Kolejne gorzkie żale

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

Kolejne gorzkie żale

przez disassembled 02 paź 2013, 02:07
Mam potrzebę wyrzucić to i owo z siebie. Jestem młodym człowiekiem (choć człek może byłby tutaj bardziej adekwatnym porównaniem) no ale dobra. Nie wiem co mi dolega. Nie wiem od kiedy jest mi źle. Nie wiem dlaczego jest mi źle. Jestem poważnie... nawet nie wiem jak to określić prostymi słowami, mój mętny wyraz twarzy i tępy wzrok mówi sam za siebie. Czuję się totalnie zamknięty w łańcuchach, które mi natworzył mój własny nikczemny umysł. Nie czuję mianowicie powiązania mojego własnego, prawdziwego z własnym ciałem, z własnym zachowaniem. Wygląda to tak jakby jakaś mała, lepsza cząstka mnie nie mogła się uwolnić z grubych warstw kompleksów i jakichś lękliwych przyzwyczajeń, które są pewnie efektem i nadopiekuńczego wychowania matki, i słabej akceptacji wobec mnie przez rówieśników od dziecka. Brzmi to może banalnie i być może sensownie objaśniam co mi doskwiera, ale myśląc sam ze sobą te myśli, które składam są jakieś takie infantylne, spłycone i rozchwiane, nie ma w nich żadnego konkretyzmu, nic co by się przekładało na mój stan emocjonalny. To, co teraz pisze tego posta jest w jakiejś szklanej bańce, a to coś, coś objawia się na zewnątrz jest dziwnie zezwierzęcone, z permanentną pustką w głowie, nierozumiejące tego, co się z nią dzieje i nie będące w stanie wyrazić jasno i klarownie żadnej głębszej myśli... Mam takie wariackie odczucie, jakby zmiękczony mózg, choć przez moje usta to stwierdzenie nigdy nie padło, bo moje zewnętrzne Ja jakoś jest zblokowane, i w ten sposób nie myśli. Nawet nie wiem o czym ono myśli... Każda myśl wydaje się być efemeryczna, ulotna, przez co jestem raczej wśród ludzi zlepkiem kości i mięsa, które jakoś bezsensownie i automatycznie się śmieje, po tym jak mózg podświadomie wyda komendę, że mam się zaśmiać, chociaż nie wiem z czego... Kompletnie nie umiem wyrażać siebie... Jestem teraz na I roku studiów, i mam wciąż poczucie, że muszę jakoś się zamanifestować, gdzieś to głęboko czuję, ale moje zewnętrzne Ja jest wtedy zbyt mało błyskotliwe, zbyt mało tworzy naturalnych myśli, odniesień, reakcji, jest totalnie przytępione. Czuję na sobie wzrok ludzi, którzy pewnie myślą "z nim jest coś nie tak" ale ja zewnętrznie na ten wzrok niczym nie odpowiadam, błogie przytępienie nadal trwa. W rozmowach, o ile się jakaś zdarza, wszystko wymyślam na bieżąco, wcześniej nawet nie zastanawiając się nad danymi tematami. Nie mam całkowicie poglądów. Czuję się niespójnie, może to przez to? Nie umiem inicjować rozmów, podtrzymywać ich, widzę na czym polegają moje błędy, ale nie potrafię się zastanawiać i przekładać to na własne zachowanie... Czuję w powietrzu, że jest coś nie tak, ale brak mi tej TWARDEJ ZDECYDOWANEJ myśli, wszystko jest jakby obce. Nie rozpatruję niczego w kategoriach "dobre, złe, smutne, szczęśliwe". Po prostu się takie kategorie we mnie nie wytworzyły... Czuję się tak od zarania dziejów, od małego byłem jakiś inny, który nie mógł znaleźć dostępu do siebie samego, który tkwi gdzieś tam głęboko.

