Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[ladywind]

U mnie DDD urosło bardzo, nie wiem czy jest jakies wyjscie z tego jak te mysli negatywne o sobie sa wrecz wdrukowane od dziecka i tego sie nie da za bardzo zmienic.W pewnym momenc ie zycia czlowiek zaczyna w to wierzyc jak np ja od lat czuje sie kims gorszym nawet od najgorszego i mi to nie mija, mimo nieraz miłych chwil w zyciu, ktoryc jest niewiele...

[Gość]

Moja odporność w kontaktach międzyludzkich jest żałośnie słaba. Kilka dni z towarzystwem, jedno nieodpowiednio dobrane słowo, jedna drobna oznaka odrzucenia- a ja zamykam się w czterech ścianach i mój obraz siebie totalnie się rozpada. Jestem uzależniona od wizji siebie w oczach innych. Jest fajnie- czuję się fajna i świetna. Przeciwnie- mój pogląd na własną osobę upada. Czuję się jak groteskowa kreatura.

[Ellwe]

tomasz_xyz, jakieego rodzaju sa to obsesje, bo u mnie wiaza sie glownie z poczuciem odrzucenia lub wyimaginowana wizja tego, ze ktos mnie np. pokochal lub zaczal nienawidzic. Czesto czuje sie odrzucona w grupie pomimo sygnalow, ze jestem luibiana i sama usuwam sie w kat. Dodatkowo koncze bardzo szybko przyjaznie. Najgorsze jest to ze wycofuje sie pierwsza z kazdego kontaktu interpersonalnego w obawie, ze zostane odrzucona.

 

Keji, Jestem uzależniona od wizji siebie w oczach innych. Jest fajnie- czuję się fajna i świetna. Przeciwnie- mój pogląd na własną osobę upada. Czuję się jak groteskowa kreatura.

 

Mam identycznie Czesto wystarczy jedno niewlasciwe slowo lub zdanie a ja dopowiadam sobie cala historie...

[aptasia]

U mnie DDD urosło bardzo, nie wiem czy jest jakies wyjscie z tego jak te mysli negatywne o sobie sa wrecz wdrukowane od dziecka i tego sie nie da za bardzo zmienic.W pewnym momenc ie zycia czlowiek zaczyna w to wierzyc jak np ja od lat czuje sie kims gorszym nawet od najgorszego i mi to nie mija, mimo nieraz miłych chwil w zyciu, ktoryc jest niewiele...

 

Przykro mi. Chyba ciężko jest zmienić nastawienie po tylu latach bezkrytycznej wiary w rzeczywistość która otaczała nas tyle lat, że w ogóle gdzieś istnieje inne życie, że sami możemy je z kimś zbudować... kiedyś.

A najciężej wyzwolić się od toksycznych schematów podpatrzonych w rodzinie.

 

Myślę, że jednak można budować samemu poczucie swojej wartości - zająć się czymś, jakąś pasją. być może zaangażować się w jakieś działanie dla innych, ja np byłam wolontariuszem i szczerze mówiąc pomagało mi to. Później zachorowałam na depresję i nie miałam już na nic siły.

 

 

 

Zostałam porzucona. trzy lata konsekwentnie na to pracowałam - wiedziałam, że to kwestia czasu aż to runie - bałam się tego a zamiast budować i tak niszczyłam - zrywałam, wracałam, spałam z innymi depcząc swoje ideały i wiarę w prawdziwą miłość.

Zawsze wmawiałam sobie, że "niejasny obraz własnego ja" mnie nie dotyczy a teraz widzę, że czuję się zupełnie niekompletna a to co kiedyś dawało mi siłę, jakieś tam pasje i zainteresowania wydają mi się żałosne. Czuję się bezwartościowa skoro to wszystko nie potrafiło sprawić, że ktoś mnie będzie kochał. Na przemian chcę wyć i błagać o przebaczenie a zaraz później odwrócić się na pięcie z nadzieją, że to on będzie tego żałował.

