Niemoc związana z rachunkiem sumienia i spowiedzią

[take]

Od prawie roku nie robiłem rachunku sumienia i nie byłem u spowiedzi. Ostatnią komunię świętą przyjąłem w pierwszej części okresu wielkanocnego 2026 roku. 

 

Nie potrafię zorganizować rachunku sumienia i dłuższej, solidniejszej spowiedzi "Przerasta mnie to". Trudno mi określić, co jest grzechem i jak poważnym. Wyraźnie cierpię z powodu wymuszonego "celibatu" i silnego pociągu płciowego do kobiet. W życiu odbyłem chyba kilkanaście spowiedzi generalnych, a jedna taka spowiedź mogła trwać kilkadziesiąt minut. Czasem korzystałem podczas nich z kartek, czasem nie. 

 

Moja "mentalność" uważa wymóg robienia rachunku sumienia i wyznawania konkretnych grzechów za niedorzeczny, szkodliwy i uciążliwy. Nie chce jej się skupiać godzin na kazuistyce, "biurokracji" i buchalterii. Mam tak, że dla mojego umysłu jedynie ostateczne zbawienie wszystkich istot czujących na zawsze jawi się jako sprawiedliwe i słuszne wbrew temu, co uczą katolicyzm i niejedna inna religia monoteistyczna. Po co kogoś potępić na zawsze? Nie lepiej prędzej czy później doprowadzić każdego grzesznika do pełnego pojednania z Bogiem i niekończącego się szczęścia?

 

"Ciężary gatunkowe rachunku sumienia i spowiedzi mnie przygniatają i przytłaczają". Takie praktyki wydają się wymagać dobrych funkcji wykonawczych. W ostatnich latach bardzo trudno mi nawet odmówić pacierz, zwłaszcza na klęcząco. Tym trudniej odmówić Koronkę do Miłosierdzia Bożego czy część Różańca. 

[shadow_no]

Jeśli masz wątpliwości i coś w tym wszystkim Ci nie gra, i nie czujesz takiej potrzeby, to czemu się z tego powodu zadręczać? Dla własnego spokoju lepiej dać sobie trochę wolności i żyć bez wyrzutów sumienia.

Przecież nikomu krzywdy nie robisz tym zaniechaniem. A sam tylko cierpisz przez tą presję którą ktoś narzucił.

 

Nigdy do mnie nie przemawiala idea spowiedzi. Nic się w tej czynności nie trzyma kupy. 

[take]

To, że ktoś został wychowany w jakiejś religii nie oznacza, że ta religia jest prawdziwa, ludzie są wychowywani w różnych religiach, które są ze sobą sprzeczne, więc któreś z tych religii muszą być fałszywe (według niektórych ludzi wszystkie religie są fałszywe). W katolicyzmie dokonywało się tyle cudownych uzdrowień i objawień przez wieki...

 

Rachunek sumienia i spowiedź jakby mnie przerastają. Według mojej psychiki wymóg rachunku sumienia i spowiedzi od ludzi (zwłaszcza takich jak ja, którzy i tak nie potrafią "żyć normalnie") jest antylogiczny i antypraktyczny, wymuszający "biurokrację" i "buchalterię", która może uniemożliwić zajmowanie się innymi aspektami życia.

 

Islam i judaizm wcale nie wyglądają na łatwiejsze i mniej wymagające od katolicyzmu...

[Dalila_]

Nie znam się ale może skup się na pierwotnych przeslaniach chrześcijaństwa i praktykach a nie na tych co ustanowili potem księża i zrobili sobie swoje przykazania kościelne. To prędzej ludzkie niż boskie przykazania nie wiem... twoje wątpliwości są słuszne i zresztą Bóg jest jeden pod postaciami różnymi w każdej religii ale to ten sam, i pewnie cuda też wśród innych wyznawców są takie same, skąd możesz wiedzieć że w katolicyzmie ma być najwięcej? To absurdalne coś takiego wiedzieć 

Na religii to się lepiej znają @Pieprz w moździerzui @eRCemoze będą chcieli ci jakoś pomóc wypowiedzią 

[Cynthia]

I to jest idealny przypadek tego, jak indoktrynacja religijna może zniszczyć mózg i doprowadzić do presji. Czym tak w ogóle jest "grzech"? Ja nie uważam, bym była grzeszną osobą. Nie uznaję czegoś takiego. Za to mam swoją moralność i podług niej idee, które kierują mną i określają moją osobowość i wybory. Po co do tego dekalog i przykazania kościelne? Człowiek powinien mieć wybór.