Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
marti42

zniszczyłam sobie życie

Rekomendowane odpowiedzi

Witam. Konto na forum założyłam dosłownie parę minut temu, dlatego do końca nie wiem jak się nim obsługiwać i czy o takich sprawach też się tu mówi. Piszę, ponieważ mam problem, z którym sama przestałam sobie radzić. Bowiem mam 15 lat i kiedyś nałogowo kłamałam. Zaczęło się od tego, że w pierwszej klasie gimnazjum (aktualnie po wakacjach idę do trzeciej) na wycieczce byłam w pokoju z 5 koleżankami. Oczywiście nie obyło się bez nocnych pogaduszek o chłopakach. Każda po kolei opowiadała o swoich przygodach. Zazwyczaj były to historyjki o dwu dniowych związkach, bo wówczas żadna z nas jeszcze w poważnym nie była. Przechodząc do sedna sprawy, zaczęłam im mówić o mojej wakacyjnej sympatii. Oczywiście cała historia została przeze mnie przekoloryzowana. Zakończyłam tym, że mieliśmy pisać, ale kontakt nam się zupełnie urwał. Wtedy jedna z koleżanek stwierdziła, że do niego napisze, przecież chcieliśmy utrzymywać kontakt. W tym momencie wypaliłam największą głupotę w moim życiu, aby ją powstrzymać, a może po to, żeby zdobyć ich uwagę i współczucie? Wymyśliłam na szybko bajeczkę o chorobie i śmierci chłopaka. Tak, wiem jak beznadziejnie to brzmi. Zbyt bardzo wczułam się w kłamstwo i zaraz wiedziały o tym nie tylko koleżanki z pokoju. Po wycieczce zaczęło się regularne zmyślanie (już nawet sama nie pamiętam na jakie tematy). Gdy mówiłam o prawdziwych rzeczach, np. sporcie, który uprawiam, albo jakiś tam problemach, wszystko musiałam ulepszyć, przekoloryzować. Cały czas próbowałam wypierać fakt, że mówię to wszystko po to, aby ludzie zwrócili na mnie uwagę, bądź mi współczuli. Później zaczęła się druga klasa i mimo, że nadal to robiłam, zaczęłam się nad tym zastanawiać. Na początku to było takie 'kurde, po co mi to było', jednak z czasem stało się moim głównym problemem. Nie boję się, że te rzeczy się wydadzą i ludzie się ode mnie odwrócą, po prostu zaczęło mnie denerwować, że jestem postrzegana przez pryzmat tych historii. W połowie drugiej klasy zaczynałam myśleć o tym coraz częściej. Już nie mogłam się zwierzać koleżanką z prawdziwych problemów, bo były obciążone tymi zmyślonymi, albo przekoloryzowanymi. Zaczęłam nienawidzić osoby, którą stworzyłam. W końcu doprowadziłam się do skraju. Przestałam spać, nie przejmowałam się już niczym innym, zaczęłam rozdrapywać sobie skórę do krwi. Były momenty, że dawałam sobie z tym spokój, mówiąc 'dobra, zaraz wakacje, zostaw te głupoty', ale kończyło się na tym, że dwa dni czułam się lepiej, a zaraz znowu zaczynałam o tym myśleć. Rzeczy, które kocham przestały mi już sprawiać przyjemność. Pod koniec drugiej klasy zaczęłam zastanawiać się nad rozwiązaniem. Pierwsze co mi wpadło do głowy to zmienienie środowiska, czyli przepisanie się do innej szkoły. Pomysł jednak nie wypalił, ponieważ nie wiedziałam jak porozmawiać o tym z mamą. Kolejna rzecz, którą chciałam zrobić to przyznanie się do wszystkiego. To jest kolejny wątek nad, którym muszę się rozpisać. Jeśli chodzi o koleżanki, którym wmawiałam te wszystkie rzeczy (ogólnie to kłamałam wszystkim, ale