super. Nie jestem. Nie daję sobie rady. Dziś nie oddałam pracy i nie mam ochoty albo raczej siły jej poprawić chociaż wiem że jest okrutnie beznadziejna, niedopracowana ani merytorycznie ani graficznie. Jutro mam koło, a nic jeszcze na nie nie zrobiłam. Nie wiem już czy lepiej iść na nie jutro i oddać pustą kartkę czy pójść z poniedziałek zaliczyć poprawę na sucho. Wmawiam sobie że w weekend będę w stanie się uczyć. Nie jest w ogóle w stanie, na cokolwiek. Chcę tylko siedzieć i płakać. Płakać i użalać się nad sobą. Chcę już stycznia. Chcę iść do Teresy i zacząć terapię.Niczego nie robię i na nic nie mam czasu. Życie przelatuje mi przez palce z dnia na dzień coraz bardziej. Czuję się bardziej i bardziej głupia, nieudolna i beznadziejna we wszystkim. Byłam przecież złotym dzieckiem, miałam osiągnąć wszystko dzięki mojej inteligencji i super pamięci. Co się stało!? Dlaczego!? Wegetuję. Po prostu wegetuję. Czuję się jak emerytka. Czuję jakby życie już miało za chwilę się skończyć. I myślę o najlepszej chwili mojego życia. I było to wtedy kiedy zemdlałam. Kiedy mięśnie odmówiły współpracy, padłam na podłogę w środku nocy uderzając głową o kafelki, niby czułam ból ale nie przeszkadzał wcale bo leżałam na zimnej podłodze i odpływałam nie musząc nic, zupełnie nic, piękne nic.

[outsiderka.]

Keji tyle podobienstw. Ja tez mam problemy z chodzeniem na zajecia. Ostatnio odpuscilam 2 tygodnie. Teraz musze kombinowC zwolnienia i ratować sytuacje. Tak jest w kolko. Teraz czuje ze przesadzilam i prawdopodobnie nie bede mogla juz odrobic tych ćwiczeń na których mnie nie było. Pojde w pon do typka i powiem ze nie zamierzam juz udawac ze to grypa. Pewnie mi pojda na reke i cos wymysla zebym mogla odrabiac. Zazwyczaj wtedy placze i znow pytanie czy ja to robie specjalnie czy naprawde mnie boli to ze nie moge nad soba zapanowac. Ja ze swoimi w domu nie rozmawiam. Obstawiam ze nawet nie czytali co to borderline i ciagle tylko slysze ze nigdzie nie wychodze, nie ucze sie bo jestem leniwa. A ja nie mam motywacji i ciagle wiaza mnie błędy dnia poprzedniego. Wlasnie tak jak z ostatnimi nieobecnosciami na studiach- nie wiem czy załatwię zwolnienie i czy zalicze ten przedmiot wiec jak mam sie uczyc na inne przedmioty skoro moze juz jest po wszystkim tzn po studiach

[Gość]

Chciałam się wyżyć, pisząc, ale po prostu jest tego za dużo i nie mogę. Co zdarza się rzadko i dodatkowo mnie frustruje. Jedyne, co napisałam:

 

Mój dzień równy jest twojemu tygodniowi, mój tydzień zaś dla Ciebie byłby rokiem. Rok? W moim wykonaniu każde 365 dni jest niczym przeżywanie kolejnego życia. Być może to dlatego tak często jestem zmęczona. Wierz mi, mój czas płynie inaczej. Nie zdajesz sobie sprawy, jak naprawdę pojemne są te dwadzieścia cztery godziny; ile gniewu, lęku, strachu, zmieszania, podniecenia , zawodu, bezsilności, rozczarowania oraz nadziei można w nich pomieścić. Nigdy się o tym nie przekonasz i dziękuj za to. Mój czas płynie inaczej i zrozumiesz to, albo odejdziesz.

 

Nie nadążam już nawet ze słowami.

 

I coś w tym jest, a propos tego opuszczania i tak dalej. Nasz czas naprawdę płynie inaczej, ze względu na - większy niż u przeciętnego człowieka- natłok emocji i myśli. O wiele więcej sytuacji i rzeczy nas rozprasza. Osobiście, mnie wszelkie grafiki, plany i systematyczność powalają na kolana. W kalendarzu szkolnym każdego dnia każdego tygodnia muszę podliczać obecne godziny, by wiedzieć, że jestem powyżej tych 51% z frekwencji. Jednakowoż 70% w tygodniu to moje maksimum.

Czuję taki natłok wszystkiego, że pisanie czegokolwiek wydaje się nie mieć sensu. Jestem wściekła na siebie, a znudzona powtarzalnością sytuacji jednocześnie. Mam ochotę wyrzygać siebie, zabić siebie (Nie w sensie fizycznym), czuję się jak w pułapce. I prędzej czy później jakoś się wyładuję. Nie będzie to dobre.

Niech wszyscy odejdą i dadzą mi święty spokój. Albo lepiej. Sama spowoduję, że to zrobią...

[karoll007]

Keji, Keji, wiekszosc borderów po części utozsamia sie z twoimi postami. Dokladnie cie rozumiem. To podobny schemat, ja tez zawalam maturalna (ktora powtarzam) rozwalam wszystko i wszystkich a ciagle lapie mnie jakis potezny lęk, taki ze w tej chwili spie z nozem pod poduszka i przestalam sie widywac z ludzmi oprocz tych w domu, ktorzy doprowadzaja mnie do furii i do rozpaczy.

