Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...

anonimowa_2001

Użytkownik
  • Zawartość

    141
  • Rejestracja

1 obserwujący

  1. Myślę, że ciężko by było ją do tego namówić. Nawet nie wiem czy chce. Ciężko się nam rozmawia na takie tematy. Za bardzo się wstydzę i boję. Też sama nie wiem z czego to wynika. Od dawna wiem, że terapia by się przydała i jej i mi. Ja planuje swoją zacząć już niebawem.
  2. Tak jak napisałam - cieszę się z jednej strony, że tak jest. Jestem jakos tam dumna z tego. Jednak boję się, że mi braknie sił i sobie nie poradzę. Mam duże problemy z chodzeniem do szkoły, jak miałam pracę to mega się w niej męczyłam. Też na to wpłynęły moje problemy w relacjach z ludźmi. Wszystko małymi kroczkami się poprawia, ale kompletnie nie widzę tego wszystkiego.
  3. Wiesz. Ja też czuję się kompletnie niedoceniona. Mnie to wszytko naprawdę dużo kosztowało /kosztuje. A nikt nigdy mnie za to nie pochwalil, tylko są stawiane coraz większe wymagania. A ja zwyczajnie czuje się tak naprawdę bezradna. Mimo że staram się być niezalezna to jest to ciągłe zmuszanie się do tego i tamtego by być "dobrą córka".
  4. Tak. Ona została przez życie bardzo zraniona. Została wdowa w dość młodym wieku. Nagle. I rozumiem, że ma jakiś problem na tym punkcie. Jednak nie umiem z nią i tym porozmawiać. Zwyczajnie się boję i żeby unikać poczucia winy wolę być całkowicie niezalezna. Ciekawe jest to co dostrzegłaś. Pomyśle nad tym.
  5. Witam. Chciałabym was prosić o ocenę sytuacji. Sama nie wiem co mam już myśleć.. Moja mama wychowuje mnie sama. Gdy byłam mała nie przelewalo się pod względem finansowym. Mama ciągle ciężko pracowała, za co jestem jej nieustannie wdzięczna. Wraz z czasem sytuacja finansowa się poprawiała. Jednak zawsze mama chciała wszystko kupować najtańsze. Robiłam co mogłam, by właśnie tak było. Zawsze jednak czułam pretensje od strony mamy i jej marudzenie, że wszystko jest zbyt drogie. Bałam się prosić o jakiekolwiek pieniądze. A jak już musiałam to czułam się bardzo winna. Nigdy nie mówiłam ile tak naprawdę mi potrzeba tylko zaniżałam jak się dało. Mimo to zawsze było źle. Nigdy nie były ważne dla mnie pieniądze. Jednak było mi bardzo przykro, że czuję się winna za każdym razem, gdy coś mi kupuje. Miałam wszystko co potrzbowalam do życia. W małych ilościach i słabej jakości, ale jednak. Do tej pory nie przywiązywałam do tego większej uwagi. Nawet się cieszyłam, że nie jestem rozpieszczona jak co niektórzy. Jednak wraz z dorastaniem jednak czuję, że coś tu jest nie tak. W moje 18 urodziny sama zorganizowałam sobie w domu urodziny dla znajomych i wszystko z własnych pieniędzy. Później okazało się, że należy mi się połowa renty, która mama brała do tej pory. Urzędniczka powiedziała bym podała numer swojego konta więc to zrobiłam. Od tego czasu czuję, że mama ma mi to za złe. I żeby się nie czuć winna pracowałam w wakacje na siebie, w roku szkolnym sobie dorabiałam, wszystko kupuje sama, rozliczam się z zakupów jedzeniowych itd. . Za telefon też zaczęłam sama płacić. Mam wrażenie, że mama oczekuje również pieniędzy za mieszkanie. I przykro stwierdzić że odkąd mam tą śmieszną rentę to stać mnie na więcej niż przed nią. Czuję się ciągle problemem i winna. Sama zarobiłam na prawko, na samochód. Dobrze, że jestem samodzielna, ale mój stan psychiczny też nie jest okej i przeraża mnie to wszystko. Czuje się pozostawiona sama sobie nie od dzis. Dodam, że gdyby sytuacja finansowa była słaba to bym wszystko rozumiała, ale mama ma pieniądze, bo ma bzika na punkcie odkładania ich..
  6. Mam dokładnie to samo. Eh. I czuję się z tym wszystkim taka pozostawiona sama sobie.
  7. Również uwielbiam spać. Gdy śpię mało mega źle się czuję. Wspólna terapia to świetny pomysł. Mam nadzieję, że wam się uda.
  8. Oo super. Bardzo mnie to cieszy i byle do przodu ^^ Ja w dzień po lekach czuję się bez większych zmian. Wręcz nie mam ochoty na nic czesciej. Jakoś tak brak sił. Ale w nocy mogę spać i jestem spokojniejsza. Czasem się budzę, ale jednak jest dość spokojnie i dalej zasypiam. To mi mega pomaga, bo w dzień nie czuję się tak dobita i zestresowana.
  9. anonimowa_2001

    no cześć

    Mnie to zwyczajnie bawi i to nie agresja. Wyrażam swoją opinię. Nie wiesz - nie wypowiadaj się i nie oceniaj nikogo. To ostatnia moje wiadomosc w twoja stronę. Miłej nocy.
  10. anonimowa_2001

    no cześć

    Hahah. Człowieku nie znasz mnie i nie wiesz jak wygląda moja obecna sytuacja to się nie odzywaj. Dziękuję. Pozdrawiam.
  11. anonimowa_2001

    no cześć

    Ah mam to samo. Mnie samotność ostatnio przyganiata, ale z drugiej strony kompletnie nie mam na to energii, siły, ochoty też w jakimś tam sensie. To dziwne i skomplikowane. Sama staram się to jakos zwalczyc, jednak nie jest łatwo. Niestety nie mogę Ci nic poradzić, jedynie dać trochę zrozumienia i poczucie, że nie jesteś z tym sam.
  12. Oj. Mega mi przykro. Też tak się męczyłam z tym snem. Powiem Ci, że po Trittico, który biorę na noc udaje mi się zasnąć. Ogarnia mnie spokój i senność. Naprawdę jestem zadowolona. Wczoraj czułam lęk, po leku byłam spokojna i zasnęłam. Do tego pamiętam więcej snów i są one przyjemne. Budzę się raz około 3, ale udaje mi się dalej zasnąć. Póki co bardzo mi odpowiada. Zoabczymy jak dalej. Mam nadzieję, że tobie kolejny lek również przyniesie taka ulgę, bo wiem jakie to męczące. Też się bałam efektów ubocznych, jednak jedyne co miałam to większa senność, chwilowe mdłości pierwszego dnia i lekkie drżenie ciała, zawroty głowy. Nie było to jakieś straszne. Teraz już jest normalnie.
  13. Ahh no właśnie. Każdy lekarz ma inne podejście, inne metody, doświadczenie, wiedzę. Można czasem oszalec nie wiedząc co warto, a czego nie. Mam nadzieję, że ten kolejny lek ci pomoze. Sympramol w ogóle coś ci pomagał?
  14. O rozumiem. To życzę dużo zdrówka i jak najmniej słabych momentów ^^
×