Samookaleczenia.

[Abbey]

Dżizas, miałam jakiś czas temu kryzys, pocięłam się pierwszy raz od daaaawna, prawie się wygoiłam, rany ujrzał mój "partner" i nagle wielka drama i foch. 

Wiem, że robię źle, nie chcę nikogo obciążać, zobaczył przypadkiem i siedzi obrażony. Nie spyta dlaczego, co mnie doprowadziło. 

Uznał, że "wolę tak się bawić niż robić cokolwiek innego" i dyskusja na tym stanęła. Ughr. 

[Gość Duża Mi]

@Abbey, a wiedział wcześniej o problemie, który doprowadza Cię do okaleczania się? Zawsze tak reagował, czy to pierwsza taka sytuacja?

[Abbey]

@Duża Mi wie o wielu składowych, które występując w tym samym czasie powodują u mnie permanentny stres, zaburzenia snu, wieczną sr*czkę z nerwow, wymioty itd... 

Ale on uważa, że nie mam prawa się denerwować, bo histeryzuję, wymyślam, a tnę się dla zabawy. 

To była moja ostateczność. Coś, do czego nie chciałam wracać po tylu miesiącach. Starałam się mocno nie wpaść w ciąg. 

A on strzela fochy, że po prostu chciałam się zabawić... zabolało mnie to. 

Widzial mnie pociętą tylko raz - gdy miałam załamanie nerwowe na studiach. Dostalam wtedy niesłusznego kopa od uczelni, potraktowano mnie jak szmatę, a nauka wtedy była dla mnie priorytetem. Gdyby nie jego obecność, prawdopodobnie nie wytrzymałabym napięcia. Mam wrażenie, że on myśli, że w ten sposób szukam znowu jego atencji. 

Ale ja nie jestem atencyjną mendą, jakbym chciała zabiegać o jego uwagę to pocielabym się tak, żeby od razu widział. A ja nie chciałam, żeby w ogóle wiedział. Dowiedział się przypadkiem i ma pretensje. I teraz nie dość, ze mam pretensje do samej siebie, ze znowu to zrobiłam, to jeszcze on traktuje mnie jak powietrze i się mnie brzydzi.

[el33]

Nie ufam dziś sobie, mam ochotę na coś dużego, a do tego by się spić i poszaleć. Zaliczam kolejny zjazd mimo leków. Najgorzej, bo mąż widzi, że coś jest nie tak i bardziej mnie pilnuje

[el33]

Biorę leki od pół roku i zjazd miałam przez pierwsze dwa miesiące. Później było ok i czułam poprawę. Teraz znów jest kiepsko. Pić nic nie piłam choć ochota ogromna.

[el33]

10 minut temu, Lilith napisał:

To może trzeba zamieszać w dawkach? Kiedy masz następną wizytę? 

Po pierwszych 2 miesiącach zwiększyła dawki leków i było ok. Teraz wizytę mam za 3 tygodnie i nie widzę szansy by udało się ją przyspieszyć. Biorę Młodą na zajęcia wózkiem. Może długi spacer dobrze mi zrobi

Edytowane 6 Marca 2019 przez el33

[el33]

Spacer był ok, udało się trochę wyciszyć. Jednak powrót do domu przywołał z powrotem wszystkie chęci

[el33]

4 godziny temu, Lilith napisał:

Co Cię zazwyczaj wycisza. Spacer i coś jeszcze?

spacer, sen, kiedyś sport. Niestety rzadko kiedy udaje się skorzystać z któregokolwiek sposobu.

[el33]

@Lilith Zastanawiam się gdzie się mogę pociąć by mąż nie zauważył Plus z tego, że na razie myślę, a nie działam.

[el33]

48 minut temu, Lilith napisał:

I oby nie przeszło to w działanie. Koło się wówczas znowu zamknie.

Niedługo miną 4 tyg od ostatniego. Poprzednio udało się 6. Idę na rekord 

[el33]

W wyobraźni widzę te rany, widzę jak krew płynie, warstwy skóry przydałaby się lobotomia

[el33]

Godzinę temu, Lilith napisał:

Co czujesz? Jakie uczucia, emocje się w Tobie teraz kotłują? 

Zmęczenie, zniechęcenie, pustka, bezsilność, niemoc. Taka zabawa myśli: potnij się lub zabij, zabij lub potnij.

[Anetixi]

1 godzinę temu, el33 napisał:

Zmęczenie, zniechęcenie, pustka, bezsilność, niemoc. Taka zabawa myśli: potnij się lub zabij, zabij lub potnij.

 

Znam te uczucia aż za dobrze.

Jak byłam w szpitalu miałam raz straszną ochotę się pociąć.To było coś koszmarnego.

Lekarz dał mi duży kawałek lodu do ręki i kazał trzymać to pod zimną wodą lecącą z kranu.

Spróbuj. Pomaga.

Czuje się wtedy ból ale nieszkodliwy.

 

[el33]

7 godzin temu, Anetixi napisał:

 

Znam te uczucia aż za dobrze.

Jak byłam w szpitalu miałam raz straszną ochotę się pociąć.To było coś koszmarnego.

