"JĘCZARNIA"-czyli muszę się komuś wyżalić!

[Heledore]

Krzyczeć, dajcie mi krzyczeć

Krzyk to przeżycie, to piękna rzecz.

Skrzydła, dajcie mi skrzydła

Ziemia mi zbrzydła, odlecę stąd.

Spokój, dajcie mi spokój

Chociaż raz w roku, tak bardzo chcę

Trumnę, dajcie mi trumnę

Może gdy umrę będzie mi lżej

[Gość cynthia]

58 minut temu, Heledore napisał(a):

Krzyczeć, dajcie mi krzyczeć

Krzyk to przeżycie, to piękna rzecz.

Skrzydła, dajcie mi skrzydła

Ziemia mi zbrzydła, odlecę stąd.

Spokój, dajcie mi spokój

Chociaż raz w roku, tak bardzo chcę

Trumnę, dajcie mi trumnę

Może gdy umrę będzie mi lżej

Piękne. Sama to napisałaś?

[Heledore]

27 minut temu, cynthia napisał(a):

Piękne. Sama to napisałaś?

Prawda, piękne- to tekst piosenki.

[burzowo]

Jak smutno 

[co by tu]

udręka, brak wyboru, lament: oto co mi życie proponuje 

[burzowo]

4 godziny temu, co by tu napisał(a):

udręka, brak wyboru, lament: oto co mi życie proponuje 

Życie mnie przeraża

Jestem w trudnym czasie ,oby to był tylko epizod ,mam nadzieje że minie

[Perłowy]

Też ciężko u mnie, miałem kilku tygodniowe ciut lepsze okresy w drugiej połowie zeszłego roku gdzie mogłem pracować i jakoś tam funkcjonować. Teraz juz od ponad miesiąca ta porąbana niemoc, sen nieregenerujacy, jakby mózg nie funkcjonował i był przegrzany całkowicie. Jprdl 

[Dalila_]

Przestańcie. U mnie też równia pochyla. Do tego beton nam się zarwal jeszcze mocniej całe płaty betonu i te płaty betonu podkladac pod kolo

Bo nie wyjedziesz

[Heledore]

Siedzę i ryczę. Tylko na co i po co? To i tak niczego nie zmieni.

[Gość cynthia]

3 minuty temu, Heledore napisał(a):

Siedzę i ryczę. Tylko na co i po co? To i tak niczego nie zmieni.

Czasami człowiek musi się wypłakać. Tulę mocno. 

[Heledore]

2 minuty temu, cynthia napisał(a):

Czasami człowiek musi się wypłakać. Tulę mocno. 

Dziękuję.

[StaticLine]

Hej

Piszę, bo jak tego nie wyrzucę z siebie to mnie chyba rozsadzi od środka.

Dostałam wiadomość, która uruchomiła we mnie wszystko co złe. Wszystko czego człowiek nie chce czuć. I nie chodzi o zwykłe „ktoś był niemiły”... Nie... To ten rodzaj kontaktu, po którym masz wrażenie, że ktoś Ci wbił do głowy brudnymi butami, zostawił ślady i jeszcze miał czelność nasrać na środku.

Od kilku dni czuję się jakbym była w trybie przetrwania.

Niby żyję, niby robię normalne rzeczy, ale w środku jest ciągły alarm... Taki, który nie wyłącza się nawet wtedy, kiedy próbujesz się uspokoić i wyciszyć... napięcie w ciele, ścisk w żołądku, roztrzęsienie i potem nagle pustka. Nic... Jakby mój układ nerwowy raz wchodził w tryb ucieczki, a raz w zamrożenie.

I to jest chyba najbardziej wkurwiające: że człowiek wie, że jest w swoim domu, że ma bliskich obok, że jest bezpieczny… a ciało i tak reaguje tak jakby zagrożenie było tuż obok.

Jakby mój mózg krzyczał - to już minęło, a ciało mówiło -gówno prawda, jesteś w niebezpieczeństwie. 

Nie mam ochoty wdawać się w szczegóły, bo nie chcę się tłumaczyć, nie chcę analizować, nie chcę niczego udowadniać. Po prostu czuję się jak śmieć. Jak coś, co ktoś próbował sprowadzić do roli przedmiotu. I co najgorsze, takie wiadomości są napisane tak, że człowiek zaczyna w to wierzyć. I tak, pojawia się wstyd. Ogromny. Tylko nie dlatego, że ja coś zrobiłam. Tylko dlatego, że ktoś z zewnątrz potrafi wcisnąć w człowieka brudne słowa i zostawić go z tym samemu. Jakby to był mój problem, że ktoś jest chory i przemocowy. Jestem wściekła.... bezdrana. Bo ja nie mam już siły za każdym razem zbierać się z podłogi... Nie mam siły przechodzić przez ten sam schemat- szok, napięcie, obrzydzenie, próba uziemienia i dalej nic...

A potem jeszcze dochodzi myśl, że "przecież to tylko słowa", więc powinnam to zignorować. Tylko że to nie są "tylko słowa". To jest upokorzenie i odebrania człowiekowi poczucia bezpieczeństwa.

Najgorsze jest to, że takie rzeczy zostają w głowie jak pasożyt...