Jeśli to komuś pomoże mi coś doradzić to przytoczę kilka faktów z mojego życia:
- odkąd miałem 4 lata mój ojciec pił, awanturował się
- moja mama jest nadopiekuńcza, traktuje mnie jak dziecko, do przesady, kiedy wchodzę w kontakt z nią wtłaczam się automatycznie w formę synalka, który mozolnie odpowiada przeciągłym głosem na bezsensy matki

Nie wiem czego oczekuję od tego miejsca, bez sensu to.
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
02 paź 2013, 00:16

Kolejne gorzkie żale

przez mikra78 02 paź 2013, 17:59
Trudno mi ocenić czy doskwiera Ci kryzys tożsamości, deficyt światopoglądu czy też frustrujesz się brakiem kontroli nad własnym stanem świadomości...Trudno ocenić czy to tylko młodzieńczy spleen ( patrz też "Cierpienia mlodego Wertera") czy już depresja...Twój automatyzm i obojętność w rozmaitych sytuacjach uczelnianych i domowych dotyczy też innych relacji z ludźmi? Masz jakieś zainteresowania, aktywności, ludzi, przy których nie czujesz się taki odrealniony i nieadekwatny?
mikra78
Offline

Kolejne gorzkie żale

Avatar użytkownika
przez zima 02 paź 2013, 18:02
disassembled, wyprowadź sie z domu, znajdź pracę i hobby.
specjalista ds. fobii społecznej, depresji i nerwicy.
propagator asertinu i trittico.
setralin [high speed resource] 200mg - 100 mg - 0 mg
trazodon [so good to back home] 75mg/ 0 mg
benzo one day dancer
live yourself.
watch, see your chances, live now.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
2606
Dołączył(a)
17 mar 2013, 18:30

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Kolejne gorzkie żale

Avatar użytkownika
przez Atalanta 02 paź 2013, 18:10
a może porozmawiałbyś o tym z psychologiem, sam dostrzegasz , że jest z Tobą coś nie tak, nie do końca potrafisz to nazwać, może jakiś specjalista by Ci w tym pomógł; spróbować zawsze warto.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
766
Dołączył(a)
09 kwi 2011, 21:05

Kolejne gorzkie żale

przez disassembled 02 paź 2013, 18:58
Cierpienia Młodego Wertera znam i doceniam, ale tylko ze względów artystycznych. Dla samej pokazówki sam się emocjonalnie nie katuję. Nie wiem czy to jakieś zaburzenie, kiedyś szukałem źródła w Fobii Społecznej ale odkryłem, ze ludzie nie są moim problemem, problemem jest natomiast jakiś kontakt z rzeczywistością, jej naturalną analizą. Nie wiem, czy brak mi jakiegoś kanału, strumienia, który pozwoliłby, żebym mógł jakoś się uzewnętrznić, zamiast żyć pod skostniałą maską.

Tak, to tyczy się relacji z dowolnymi ludźmi. Niedawno były pierwsze zajęcia, z uśmiechem powitałem innych, jakoś automatycznie mówiłem to co W SPOŁECZEŃSTWIE SIĘ POWINNO tzn. jakieś podstawowe żarty, pytania o wrażenia związane z kierunkiem, dlaczego akurat taki wybór, trochę ironii, żeby skompensować zamaskować własną nieudolność, ale to nie jest to. Wracam do mieszkania, mam 3 współlokatorów i nadal czuję jakbym miał wbity szpikulec w mózg, reakcje są odruchowe, bardzo łatwo poddaję się czyjejś fali, jeśli coś od siebie dorzucam, to tylko na temat zaczęty przez rozmówcę, bo sam nie wiem co innego mogę dodać, co powiedzieć, żeby zarysowywać swoją osobowość.

W wersji tekstowej to jeszcze jakoś składnie wygląda, ale sam na sam czuję w okolicach oczu i skroni takie ślepe otępienie, gdzieś niby coś tam czuję, ale nie wiem co, nie umiem tego wyrazić, nie umiem zidentyfikować, paradoksalne. Jak w głowie tworzy mi się jakieś spostrzeżenie, to nie umiem go rozwinąć, jakoś po męsku to zbadać z różnych stron.

Zainteresowania posiadam, są to mianowicie języki obce oraz to, co aktualnie jest na studiach.

Wyprowadziłem się, gdyż studiuję dziennie w nie swoim mieście, ale nie jest to złoty środek, problem jest chyba we mnie, a nie w otoczeniu.

Mogę też powiedzieć, że mam syndrom prokrastynacji, odkąd pamiętam, zawsze odkładam wszystko na później, nie potrafię się uczepić jednej myśli, może to wynika z tego, że do tej pory nie wyrobiłem normy krajowej dot. wyrażania własnego zdania. Przychodzi mi to z trudem. Nie umiem bazować się na własnych przeżyciach, po prostu nie wiem o co chodzi.
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
02 paź 2013, 00:16

Kolejne gorzkie żale

Avatar użytkownika
przez monk.2000 03 paź 2013, 09:52
Może masz ot tak sobie ból istnienia. Postrzegasz życie jako coś negatywnego, czujesz się obco na tym świecie. Ja tak mam i mimo sensownej diagnozy psychiatry twierdzę, że problemem jest samo życie i to jak się ono objawia u mnie. Można stwierdzić, że coś nie tak ze mną. Przecież życie to cud. :P
Ale kto powiedział, że każdy tak to musi widzieć, dla mnie realna jest taka wizja. Malutki człowiek, kontra masa trudów, a nagroda niepewna.

