jak wyglada wizyta u psychologa, psychiatry, psychoterapeuty

[Gość]

Mariposa28,

I tak szybko są zmiany?

Ja chodzę pół roku, a nadal jestem jakaś taka zagubiona...

[Mariposa28]

Monar, Spokojnie, chodzę jednak 3 miesiące dłużej od Ciebie a tak serio...myślę, że to sprawa bardzo indywidualna- kto, kiedy i co? Dla mnie ważne było i przełomowe gdy postanowiłam dać sobie czas! I wszystko co dzieje się w terapii przyjąć, przeżyć! Bo przez pierwsze pół roku to rzucałam się jak dziecko rozkapryszone i zniecierpliwione i żądałam sama od siebie by już, natychmaist po każdej sesji następowały duże zmiany na lepsze. A tak to się nie dzieje. Nic w terapii nie jest czarno- białe. Otwieram się na inne kolory. Teraz jestem mądrzejsza i spokojniejsza

[Selma]

jest taki etap w terapii w ktorym mozna powiedziec zakochuje sie w swoim terapeucie. do tego trzeba najpierw zaufać, wiele (wiekszosc) osob w terapii najpierw musi sie tego nauczyc. to co pisze mariposa to jak dla mnie juz ostatnia faza terapii, utrwalania osiągnięć

 

Jeśli o mnie chodzi to dopiero ucze sie ufac (juz od 3 lat) im wielkszy problem tym dluzszy czas.. i wiekszy sukces?

 

I nie zgodze sie z Tomciem, a raczej Monar ze to zdrowe podejscie do relacji, raczej myslalbym o braku umiejetnosci nawiazywania bliskich relacji i zdrowego przywiązania

[Mariposa28]

to co pisze mariposa to jak dla mnie juz ostatnia faza terapii, utrwalania osiągnięć

Hmmm nie wiem czy ostatnia ale na pewno jakaś nowa, inna, lepsza! Odsłoniłam się cała przed nią, ze wszystkimi uczuciami. I to są solidne fundamenty. I masz rację- wszystko opiera się na zaufaniu. I masz rację- to przywiązanie do niej, sympatia i tęsknota ... nie uważam, że to coś nienormalnego, chorego lub niepokojącego, dla mnie to zwykłe silne, ludzkie uczucie do drugiego człowieka, człowieka który mnie darzy szacunkiem i daje mi bezpieczeństwo. Oznaka jakiejś wrażliwości. Pół roku terapii uciekałam przed tymi uczuciami. Ale już nie chce i nie mam siły uciekać dalej! Tak mi lepiej! Tym bardziej, że jak pisałam wcześniej- odkąd Terapeutka wie o moich uczuciach jest lżej bo wspólnie pracujemy nad tematem I jestem z siebie dumna, że zdobyłam się na taką odwagę i szczerość!

[Candy14]

A ja mam jak Tomcio Nerwica, bardzo cenilam moja terapeutke ale nie czulam przywiazania czy uwielbienia

[Selma]

a co rozumiesz przez cenienie?

 

mariposa, no zagalopowalam sie z tym konczeniem u ciebie, zeby cos pokazac bardziej schematycznie, ze sa jakies fazy w relacji z terapeuta

[Candy14]

Cenilam jej wyczucie i sposob prowadzenia sesji...dla mnie mega profesjonalny. Kiedy trzeba czulam wsparcie, kiedy trzeba spokojnie i asertywnie dostawalam kopa, zero blizszych kontaktow...od razu czulo sie ustalone role terapeuta -klient, nic o niej nie wiedzialam, zadnych zwierzen na temat jej zycia prywatnego, innych pacjentow itd. Ja przychodzilam tam w konkretnym celu(zeby sobie pomoc) ona by.a tam w konkretnym celu (zeby mi pomoc) nie mialysmy sie zaprzyjazniac

[Selma]

bo to nie chodzi o przyjaznienie sie tylko o bliska wiez oparta na zrozumieniu empatii przywiazaniu zaufaniu wzjemnej checi do pracy nad tym samym problemem

[Candy14]

Selma, ta granica przywiazania jest bardzo cienka...dlatego uwazam ze terapeuta powinien zachowac dystans... szczegolnie kiedy jest facet pacjentka i kobieta pacjent zebysmy potem nie czytali na forum takich tematow "Zakochalam sie w moim terapeucie"

[Selma]

zakochanie sie w terapeucie jest normalna i czesta reakcja, czesto element leczenia, nie ma w tym nic zlego choc to trudne

terapeuta dobry zawsze dba o odpowiedni dystans i odpowiednia bliskosc

candy i dlaczego zakonczylas terapie?