Lekarz dał mi duży kawałek lodu do ręki i kazał trzymać to pod zimną wodą lecącą z kranu.

Spróbuj. Pomaga.

Czuje się wtedy ból ale nieszkodliwy.

 

Dzięki za radę. U mnie niestety to nie działa

za to udało mi się przespać w dzień 2h i wszystko trochę odpuściło. Jutro sesja więc będzie o czym mówić.

[el33]

@Lilith niestety sesja słaba. Ugrzęzłyśmy jakiś czas temu i do tej pory stoimy. Coraz więcej milczenia, coraz bardziej wycofuję się z relacji z T. Siedzę tam i czuję jedną wielką pustkę, nie wiem co myśleć, o czym mówić nawet jak coś chciałam powiedzieć. Blokada na całego. Nawet nie mam ochoty iść tam za tydzień  by popatrzeć sobie na ściany lub zegarek T. Po prostu szkoda czasu.

[el33]

14 minut temu, Lilith napisał:

Im bardziej będziesz sobie to wyrzucała tym będzie gorzej. Wiesz, na jakiej zasadzie to działa. Wnioskuję, że o myślach związanych z autoagresją również nie rozmawiałyście?

Niestety nie rozmawiałyśmy, choć T zauważyła, że znów walę w siebie z całej mocy. Staram się zrozumieć co się dzieje, skąd to wszystko i trafiam na jedną wielką pustkę. Dosłownie widzę jak moja podświadomość śmieje się ze mnie wytykając mi język.

[el33]

W dniu 13.03.2019 o 09:13, Lilith napisał:

Pod tą pustką jest to, do czego potrzebujesz się dokopać. To, co Cię męczy, odcina. Jest bardzo silne, skrajne i dlatego jak próbujesz szukać, to trafiasz na przykrywkę w postaci pustki. 

Aż się zastanawiam czy nie jestem po prostu aż tak płytka, że pod spodem nie ma już nic. Zobaczymy jak będzie. Na szczęście w gabinecie nie ma okien więc w akcie rozpaczy nie będę przez nie skakać

[el33]

@Lilith myśli trochę zelżały, jest ich mniej choć pomysły nadal "fajne". Plus, że wszystko nadal pozostaje tylko w myślach. 5 tygodni bez cięcia.

[el33]

10 minut temu, Lilith napisał:

Jest lżej. To dobrze. 5 tygodni to dużo. Nawet bardzo dużo.

Od kiedy wróciłam do cięcia najdłuższa przerwa to 6 tygodni. Przed powrotem miałam ok 14 lat przerwy. Niestety cięcie się jest jak uzależnienie, łatwo zacząć, trudno skończyć.

[el33]

Uzależnienie prawie doskonałe tylko ciężko pozbyć się śladów

[el33]

22 godziny temu, Lilith napisał:

Wyrzuty sumienia, spadek poczucia własnej wartości, coś w rodzaju pogardy do samej siebie może nawet wstrętu, poczucie przegranej...myślę, że nie muszę wymieniać dalej. To niszczy. Jak każde uzależnienie. 

Niestety racja. Chociaż pytanie czy część "objawów" nie występuje przed cięciem, a sam proces tylko to pogłębia.

A stricte w temacie to u mnie póki co ochota zelżała prawie do zera

[el33]

U mnie spokój i cisza Idę na rekord Niepokój na razie zmalał, terapia ruszyła się więc ok A jak u reszty?

[stk0krotka]

Kaleczenie się to mój zły lek na zło. Ostatnio nie umiem przestać ani na chwilę, po kilka razy dziennie, lżej, mocniej - "leczę" tym natrętne myśli s. Nie wiem jak inaczej sobie poradzić. Ani po co to piszę. Ale dzień dobry wszystkim w wątku i na forum.   

[stk0krotka]

2 godziny temu, Lilith napisał:

Czy byłaś u lekarza? Masz jakieś wsparcie czy jesteś z tym zupełnie sama? 

Witaj na Forum.

Co czujesz tuż przed pokaleczeniem się? Jakie myśli wtedy się pojawiają?

Tak, leczę się i chodzę na terapię co tydzień. Biorę kolekcję leków. I dalej nie umiem sobie z sobą radzić.

Co czuję? Mętlik w głowie, paskudne napięcie i przymus zrobienia sobie czegoś. Natrętne myśli, nierealność, czasem złość. I zagubienie.

Postanowiłam sobie, że dziś już nie zrobię tego kolejny raz i od razu jedyne o czym myślę, to nóż. Choroba, jakie to żałosne.

Możecie potrzymać za mnie kciuki?

[Amos]

Czy mówić bliskim osobom o tym, że po głowie chodzą mi myśli o samookaleczeniu?

Doradźcie. Boję się to wyznać, nie chcę zostać wyśmiany przez jedną z niewielu osób, które są mi bliskie. Nie chcę spotkać się z odrzuceniem, albo oskarżeniem, że mówię to po ty by tę osobę szantażować itp., albo usłyszeć stękania. Wiem, że może to być trudne do przyjęcia.

 

 

Edytowane 4 Kwietnia 2019 przez el33
tematyka