Ciekawym językiem operujesz. Studiujesz romantyczną poezję?
Awatar to skarb Atlantydy: starożytny Scion.

:( F.20
:smile: Solian 600mg
8) Akineton
Avatar użytkownika
Offline
Posty
8369
Dołączył(a)
26 lis 2011, 14:49
Lokalizacja
mój pokój

Kolejne gorzkie żale

przez disassembled 03 paź 2013, 10:48
Nie wiem co to jest. Nie nazywam tego. Taka trochę błoga nicość i rozwarstwienie na 2 osobowości, jedna cierpiąca niemoc wyrażenia siebie, druga jakaś kompletnie niezależna ode mnie. Byle bodziec mnie ogłupia, osłupia, często tracę głowę jak mnie coś zaskoczy. Tak jakbym za wszelką cenę chciał się wyplątać z jakiejś interakcji, która właśnie zaszła (np. ktoś zapyta mnie o drogę to automatycznie z takim uniżeniem w oczach odpowiadam, że nie wiem, chociaż lokalizację znam).

Sam na sam ze sobą, czy to leżąc, stojąc, czy robiąc salta nie potrafię porządkować rzeczy w głowie, nie wiem jakie mam relacje z rodzicami, z bratem, z ludźmi których zawiodłem swoją biernością. Ktoś może mi zarzucić, że przecież piszę o tym, więc WIEM. Ale niestety nie wiem, to paradoksalne.

Nie studiuję poezji romantycznej, ani nic humanistycznego. Nie chcę skończyć na bruku. :P Zaczynam właśnie studia inżynierskie, uzdolniony jestem raczej bardziej w stronę ścisłą.
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
02 paź 2013, 00:16

Kolejne gorzkie żale

przez mikra78 03 paź 2013, 12:31
A może jesteś po prostu rasowym INTROWERTYKIEM :D Odsyłam wstępnie do http://pl.wikipedia.org/wiki/Introwersja, może coś tam z siebie odnajdziesz ;)
mikra78
Offline

Kolejne gorzkie żale

przez disassembled 03 paź 2013, 12:44
Pewnie jestem, aspekty psychologiczne typu ekstrawersja/introwersja, jakieś enneagramy, typy socjoniczne, czy zaburzenia przestudiowałem już na wskroś, jednak żadnej odpowiedzi mi to nie dało.
Myślę, że introwersja/ekstrawersja nie ma tu raczej większego znaczenia, chociaż mogę się mylić, specjalista wszak ze mnie żaden. :smile:
Introwertyk to ktoś, kto kieruje przeżycia z tendencją do wewnątrz, ale nie jest całkowicie odcięty od świata zewnętrznego. Ja natomiast nie mam ani życia wewnętrznego, ani zewnętrznego, więc lipa po całości. :P
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
02 paź 2013, 00:16

Kolejne gorzkie żale

przez mikra78 03 paź 2013, 14:08
Twoje życie wewnętrzne to choćby przeprowadzana przez Cię autoanaliza . Zdolność do samoobserwacji jest już jakimś tam dowodem, że nie jesteś jałowy, nie jesteś martwy, nie jesteś zombie etc. ;) Wiesz, tak sobie myślę, a zaznaczam, że i ja nie jestem jakimś specjalistą, że może Twój brak zaangażowania, samozachowawcza kurtuazyjność w kontaktach z innymi to Twój sposób na radzenie sobie z nowymi ludźmi wokół Ciebie i nowymi obowiązkami. Może Twoj dystans wynika ze zwykłego, aczkolwiek nieprzyjemnego, strachu przed odrzuceniem i porażką i póki co, nadmiar nowego wokół Ciebie trochę Cię jednak przerasta. Piszesz, że nie wiesz jakie masz relacje z ludźmi, których zawiodłeś swoją biernością. A obchodzą Cię ci ludzie w ogóle? Martwisz się o nich, czujesz odpowiedzialny czy też masz do nich o coś żal? Wiesz jak to jest, poczucie krzywdy czasem płynnie przechodzi w poczucie winy ( tak czytam to Twoje "zawiodłem").
mikra78
Offline