Nie mam pojęcia jakim cudem miesci sie w nas tyle emocji na raz..

[monapayne]

moyraa, nie, ja nie biorę już seronilu. 3 tabletki wzięłam i to w styczniu tego roku albo w grudniu, nie pamiętam. Schudłam w ogóle w ciągu tego roku z 46 kg do 39. No i teraz biorę escitalopram bo tak się stresuję jedzeniem i w ogóle boję się, że się zabiję, że wolę brać ten lek i przeżyć, być kimś innym [tak, miałam tak po sertralinie, wzięli mnie do szpitala z tego powodu ponownie, śmiali się ze mnie w ogóle w szpitalu...] ale przeżyć. Być kimś innym, ale przytyć, nie rzygać...

[Gość]

Witam znowu na forum. Po terapii myslalam, ze udalo mi sie pokonac polowe moich problemow i zachowan... i tak bylo. Radzilam sobie. Ale radzilam sobie chyba dlatego, że nie byłam w zadnym związku, nie wyżywałam się na nikim bliskim, bo oddaliłam się od wszystkich. Zamieszkałam sama. W innym mieście. Ludzie którzy nie mieli ze mna wiele wspolnego byli mi obojętni, więc nie ruszałam ich.

Po ok 2 latach, wróciłam do poprzedniego partnera. Zawsze go kochałam, jak i on mnie ale wczesniej nie moglam z nim być. Zawsze jako jedyny rozumiał moje dolegliwosci, opiekowal sie, starał.... probowalam z kims innym , nie wychodzilo, wiec zostalam sama i mialam spokoj.

Teraz odkad znow spotykam sie z nim, mam napady zlosci, obsesji zdrady z jego strony, chce by najlepiej postepowal tak jak ja tego chce. Ma dziecko z inną kobietą więc musi się z nia kontaktować i to tez mnie wkurza. NIe umiem sobie poradzic z tą myslą, ze ma za soba przelosc... wykancza mnie to, nie wiem jak mam to znosić. On bardzo sie stara a ja? Powinnam pochodzic na terapie? ale czy ona pomoze mi zrozumiec moje zachowania? nie chce mi sie znowu o tym samym gadać... czasem wpadam w taka wscieklosc, ze rzucam przedmiotami, lapie sie za wlosy, probuje wyrywac, drapac sie, wbijac paznokcie (przestalam sie okaleczac na szczescie) jak mam dola, to lubie sie upijac + tabletka na uspokojenie.

Chwilami dochodze do wniosku, ze albo bde sama albo skoncze ze swoim zyciem skoro nie umiem zyc w zwiazku ktorego bardzo potrzebuje.

[moyraa]

robotnica, w tak skrajnych sytuacjach leki niestety muszą być, rozumiem. Trudno byłoby Ci sobie radzić bez... Ja narazie nie mam się co mądrzyć w temacie, bo odstawiłam lek miesiąc temu, a seronil dość długo zostaje w organizmie, także dopiero teraz powoli wychodzi. Zaczynam czuć lęk, złość i ból, ale przynajmniej coś czuję, co jest lepsze od tego nonstopicznego tłumienia wszystkiego.

Nie wiem jak długo wytrzymam, ale będę się starała funkcjonować bez zamulaczy i tak dalej. Może uda się.

 

Conessa, a mieszkasz z Twoim partnerem? Może zarówno dla Twojego, jak i jego dobra oddal się trochę, tzn. mniej kontaktu z nim, więcej swojego życia? Wiem, że to brzmi banalnie, jest ogromnie trudne i działa na chwilę, ale nie wiem, czy istnieje lepsze rozwiązanie, jeśli chcesz, by ten związek był w miarę zdrowy, a nie wykańczający.

W związku zaczyna się zbyt szybko wszystko mieszać. Czasem myślę, że to normalne, ale opowiadając innym o swoich problemach widziałam, że inni jednak nie przeżywają podobnych emocji. Ja przestaję wtedy rozumieć o co mam prawdo się czepiać, co zostawić w spokoju, więc tłumię wszystko. Druga sprawa jest taka, że wybieram (natrafiam na?) partnerów również niedojrzałych (chyba? w końcu ideałów nie ma). Z drugiej strony - kto wie, może bez względu na to znalazłabym powody do frustracji, znajdywania niszczących niejasności, nieczystości. Boję się już cokolwiek zaczynać, kogokolwiek poznawać. Podczas działania leku wszyscy byli mi obcy, emocjonalnie na tyle obojętni (z krótkimi przerwami), że bez znaczenia było dla mnie co, gdzie, z kim.

Jak będzie teraz? Zobaczymy... Po części nawet brakuje mi tych wyniszczających emocji, które pojawiają się w bliskich relacjach. Ale... Przecież chcę budować, tak? Podobno.

 

Poza tym, to widzę, że nie tylko ja miałam problem z zaliczeniem klasy maturalnej... Zawsze miałam problem z chodzeniem do szkoły, ale w ostatniej klasie to już tragedia. Teraz drugi raz przerabiam klasę maturalną.

 

... tymczasem idę zobaczyć jakąś komedię. Dość tych filmów niszczących moją psychikę.

Edytowane 12 Grudnia 2013 przez Gość