[Gość]

Nie można się zakochać. Jeśli ktoś tak myśli, to to jest jedynie złudzenie.

 

Mi by było trochę smutno na Twoim miejscu Candy14, bo czułabym się trochę taka mała, nic nie znacząca przy Twojej terapeutce. Taka oschła relacja, zimna... Dziwna. Ale cieszę się, że Ci pomogła.

[Candy14]

Monar, to nie byla zimna i oschla relacja ale zdrowa :) I w zadnym wypadku nie czulam sie przy niej mala i nic nie znaczaca. Mam za duze poczucie wlasnej wartosci zeby czuc sie tak przy kimkolwiek

[Selma]

tak, to zakochanie jest elementem przeniesienia, co nie znaczy ze jest nieprawdziwe. powiedzmy ze specyficzne;]

[Gość]

Selma, przecież nie znamy ich naprawdę, tak naprawdę są fikcją...urealnioną, że tak to nazwę. (istnieją, ale nie są tacy, jakimi pokazują, że są)

Oni będąc z nami na sesji są jak aktorzy na scenie. To gra. Nie ich prawdziwa twarz, a gra aktorska. Nie mogą byc sobą, jeśli w prawdziwym życiu są np. agresywni. Tu, z nami, muszą byc opanowani. I to jest fałsz. I nie ma miłości. To fikcja.

[Selma]

z naszej strony to nie fikcja

a terapeuta - nie jest wyrachowany, robi to w naszym interesie

 

(choc jest to bardzo frustujace)

[Gość]

Candy14, noo i to Cię uchroniło. Ja bym zginęła w takiej relacji. Bo mam marne zdanie o sobie.

[Ferdynand k]

wizyta najpierw poczekalnia wielka kolejka potem mnie pyta o stan psychiczny gadamy jaki lek dać i tyle

tylko że te leki byle jakie

[Selma]

moze zmien psychiatre

[Ferdynand k]

Selma nie zmienię leki

jutro amfebutamon + paroksetyna

[zielona miętowa]

zakochanie sie w terapeucie jest normalna i czesta reakcja, czesto element leczenia, nie ma w tym nic zlego choc to trudne

terapeuta dobry zawsze dba o odpowiedni dystans i odpowiednia bliskosc

a co jeśli zdarza się co pewien czas, że moja sesja przeciąga się od 10 do 15 minut? że jestem zbyt forsująca dla terapeutki i ta nie potrafi sobie mnie okiełznać w ramy? czy raczej siebie nie potrafi obronić przede mną? ja bynajmniej nie narzekam, żeby nie powiedzieć, że jestem z tego faktu perfidnie dumna, tylko tak sie czasem zastanawiam, jak ona się z tym czuje, z tym, że przekraczam jej granice? jako profesjonalista i jako normalny człowiek?

[legero]

zielona miętowa mi sie wydaje, ze ona robi to dlatego, ze dana sprawa wymaga przeciagniecia o te 10-15 minut. przeciez przez ten dodatkowy czas nie siedzi i nie upaja sie tylko twoim towarzystwem :)

[zielona miętowa]

owszem, ale za drzwiami czeka kolejny pacjent. poza tym jak ramy, to ramy.

[legero]

mysle, ze 10-15 minut jest wkalkulowane. moja terapuetka powiedziala, ze czasem sie tak moze zdazyc, ze bedzie poslizg do 15 minut.

[kaloria]

...a ja się zakochałam w Terapeucie... i Go uwielbiam... i jest mi z tym dobrze...

i wiem że nic z tego nie wyjdzie... i nie chcę znać Jego życiowych problemów...

nie chcę Go znać, spotykać w innym miejscu niż ten "magiczny" pokój...

i powiedziałam Mu, że będę się spóźniała na sesję, gdyż nie chce widzieć Jego "innych" pacjentów, bo mnie to strasznie wkurza... przyjął to i oczywiście odniósł to do mojego dzieciństwa ...

 

...również mi przeciąga sesje o 10-15 minut...to normalne ... nie chce mnie zostawić z czymś rozgrzebanym ... zamykamy furtkę (ale, bez kluczyka)

[zielona miętowa]

a są tu tacy, którzy popłynęli w platoniczne uczucie do terapeuty tej samej płci? rozmawiacie o tym na sesji? czy temat skrzętnie pomijany?