Kolejne gorzkie żale

przez disassembled 03 paź 2013, 14:37
Ja kompletnie nie umiem myśleć takimi kategoriami jak żal do siebie, jakieś poczucia obowiązku etc. Jesli mam zalozmy wyrzut typu 'powiedzialem jej ze jest glupia szmata choc mi nic nie zrobila' to tylko czuje mrowienie z tylu glowy, zadnej analizy, zadnego przystosowania sie do sytuacji. Umiem to okreslic piszac, a nie umiem tymi kategoriami myslec, tu pewnie lezy przyczyna, sposob myslenia i 'model' kreacji mysli. Czuje, ze gadam bzdury.
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
02 paź 2013, 00:16

Kolejne gorzkie żale

przez mikra78 03 paź 2013, 16:04
[quote="disassembled"] Jesli mam zalozmy wyrzut typu 'powiedzialem jej ze jest glupia szmata choc mi nic nie zrobila' to tylko czuje mrowienie z tylu glowy, zadnej analizy, zadnego przystosowania sie do sytuacji.quote]
Po pierwsze: trudno mi sobie wyobrazić, że rozdajesz takie epitety osobom, które nie wywołały wcześniej u Ciebie nawet najmniejszego napięcia, choćby erotycznego ( chyba, że chorujesz na zespół Tourette'a ;) Po drugie: nie wiem, co masz na myśli pisząc o przystosowaniu do sytuacji- masz na myśli wyrzuty sumienia, empatię dla osoby obrzuconej przez Ciebie inwektywami czy też to, że nie panujesz nad emocjami i spontanicznie, i na gorąco reagujesz na sytuacje, bez późniejszego wstydu za zachowania grubiańskie?
Wiesz, czytając wikipedię i skrypty z psychopatologii czy też psychiatrii, mogłbyś odnaleźć się w wielu psychopatiach, ale jeśli chcesz diagnozy profesjonalnej lub jakiejś etykiety dla doskwierającego Ci zaburzenia, to niestety trzeba by Ci się udać do specjalisty.
Oczywiście nie twierdzę, że jest Ci on potrzebny, bo też nie wiem na ile Twoj dyskomfort poznawczy zaburza Ci funkcjonowanie w społeczeństwie.
Wiesz, czasem uzmysłowienie sobie swoich własnych ograniczeń prowokuje dobre zmiany :D

-- 03 paź 2013, 16:13 --

A propos hasełek i etykiet psychologicznych, mam dla Ciebie jeszcze: "derealizacja" i "depersonalizacja" ;)
mikra78
Offline

Kolejne gorzkie żale

przez disassembled 03 paź 2013, 16:42
Jakieś tam cząstkowe i zdawkowe grubiańskie opinie jak ta wyżej wymieniona może oczywiście paść z moich ust, nie jestem zmrożony mentalnie całkowicie, potrafię odróżnić cegłę od kobiecych oczu ale tylko przed kobiecymi oczami potrafię się zawstydzić, natomiast przed cegłą już niekoniecznie. Więcej nie dopowiem, bo nie chcę się powtarzać.

O tych dwóch przypadłościach słyszałem, czytałem, ale właściwie każde jedne zaburzenie w większym stopniu opisuje mnie, więc ni wiem jak się do tego kompletnie odnieść.

Masz chyba rację, specjalista być może jakoś na moje poczucie bezgłowia wpłynie. Tylko nie wiem od czego zacząć? Jest sens polegać na NFZ?
Offline
Posty
11
Dołączył(a)
02 paź 2013, 00:16

Kolejne gorzkie żale

przez mikra78 03 paź 2013, 19:47
NFZ to dobry początek i raczej zaczęłabym od poradni psychologicznej. Niezależnie od tego czy to będzie NFZ czy prywatna praktyka, liczy się przede wszystkim człowiek, z którym będziesz współpracował, więc jeśli uczysz się w dużej aglomeracji to powinieneś mieć spory wybór w fachowcach, choć pewnie nie obędzie się bez oczekiwania na wizytę. Na niniejszym forum w Dyskusje/Oferty może znajdziesz jakie namiary na psychologów. Polecam zrobić wywiad w środowisku, coby trafić na kogoś rekomendowanego, bo jakby nie było- najważniejszy jest pierwszy raz, żeby był nie z byle kim, a z kimś kompetentnym :D
mikra78
Offline

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 9 gości

Przeskocz do