Spamowa wyspa

[bringthenoise]

więc nie mów mi o tym, że głowę nie zawsze można zmusić do pracy, bo można, a nawet trzeba

Powiedz to osobie z ciezka odmiana depresji - chorowalas kiedys? Albo osobie w manii, w stanie mieszanym. Kaz takiej osobie usiasc i skupic sie - powodzenia! Czasami organizm choroba, wrecz kaze przystopowac. Tak tez bylo w moim przypadku. Nadmiar aktywnosci i ambicji jest tak samo niezdrowy jak wieczna stagnacja. Troche wiecej zrozumienia dla innych Ci Sailorko zycze. Odpoczynek, placz i odpuszczanie sobie, kiedy czlowiek jest przeciazony sa czasami objawami madrosci i umiejetnosci dobrego traktowania siebie, a nie jak to piszesz slabosci.

[Gość]

bringthenoise, co do odpoczynku, to się zgadzam. ale nie wyobrażam sobie, żeby np. rok siedzieć na tyłku i nic nie robić

 

a co do depresji czy manii, jakoś sobie nie wyobrażam, żeby choroby te uniemożliwiały naukę czy pracę bardziej niż psychoza

[kosmostrada]

sailorka, Zapewne Twoja przypadłość nie dostarcza Ci tego typu atrakcji, ale my miewamy stany odmóżdżenia. Czasami bywa tak, że trudno się wysłowić, czy przeczytać ze zrozumieniem kilka zdań. I nie ma to nic wspólnego z lenistwem, czy też litowaniem się nad sobą.

A to co tak kategorycznie twierdzisz, powoduje u osób, które się starają, poczucie swojej bezwartościowości i beznadziei, a u tych którzy się lubują w pogrążaniu się, nic to nie zmienia, a wręcz powoduje, że utwierdzają się w swoim poczuciu bycia ofiarą.

Więc apeluję o trochę empatii lub zapoznanie się z tematem.

 

paramparam, Tak, jakoś mi trudno znaleźć pożyteczny aspekt zamulenia. Choć może trochę znieczula? Nie wiem.

[bringthenoise]

sailorka, nie mam pojecia o psychozach, wiec nie bede sie licytowac co jest gorsze. Wypowiadam sie wylacznie o tym co znam. Mam swoje lepsze i gorsze miesiace. Nigdy nie dzialo sie tak, zebym okragly rok nic nie robila ze swoim zyciem, ale byly miesiace, kiedy podczas ciezkiej depresji jedynymi wyjsciami z domu byla wizyta u lekarza raz na miesiac. W dodatku nie jezdzilam na nia sama w takim bylam stanie. Praktycznie poza umyciem sie, inni robili wtedy wszystko za mnie. Nie ogladalam telewizji, nie wychodzilam z domu, nie kontaktowalam sie z nikim, nie wlaczalam komputera, jadlam byle co w lozku (najczesciej kanapki). Praktycznie tylko lezalam w lozku patrzac sie w sufit i myslac kiedy sie to skonczy (kiedy umre). Dopiero kiedy kolejne z rzedu tabletki zaczely dzialac, mialam wiecej sil i zaczelam jakakolwiek aktywnosc umyslowa i fizyczna. Najwiekszy epizod depresji poprzedzilo zycie na walizkach, dwie prace jednoczesnie, duze ambicje i cholerny upor, ze sama dam sobie rade - proszenie o pomoc to slabosc. Cholernie zaluje, ze nie przystopowalam wtedy.

Edytowane 10 Września 2017 przez Gość

[Gość]

jak chcecie... dla mnie to możecie spędzić pół życia na rencie, przeglądając memy w necie. jak ktoś nie jest ambitny, to po prostu nie jest ambitny i już. i żadna choroba nie jest wytłumaczeniem. ok, bywają trudniejsze okresy. ale trzeba je po prostu przeczekać i wrócić do pracy/nauki. i tyle

