Nerwica lękowa - Co zrobić? Moja historia część 1, zamknięta

[anies28]

najwazniejsze to sie przełamac i zapisac do specjalisty ja to wkońcu zrobilam i troche mi lepiej..oczywiscie obawiam sie wizyty ale moze byc tylko lepiej...mam nadzieje: zycze powodzenia i pozdrawiam Cie Aniu cieplutko:)

[deprim]

Raczej nigdy nikomu nie mów że masz nerwicę. Z doświaczenia wiem że nikt tego nie rozumie.

[anies28]

a prawdziwi przyjaciele to jeszcze cie na niego namówią...takie jest moje zdanie...chyba sie nie myle:)

 

[ Dodano: Wto Maj 02, 2006 3:04 pm ]

deprim masz złe doswiadczenia..niektórzy rozumieja ...fakt ciezko zrozumiec cos czego sie samemu nie doswiadczyło ...ale kazdy jakies sytuacje stresujące nerwowe w zyciu miał...

[agapla]

Ja z moja nerwicą wegetatywna żyłam ponad 10 lat i było dobrze nie leczyłam jej i ogólnie wszystko było ok ( miałam różne co jakis czas problemy z sercem ale przestałam sie nimi przejmować) , tyle tylko że przez swoja głupote(picie alkoholu) doprowadziłam sie do nerwicy lekowej . Teraz wychodze z założenia że same obiawy nerwicy wegetatywnej nie są takie straszne , mozna z nimi żyć pod warunkiem że sie prowadzi odpowiedni tryb życia tzw higieniczny(sport, zdrowe odzywianie, żadnych używek) no i oczywiście relaks,gdybym bardziej na to uważała to pewnie teraz nie miałabym nerwicy lekowej!

[Gość]

anies28 dobrze powiedziane "niektorzy", o tym ze mam nerwice garstka osob wie, jak powiedzialem to kolezance ona odpowiedziala -Chyba zartujesz sobie, dalej zmiana tematu lubie ja, ale nie wszystko wszystkim mozna powiedziec...

[mamukaroli]

Ja nie trąbię wszystkim,że mam nerwicę ale moja najlepsze koleżanki wiedzą i całkiem spokojnie sobie z tym radzą, nawet jedna kiedys wpadła jak mialam atak tachycardii to otworzyła okno zrobiła sobie herbatkę i dalej jest ok.

Przynajmniej nie muszę im się w razie czego tlumaczyć.

Jakoś mimo wszystko są ludzie dla ktorych jest to do zaakceptowania , a ja nie muszę się jeszcze denerwować, że jak mnie dopadnie w ich obecności to jeszcze się będę musiała ich reakcją denerwować.

To daje pewien luz psychiczny.

Oczywiście nie każdemu bym powiedziała....

[Smutna...]

Ja całkiem Cię rozumiem deprim. Nie wszystkim można ufać...czasem to trudno powiedzieć komuś że mam nerwicę, i trochę mi słabo...nawet jeśli komuś powiem a ta osoba będzie się bardzo starała to nie zrozumie mnie. Każdy przechodzi w życiu jakieś trudne chwile ale nerwicę może zrozumieć tylko druga osoba, która ją ma...no i może dobry psycholog albo psychiatra, ktory ma na co dzień do czynienia z tymi dolegliwościami..ja zrazilam się do pomocy fachowców, ponieważ moja rodzina zawsze wpajała mi że jak ktoś chodzi do psychologa albo psychiatry to jest nienormalny...czasami bardzo się w tym wszystkim gubię i sama nie rozumiem co się ze mną dzieje...jak mam iść do psychologa albo psychiatry dostaję ataku...kiedyś przed wejściem do gabinetu dostałam strasznego lęku....patrzyłam się w lusterko i myślałam że jestem nienormalna mam schizofrenię..teraz gdy zaczęlam wchodzić na forum...zrozumiałam że podłożem moich objawów są różne lęki a nie schizofrenia...

 

[ Dodano: Wto Maj 02, 2006 4:42 pm ]

Ktoś kto nigdy nie miał nerwicy nie wie jaka to męczarnia ją mieć...gdy nie można poradzić sobie z emocjami i sobą...a stan duszy uwidocznia się na ciele, gdy ma się podwyższone ciśnienie, drży całe ciało, nie można odychać, kołuje się w głowie...kiedyś moi niby znajomi starali się zrozumieć bo było kilka osób które wiedziały o mojej sytuacji ale zawsze mieli jakieś ale...myśleli że leki, psycholog i psychiatra załatwi sprawę gdy tu niestety to nie wszystko...

 

Aby wszystko odbudować potrzeba naprawdę wiele pracy zrozumienia....

A ja zaliczam się do tych która nie wierzy w kurację lekową. Tabletki pomagają ale tylko na chwilę...