tylko z nimi chciałbym zachować relacje, dlatego przejmowałam się tylko tym) to z trzema jestem naprawdę świetną paczką przyjaciółek. Z resztą były wzloty i upadki, ale aktualnie jesteśmy koleżankami. Wiem, że w naszej paczce nic by się nie zmieniło, gdyby to wszystko wyszło. Nadal byśmy się przyjaźniły. Jednak nie daje mi spokoju myśl, że miałyby mnie postrzegać jako kłamcę. To samo tyczy się reszty, jednak u nich pozostaje jeszcze sprawa przyznania się. Mimo, że aż tak bardzo nie zależy mi na relacji z nimi, strasznie boję się ich reakcji. Boję się, że wezmą mnie za osobę łaknącą atencji, którą już nie jestem, albo że nie zatrzymają tego dla siebie. Następną rzeczą, którą chciałam zrobić to zostawić to wszystko jak jest, przeżyć tę trzecią klasę i spokojnie iść sobie do szkoły średniej. To wydawało się najlepszym pomysłem, ale do tego czasu zdążę się zamęczyć. Po za tym obawiam się, że mogę o tym nie zapomnieć i zawsze mieć swoją dawną głupotę z tyłu głowy. Ostatnim rozwiązaniem było samobójstwo, ale mam plany z osobami z po za gimnazjum, więc to nie wchodzi w grę. Przepraszam, że tak bardzo się rozpisałam, ale było to potrzebne do zrozumienia całej sytuacji. Jak pisałam na początku, nie wiem czy to forum to odpowiednie miejsce na takie wpisy, ale jeśli ktoś ma rady do tej sprawy, chętnie przyjmę.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Witaj!
Myślę, że to forum jest jak najbardziej przeznacozne do problemów tego typu. Niestety tak to działa, że raz się zrobi coś złego, a później ciężko z tego wyjść. Jeżeli chodzi o to kłamanie, to jestem w takiej samej sytuacji, tylko że ja nigdy nie koloryzowałam, tylko po prostu przeinaczam prawdę. Czasami sama nie wiem dlaczego to robiłam/robię. Na początku musiałam po prostu chronić siebie, żeby moje problemy nie wyszły na jaw, ale później zaczęło się to tyczyć również najprostszych spraw. No ale, nie o mnie tutaj miałam mówić. Popełniłaś źle robiąc coś takiego, ale wszyscy jesteśmy ludźmi i wszyscy mamy prawo do tego, a następnie wyciągania  wniosków. Samookaleczanie jest mega przykrą sprawą. Ehh, mam nadzieję, że już tego nie robisz. To naprawdę nie jest wyjście, na pewno nie na dłuższą metę. Pamiętaj, ze musisz z tym walczyć. Nie obwiniaj się. Starasz się robić wszystko dobrze. Teraz masz okazję na zmianę szkoły, zrób to! Porozmawiaj z mamą, nie ma sensu tak się męczyć. Doskonale rozumiem jakie może to być ciężkie dla Ciebie... Jestem w podobnej sytuacji. Co do powiedzenia o wszystkim przyjaciołom.. Ja myślę, że powinnaś to zrobić. Jeżeli powiesz dokładnie jak było i jak się teraz z tym czujesz to na pewno zrozumieją i Cię wesprą. Tak powinni zachować się przyjaciele. Fakt, popełniłaś błąd w stosunku do nich, ale to zrozumiałaś i żałujesz. Jeśli masz częste myśli samobójcze to bardzo niedobrze. Najważniejsze, że mimo wszystko nie chcesz tego zrobić. Jeśli dałabyś radę, to najlepiej porozmawiać o tym wszystkim z kimś bliskim, np. mamą i pójść do psychologa/psychiatry. Samookaleczanie się, objawy depresyjne i myśli samobójcze to poważna i przerażająco częsta sprawa w dzisiejszym świecie. Trzymam za Ciebie mocno kciuki i życzę powodzenia! :*