[nieboszczyk]

jak chcecie... dla mnie to możecie spędzić pół życia na rencie, przeglądając memy w necie. jak ktoś nie jest ambitny, to po prostu nie jest ambitny i już. i żadna choroba nie jest wytłumaczeniem. ok, bywają trudniejsze okresy. ale trzeba je po prostu przeczekać i wrócić do pracy/nauki. i tyle

taaaa....wszystko ładnie pięknie,ambicje ambicjami ale kiedy praca twoich marzeń którą byś wykonywał wzorcowo i z obsesją to w formacji uzbrojonej albo pilot myśliwca/odrzutowca a tam jest LEKARZ który obserwuje i eliminuje zanim zostaniesz pracownikiem.jak taki powie ci DOBRANOC to masz tyle do powiedzenia co świnia przed ubojem.i możesz co najwyżej grzecznie wskoczyć do włączonej kościarki przepraszając całe społeczeństwo za stan twojego zdrowia którego oczywiście sobie nie wybrałeś.powiedz co zdrowemu stadu mając okrągły dowód osobisty ze tak bardzo chce ci sie pracowac i nie jesteś zadowolony z ochłapów które ci kapią co miesiąc z ZUSu.sama nazwa mówi do pracy trzeba mieć ZDROWIE.

[Gość]

mimo choroby, będąc w stanie depresyjnym zrobiłem doktorat (...)

 

czyli jednak można

[Gość tosia_j]

jak chcecie... dla mnie to możecie spędzić pół życia na rencie, przeglądając memy w necie. jak ktoś nie jest ambitny, to po prostu nie jest ambitny i już. i żadna choroba nie jest wytłumaczeniem. ok, bywają trudniejsze okresy. ale trzeba je po prostu przeczekać i wrócić do pracy/nauki. i tyle

surowa jestes w ocenie

[Gość]

tosia_j, tak, dużo wymagam od innych, ale i od siebie... czy to źle?

 

Ḍryāgan, zgadzam się, są takie momenty, że nic się nie da zrobić. ja temu nie zaprzeczam. ale to są krótkie, przejściowe okresy, a przynajmniej trzeba dążyć do tego, żeby były jak najkrótsze. a jak? słuchać lekarza, brać regularnie leki, nie odstawiać ich samodzielnie ani nie zmniejszać dawek, no i chodzić na psychoterapię. jeśli zrobisz wszystko, to co napisałam, żeby poradzić sobie z chorobą, a mimo to Ci się nie poprawia, to bardzo mi przykro jednak znam wiele osób, które odstawiają leki, a potem robią z siebie ofiarę: "ja nic nie muszę, bo jestem chory/a" itd.

[Gość]

paramparam, dzięki :)

 

post wyżej wyjaśniam kwestię tego, czy w chorobie można cokolwiek robić

[nieboszczyk]

http://kociswiatasd.blox.pl/2014/05/NIE-CHCEMY-TU-OSOB-Z-AUTYZMEM.html

 

tak wygląda praca mentanlych inwalidów

[Gość]

''Niecałe 10 procent schizofreników wraca do aktywności zawodowej''.

 

bo nie biorą regularnie leków. taka prawda

[kosmostrada]

No i mówiłam - wszyscy się teraz będą tłumaczyć...

 

Monster6, Podoba mi się Twoje wtrącenie. Nawet jak ktoś siedzi tylko i wyłącznie na Jęczarni, to przecież też wymaga współczucia. A może tym bardziej, gdy jest to jego wybór... I zgadzam się, argument że ja mogę jest bez sensu. Może nawet ociera się o dowartościowywanie się kosztem innych?

 

A tak w ogóle to raczej Sailorka nie przeprowadza zmasowanego ataku, tylko po prostu ma takie podejście. Może wynikać z wielu powodów.

[kosmostrada]

paramparam, Rozumiem Cię. Bardzo długo mnie bolały takie opinie...

 

Carica Milica, A kogóż to moje oczy widzą?

No ale tak nie można, wpaść na forum i od razu się zdenerwować...

Będzie dobrze, grunt, że się cieszysz z nowej pracy, to skarb, a bojanie jest w pakiecie.