 

pozdrawiam wszystkich zagubionych, nadwrażliwych

 

[ Dodano: Wto Maj 02, 2006 4:46 pm ]

Większość osób zazwyczaj się ode mnie odwróciło, bo nie potrafili zrozumieć tego wszystkiego..czułam się tak jakbym żyła w innym świecie

oni swoje i ja swoje...po pewnym czase stracili po prostu cierpliwość

[Aga1]

Smutna już gdzieś pisałam moja lekarka mi powiedziała że leki to tyko moment przejściowy.Zanim się podejmie leczenie trzeba się zastanowić , czy chcesz si ę wyzwoli ć z tej choroby czy nie. Czy będziesz się leczyć czy nie.Jeżeli nie to nie ma sensu zaczynać.Bo po pierwsze leki są drogie, a po drugie nie będzie efektu leczenia. Leki są po to by w pierwszej fazie leczenia pomagały wyjść na prostą .U niektórych wystarczają

nawet zioła.Póżniej musi być psychoterapia, aby nerwica nie powróciła.Przemyśl to sobieZyczę mądrego wyboru.

[Aga1]

Witaj agapla, ja ze swoich doświadczeń wiem że może być trochę spokoju.Miałam takie chyba 2 lata. Tylko jak póżniej życie daje nam za mocno po tyłku, nerwica wraca i to ze zdwojoną siła..Dłatego po tych kilkunastu latach oddałam się w ręce specjalistów. Nareszcie czuje się lepiej.

[NcL]

napiszcie jak odreagujecie po np leku albo po stresujacym dniu ,moze smieszne to ale ja np wracajac z imprezy albo zz roboty w nocy lubie se troche podrzec puche ;] wiem ze budze ludzi ale uff jaka ulga;]

[DarkAngel]

Kurde ja równiez mam ochote iśc do lasu i sie wydrzeć za wszystkie czasy...ale jakoś mi głupio....hehe. To chodzi juz za mna od x czasu......normalnie Ci zazdroszczę...... Ale bede musiał sie w koncu wybrać.......

Tylko mam nadzieje ze nie złapie mnie żaden leśniczy.....

[rogue]

ja tez mam olbrzymie problemy z koncetracja. a skoro nie potrafie sie skoncentrowac to odpuszczam jakies zadanie, a skoro odpuszczam to unikam a skoro unikam to staje sie bezradny i tak niewiadomo kiedy zamyka sie kolko nic nie robienia - niskiej samooceny, refleksji ze juz koniec studiow a ja sie wszystkiego boje bo na niczym nie potrafie sie skoncentrowac i nawet przez to do konca nigdy sie nie okreslilem. zaczalem chodzic na behawioralno - poznawcza. mam rok do konca studiow, chcialbym wreszcie zeby jakos to wyszlo.trzymajcie kciuki za mnie - ja bede za Was. motywujmy sie, chwalmy malymi sukcesami i powoli do przodu.

[Eva]

Smutna ja też myślałam że jestem nawiedzona :)bo żaden z czterech moich lekarzy nie wyprowadził mnie z błedu,dopiero jak poznałam ludzi takich samych jak ja zaczełam myslec i to był przełom w mojej chorobie.Nie mam juz takich mysli . Gdy chcesz komus powiedziec o swoich cierpieniach nie kazdy musi to zrozumiec ,bo ludzie boja sie czegos o czym nie maja pojecia i dlatego duzo znajomych umyka, ale jak powiesz osobie ktora to samo czuje ze masz kołatania ,ze masz telepke to wszyscy wiedza co to jest.Ja mam przyjaciołke tez chora z ktora sie spotykam bardzo czesto ,przy pierwszym spotkaniu u mnie w domu powiedziałam jej ze jesli cos ja wezmie to niech robi co chce nawet moze biegac po mieszkaniu :) ona natomiast powiedziała mi ze jesli bede miała ochote to moge u niej nawet polezec na dywanie :) chodzi mi o to ze dla nas wszystkie te dziwne zachowania sa normalne ,ale sama swiadomosc ze druga osoba to rozumie juz duzo daje.Ja mam problem z wyjsciem sama na dwor i w duze skupiska ludzi,moja kumpelka zaprowadziła mnie w takie skupisko ale cały czas trzymałysmy sie za rece,dziwnie to wygladało ale dla mnie nic sie nie liczyło tylko to ze ona jest obok ze wie co ja czuje no i ze mnie trzyma,chociaz obok był moj mąż.A znajomi no coz nie kazdy moze wszystko zrozumiec i nie mozna miec do nikogo o to pretesji :)