Siedzisz potem i niby masz normalny dzień, ale w środku czujesz się jakbyś była brudna, inna, niepasująca... Jakby coś było nie tak z Tobą... Jakby ktoś Cię dotknął, mimo że fizycznie nic się nie stało.

I nie umiesz tego po prostu „wyłączyć”, bo ciało pamięta.

I jeszcze jedna rzecz, która mnie doprowadza do szału:

to poczucie, że ta osoba istnieje gdzieś obok świata normalnych ludzi. Że może napisać coś obrzydliwego, odpalić w człowieku traumę i pójść dalej robić sobie herbatę. A ja zostaję z trzęsącymi się rękami i ściśniętym żołądkiem...

Więc piszę tutaj, bo potrzebuję to wyrzucić, bez obciążania nikogo. 

Nie po to, żeby ktoś mnie naprawiał.

Tylko po to, żeby nie siedzieć z tym sama, bo to jest taki stan, w którym człowiek ma wrażenie, że zaraz eksploduje albo zniknie.

Na ten moment czuję się jak ktoś, kto próbuje oddychać pod wodą.

I tak, jestem wkurwiona.

I tak, jest mi niedobrze.

I tak, czuję się psychicznie pobita.

I mam dość.

[Dryagan]

@StaticLine Pamiętaj, że ta wiadomość, którą otrzymałaś, wcale nie mówi prawdy o Tobie. Ona mówi prawdę o kimś, kto ją napisał – o jego brudzie, potrzebie kontroli i upokorzenia. Wstyd, który czujesz, też jest „pożyczony” od sprawcy. To on powinien go nieść, nie Ty. Jeśli możesz, zrób teraz jedną rzecz dla siebie: odetnij dopływ tego syfu. Zablokuj, usuń, nie wracaj do treści, nie przewijaj tego w głowie „żeby zrozumieć”. To nie jest materiał do analizy, tylko rana do opatrzenia. A opatrunek na teraz to ciepło i uziemienie: coś do picia, prysznic, koc, muzyka, spacer po domu, kontakt z kimś bliskim – cokolwiek, co powie ciału „jesteś bezpieczna, nic ci nie grozi”.

[Heledore]

Nawet oddychać mi się nie chce.

[Heledore]

Nie lubię sprzątać! Ale lubię mieć czysto...

Edytowane 24 Lutego przez Heledore

[Dalila_]

Boli mnie gardlooo

[burzowo]

Znowu załamanie u mnie ,b.źle

[Melodiaa]

Tylko spokój nas uratuje!!!

 

Edytowane 26 Lutego przez Melodiaa

[Jurecki]

@Melodiaa tylko jak ten spokój zachować?  Masz jakąś  receptę?

[Melodiaa]

7 minut temu, Jurecki napisał(a):

@Melodiaa tylko jak ten spokój zachować?  Masz jakąś  receptę?

Nie. Właśnie nie mam. Gdybym miała to bym nie miała czasem z tym problemu ale miewam. Uczę się spokoju. Polegam ale nie poddaje się. Spokój nas uratuje. 

Kiedyś pozwalam aby wszystko wolno płynęło obok mnie a ja robiłam swoje. Jednak gdy się skumulowało na kilku polach- poległam. 

Wiem jedno zbyt wielkie zaangażowanie daje większy powód by zbłądzić. Tak więc lepiej nie angażować się emocjonalnie zbytnio. To będzie dobre dla mnie. 

Edytowane 27 Lutego przez Melodiaa

[Jurecki]

15 godzin temu, brum.brum napisał(a):

Receptę na xanax 

Xanax to nie recepta na długi spokój, trwający latami.

[Dalila_]

Jeszcze 2 miesiące temu inaczej teraz ma 8 miesięcy i charakterek szwagra mam wrażenie się pokazuje, czyli centrum uwagi na mnie

[jetson]

Czy jest jakiś sposób na ogarnięcie życia i stanie się w końcu dorosłym facetem, bo mnie qrwa ilość gówna, które wokół się pojawia, coraz bardziej przeraża mnie. Kiedyś siadałem codziennie do książki, oglądałem filmy, uczyłem się czegoś nowego, robiłem różne rzeczy ciekawe w domu. A dziś ciągle mi się czegoś nie chce, siedzę w tym pojebanym necie i przeglądam te gówna, oglądam te wypindrzone piz... z wywalonymi cycami.

Oszaleje w końcu....

[Doktor Indor]

Bo sobie pewnie układ nagrody rozregulowałeś.

[shadow_no]

13 godzin temu, jetson napisał(a):

Czy jest jakiś sposób na ogarnięcie życia i stanie się w końcu dorosłym facetem, bo mnie qrwa ilość gówna, które wokół się pojawia, coraz bardziej przeraża mnie. Kiedyś siadałem codziennie do książki, oglądałem filmy, uczyłem się czegoś nowego, robiłem różne rzeczy ciekawe w domu. A dziś ciągle mi się czegoś nie chce, siedzę w tym pojebanym necie i przeglądam te gówna, oglądam te wypindrzone piz... z wywalonymi cycami.

Oszaleje w końcu....

 

@Doktor Indor dobrze prawi. Scrollowanie ryje banie i wysysa energie której później nie starcza na bardziej pożyteczne rzeczy. Ale plus jest taki, że chyba każdy do tego sam prędzej czy później dochodzi