[Gość]

Carica Milica, rozbawiła mnie Twoja ironia. jednak i tak zdania nie zmienię

 

a niektórym ludziom wygodnie jest być chorym, bo właśnie nic nie muszą. nie mówią tu o nikim personalnie, ale takie są fakty

[Gość]

sailorka, Widzę wyrastasz tu na drugą wszystkowiedzącą i nieprzejednaną ,,prawniczkę.. iwee która wszystkim dawała lekcje,a na początku w pierwszym poście miała problem który spędzał jej sen z powiek ,,bo koronkowe majtki nie działały na 60 letniego męża,, i też miała zapędy do megalomanii

Ja tutaj rzadko coś piszę bo uznaję zasadę ,,Nie kop się z koniem,,

[Gość]

widzę, że macie jeden problem. mianowicie problem z postrzeganiem swoich chorób. ja to widzę tak: najpierw jest płeć, narodowość, orientacja seksualna, wykształcenie, zawód, role społeczne, które każdy z nas pełni, wreszcie zainteresowania, wygląd i cała masa innych cech (kolejność tak naprawdę jest dowolna). to, czy chorujemy i na co, to sprawa daleko mniej ważna. to nas nie określa. w mojej hierarchii cech choroba leży gdzieś daleko, daleko... nie postrzegajcie siebie jako chorych. bądźcie partnerami, członkami rodziny, pracownikami, hobbystami... chorymi bądźcie tylko troszkę. to jest moim zdaniem zdrowe podejście i dzięki niemu można wiele zyskać

[depresyjny86]

depresyjny86, Nie znam Twojej sytuacji, więc nic mundrego na pocieszenie nie napiszę, ale trzymaj się!

 

Dzięki Kosmostrada :)

Hmm niestety chyba w mojej sytuacji wchodzi w grę tylko jedno rozwiązanie : nie przejmowanie się ludźmi i tym jak zachowują się w stosunku do mnie.Tyle,że jakoś niespecjalnie mi to wychodzi, bo akurat chodzi o ludzi na których jakoś mi zależy..

[Gość]

Ależ się rozpisaliście. Przeczytałem do końca i znowu mnie głowa rozbolała Bynajmniej nie od flaszki, mirunia

chorymi bądźcie tylko troszkę

ok, robi się

[Gość]

Monster6, ja tak wcale nie mam, że MOGĘ pracować, uczyć się i normalnie funkcjonować. ja CHCĘ

 

mirunia, próba zdołowania mnie nieudana. ze mną nie jest tak łatwo. ale widzę, że teraz Wasza obrona przed bolesną prawdą, którą głoszę, przerodziła się w atak na mnie. no trudno

[Gość tosia_j]

osobiscie przyjmuje ze sailorka nie jest chora tylko leniwa i tak siebie mobilizuje i nas tez sie stara tak samo

[depresyjny86]

Sailorka - właśnie dlatego,że MOŻESZ pracować,CHCESZ pracować.

 

...Wasza obrona przed bolesną prawdą, którą głoszę...

Nie masz żadnego monopolu na prawdę to raz,a dwa, to co piszesz z prawdą nie do końca się zgadza.

[kosmostrada]

Carica Milica, W temacie pracy o Ciebie się nie martwię, wskoczysz w nowe zadania niczem ta gazela.

 

mirunia, Piękne wieści od Ciebie!

 

sailorka, Tylko akurat w tym wątku mam wrażenie ludzie nie stawiają na pierwszym miejscu choroby. Naprawdę całkiem nieźle dają sobie radę. Czasami jest z nami gorzej, wtedy jest to temat priorytetowy. Ale właśnie po to jest ten wątek, by móc o tym powiedzieć, znaleźć zrozumienie i wsparcie. Aby usłyszeć - masz się prawo tak czuć, ale pamiętaj, jest tam to światełko w tunelu. A nie - weź się w garść, przesadzasz, jesteś leniem, co Ty wiesz o prawdziwej chorobie, itp....

Nie chodzi o pławienie się w chorobie, tylko jej akceptację. Jak widać po doświadczeniach udawanie, że jej nie ma, do niczego dobrego nie prowadzi.

 

 

Proszę nie bierzcie tak tego do siebie... Przecież to podejście pomaga Sailorce funkcjonować. To jest jej fundament. Każdy opiera się na czym może.

 

depresyjny86, chciałam Ci coś napisać z moich doświadczeń w temacie przejmowanie się ludźmi, ale w sumie nie wiem, czy tego chcesz.

[Gość]

dołóżcie mi bardziej, bo jak na razie nic z tego, co piszecie, nie robi na mnie wrażenia

[Jurecki]

Smutno mi, właściwie nic mi się nie chce, dobrze że o 21 idę spać.