[rogue]

mam dosyc dziwna dorywcza prace na recepcji hotelu gdzie nic sie nie dzieje. jakas godzine temu napisalem posta, ze mam problemy z koncentracja po czym udaje mi sie wynotowac kilka rzeczy do pisanej pracy zaliczeniowej. pojawia sie klient zwalniam na chwile komputer. sam dostaje jakis euforycznych mysli : ze wszystko bedzie jednak dobrze, ze sie uda , ze zrobie kilka rzeczy ktore planuje, po czym siadam z programem jakiegos teatru i opisy poszczegolnych sztuk niemal mnie rujnuja "zagubienie, niespelniona milosc, sen, narkotyki". Rujnuja na zasadzie, ze czuje ze je niemal przezywam i sam jestem swiadkiem i bohaterem takich historii w moim zyciu.Koncze to czytac i pojawiaja sie pytania czy ja aby jestem normalny i czy ciagle nie bede sobie musial powtarzac ze jak cos bede robil i probowal odsunac rzeczy ktore dzialaja na moja wyobraznie wlasnie w ten sposob to jakos mi sie uda. Ale co jesli cala rzeczywistosc jest surowcem ktory moj umysl przetwarza w ten sposob? Zaczynam sie bac ze wszystko postrzegam w tych kategoriach i wszystko jest dla mnie zagrozeniem a raz szansa. globalizacja, stosunki miedzyludzkie. wszystko. CZY TO NORMALNE? czy tez macie podobnego rodzaju odbiory rzeczywistosci. prosze o komentarz.

[venom]

mam pytanko czy wy tez macie tak ze jak gdzies jedziecie to zastanawiacie sie gdzie tam jest szpital, czy karetka zdazy przyjechac itd.

[Grażyna Połóg]

Co to była za sztuka? skoro Cię poruszyła tak mocno to jakaś dobra.

Będzie dobrze, zobaczysz.

[Grażyna Połóg]

Biedne zwierzątka leśne. No pokrzyczałoby się...

[rogue]

wiele sztuk. czytalem opisy. nie wiem jak Wy ale ja boje sie tez np zmian ktore zachodza we wspolczesnym swiecie w jakims stopniu. Ostatnio czytajac cos w gazecie o fali emigrantow o przesuwaniu sie srodka ciezkosci gospodarki w strone Chin (chyba juz dawno zostal przesuniety) "pomyslalem ze wszystko przez chinczykow i wszystko porozdawane". Sam juz nawet nie wiem czy nie dopatrzylem sie hipohondrycznie w tej mysli poczatku schizofrenii i urojen - bo co niby chinczycy na swoj sposob maja wspolnego ze studentem z krakowa? jakkolwiek pamietajcie o tzw. efekcie motyla - wzsystko jest ze soba powiazane. Czasami sie z siebie smieje i tych mysli ale coraz czesciej towarzyszy im juz tylko dodatkowy stres w postaci bolu glowy i wcale nie ma ..."przekroczenia granicy cierpienia za ktora pogodny usmiech sie zaczyna".

be in touch

/grzesiek

[deprim]

to chyba nasza przypadłość takie myślenia nasuwa. Przecież jednym z objawów jest niepokój o przyszłość. W gruncie rzeczy więc to nic takiego :)

[rogue]

tak. chociaz czasami juz sie gubie czy wiem wiecej niz inni, czy to tylko lek przeze mnie przemawia. wyglada na to ze jedni bardziej pierwotnie skoncentrowani sa na dzialaniu - inni na mysleniu. ja i pewnie Wy to ta druga kategoria.

[deprim]

Nie wydaje mi się żebyśmy wiedzieli więcej niż inni. Po prostu bardziej emocjonolnie do tego podchodzimy;) i jak się nad tym zastanowić to jest to bezsensu - ja kiedyś spać nie mogłem z powodu wojny w Iraku

[rogue]

jezeli chodzi o wojne w iraku to ja swoja zmiane swiatopogladu z ZA na zdecydowane PRZECIW zamiast potraktowac jako pewnego rodzaju ewolucje mysli podciagnalem pod jakies zmiany osobowosci : )

[deprim]

hahhahahaaha ja twardo obstawiam przy "za" :) eee tam zmiany osobowości hahahah przypuszczam że w realu uśmialibyśmy się do łez ze swoich wynaturzeń :) w domu mi mówią co mnie to wogóle obchodzi i czasami (co dziwne przy naszej przypadłości) myślę że jestem ponad miarę inteligentny bo za dużo rozumię :) ale po rozmowach z innymi szybko wracam na ziemię :) [i tak mi się wydaję że jestem ponad inteligentny ]

[agnes635]

Gdzieś,kiedyś przeczytałam.że to super sposób na rozładowanie emocji...kiedyś sprawdzę

[Mada]

Zanim zaczely sie ataki i nerwica cala fala zaczelam miec problemy ze snem... podobnie jak deprim nie moglam spac z powodu wojny w Iraku,doszly jeszcze niepokoje lalkami barbi,ktore tworza negatywny obraz samej siebie w glowach malych dziewczynek i hip-hopu... myslalam nad tym co sie dzieje ze swiatem, dokad zmierza.

Z tego to widze... to naturalna kolej rzeczy w rozpoczeciu lub trakcie nerwicy. Poklady zlosci i energii jakie w sobie tlumimy... kazdy z innego powody, sa przelewane na zamartwianie sie doslownie wszystkim...zamiast wykorzystac swoja energie i zlosc na pozytywne dzialanie my to odwracamy i powoli niszczymy samych siebie.