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Wow, nie myślałam, że czyjaś odpowiedź może mnie tak podnieść na duchu. Dzięki. Jeśli chodzi o rozmowę z mamą to raczej odpada. Nigdy nie miałyśmy dobrej relacji i nawet nie wyobrażam sobie rozmawiania z nią o problemach, dlatego skreśliłam pomysł ze zmianą szkoły. Do powiedzenia wszystkiego dziewczynom zbieram się już któryś raz, ponieważ wiem, że mnie nie odrzucą. Nie zmienia to faktu, że mimo ciągłej sympatii, patrząc na mnie mogą widzieć kłamce. Dobrze wiem, że to skutek tego co zrobiłam i sama jestem sobie winna, ale naprawdę nie chcę, żeby sprawy się tak potoczyły. Jednak gorzej już chyba nie będzie.  

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
2 godziny temu, marti42 napisał:

Jednak gorzej już chyba nie będzie.  

Będzie. Budujesz swoje życie na kłamstwie. Osoby, które znasz wkrótce z Twojego życia znikną i pojawią się nowe, a później znów kolejne a Ty będzie nabierała cały czas w tym wprawy. Jeżeli wszystko będzie uchodzić Ci bezkarnie (jak na razie) to będziesz żywiła przekonanie, że nic się nie stanie a stanie się na pewno - w najmniej spodziewanym momencie. Zwykle tak bywa właśnie. Prędzej czy później kłamstwo i tak wypływa. Być może w przyszłości kogoś poznasz, na kim Ci będzie zajebiście zależeć i pewnego dnia zdasz sobie sprawę, że masa z tego, co temu komuś powiedziałaś jest wyssana z palca, a jeśli tej osobie będzie też zależeć to uwierz mi, zweryfikuje wszystko. Będzie ból i cierpienie i może wtedy popełnisz faktyczne samobójstwo, bo wiesz jak to się mówi - najlepsze kłamstwa buduje się zawsze na prawdzie, a prawda zwykle boli, ale prawda jest tylko jedna.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Z tym 'jednak gorzej już chyba nie będzie' chodziło mi o to, że gdy się przyznam, nie będę czuć się z tym jeszcze gorzej. Przestałam kłamać odkąd zrozumiałam, jak bardzo zniszczyło mi to życie. Napisałam na tym forum, ponieważ staram się z tym teraz żyć i jakoś rozwiązać tę sytuację. Jeśli chodzi o moją przyszłość to jedyne co mnie martwi, to obawa, że dalej będę się tym męczyć. Np. jakiś czas temu chodziłam na zajęcia dodatkowe z angielskiego. Nauczycielka była wyluzowana, w sumie to więcej rozmawialiśmy, niż się uczyliśmy, bo lekcje obejmowały 4 osobową grupę. Tak teraz myśląc, chyba jedyną prawdą, jaką o mnie wiedzieli było moje imię. I mimo, że to już minęło, zakończyłam ten rozdział i prawdopodobnie już nigdy więcej nie zobaczę tych ludzi na oczy, to często sobie o tym przypominam i zaczynam myśleć, jak żałosna byłam. Takie wspomnienia nie dają mi spokoju i boję się, że tak będzie także z gimnazjum. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli nie brakuje Ci odwagi i cierpliwości to Twoje własne sumienie może być Ci mentorem. Jednak pamiętaj, że wtedy cała obecnie cywilizacja ludzka, będzie stała w opozycji do Ciebie. Na początku będzie Ci trudno po prostu.

To czy zaczniesz słuchać własnego sumienia i uczyć się od niego to już zależy tylko od Ciebie. Co na tym zyskasz? Nie wiem. Może spokój ducha i wolność od różnorakich wewnętrznych demonów. Cóż.. Zawsze możesz przekonać się sama.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

a co myslisz o sobie marti42?

jaka jestes naprawde?

czy lubisz siebie?

wydaje mi sie ze nie, bo probujesz wykreowac inna osobe,pewnie chcesz byc''fajna'' zeby cie wszyscy lubili?

psycholog by sie przydal, bo pewnie masz niskie poczucie wartosci.nie masz w szkole psychologa? wtedy mama nie musialaby nic wiedziec.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

i marti42

bylam bardzo podobna do ciebie.nikt nie znal mnie

naprawde.ciagle klamalam. uwierz mi da sie to zmienic

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
6 godzin temu, shira123 napisał:

i marti42

bylam bardzo podobna do ciebie.nikt nie znal mnie

naprawde.ciagle klamalam. uwierz mi da sie to zmienic

Jak sobie poradziłaś z tymi kłamstwami? Dobrze się to dla ciebie skończyło? 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Moim zdaniem, wiele twych kłamstw zostało odkrytych, a całkiem też możliwe, że ktoś w twoim towarzystwie Cię przejrzał, ale nie konfrontuje tego z Tobą, bo masz silniejszą pozycję w grupie, jako że jesteś patologiczną kłamczynią, manipulatorką i prawdopodobnie masz silniejszą pozycję w grupie, jako że kręgosłup twojego wizerunku to kłamstwa. Wysoka inteligencja Ci nie słuzy, ze względu na charakter.

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Nie uważam, żebym miała jakąś silniejszą pozycję w grupie, zazwyczaj dosłownie wszystko mówimy sobie w prost. Długo zastanawiałam się, jak opowiedzieć na twoją wypowiedź i jedyne co mogę zrobić to przyznać ci rację. Jestem manipulatorką, w sumie od dziecka, a mój wizerunek to faktycznie tylko przekoloryzowane historie. Uświadomiłam to sobie za późno i mimo, że udało mi się/próbuję się zmienić, to muszę żyć z tym co już powiedziałam i zrobiłam. 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×