[Gość]

Prawie wszystkie objawy do mnie pasują

[aptasia]

Prawie wszystkie objawy do mnie pasują

 

A jakie masz rozpoznanie?

[Gość]

Prawie wszystkie objawy do mnie pasują

 

A jakie masz rozpoznanie?

 

Fobia społeczna i szkolna, nerwica i depresja.

[monk.2000]

Raczej nie jestem chwiejny emocjonalnie. Choć jedna rzecz się sprawdza u mnie. Lęk przed odrzuceniem i to dość silny. Nawet tu na forum boję się pisać otwarcie i spontanicznie z lęku, że zaraz znajdzie się grupa, która skrytykuje moje posty. Napiszą, że piszę głupoty, potraktują jak gorszy element, a moje lęki się ziszczą.

Nie mam dziewczyny, bo twierdzę, że taka która będzie mi się podobać postawi wysoko poprzeczkę i nie będę się nadawać.

 

No ale nie można mieć wszystkich zaburzeń jednocześnie. Ja utożsamiam się z F.20 czyli schizo. Z tym, że zaleczone, dolega mi tylko derealizacja.

[Gość]

tomasz_xyz, jakieego rodzaju sa to obsesje, bo u mnie wiaza sie glownie z poczuciem odrzucenia lub wyimaginowana wizja tego, ze ktos mnie np. pokochal lub zaczal nienawidzic. Czesto czuje sie odrzucona w grupie pomimo sygnalow, ze jestem luibiana i sama usuwam sie w kat. Dodatkowo koncze bardzo szybko przyjaznie. Najgorsze jest to ze wycofuje sie pierwsza z kazdego kontaktu interpersonalnego w obawie, ze zostane odrzucona.

 

Keji, Jestem uzależniona od wizji siebie w oczach innych. Jest fajnie- czuję się fajna i świetna. Przeciwnie- mój pogląd na własną osobę upada. Czuję się jak groteskowa kreatura.

 

Mam identycznie Czesto wystarczy jedno niewlasciwe slowo lub zdanie a ja dopowiadam sobie cala historie...

 

Podpiszę się pod tym co tutaj napisałyście. Bardzo zwracam uwagę na te wizje siebie w oczach innych i czasami snuję paranoiczne koncepcję, bo ktoś mi coś miłego powiedział albo wręcz odwrotnie

[monapayne]

Ej, ja wypierałam te samookaleczenia. Bo juz autoagresję mialam jako dziecko. Ale nieświadomą. Wbijanie kredek w kolano to też autoagresja... No i głodzenie sie. Potem to bylo karanie sie juz świadome, a potem manipulacja. A tutaj patrze kilka postow rok temu, że pisalam, ze sie nie okaleczalam. No, a cielam sie kilka razy.

[iate]

Bardzo zwracam uwagę na te wizje siebie w oczach innych i czasami snuję paranoiczne koncepcję, bo ktoś mi coś miłego powiedział albo wręcz odwrotnie

 

 

Hihihi, to moje ulubione - snucie teorii spiskowych i wietrzenie podstępu.

 

Powiedziałeś, że ładnie wyglądam? Pewnie kłamiesz. Masz coś na sumieniu. Naśmiewasz się. JA nie wyglądam ładnie. Weź mnie nie denerwuj. Zabiję cię. Hm, a może wyglądam ładnie? Nie, nie wyglądam ładnie, to na pewno komplement rzucony na rozluźnienie atmosfery, bo zaraz szykuje się wielkie bum, pewnie uraczysz mnie informacją-katastrofą. SPISEG.

[*Monika*]

iate, Nieumiejętność przyjmowania komplementów?

[iate]

iate, Nieumiejętność przyjmowania komplementów?

 

 

To był tylko przykład, taki, że niecenzuralnie ujmę, "z dupy", pierwszy-lepszy, który przyszedł mi do głowy.

 

Chodzi mi bardziej o fakt, że mam rzadko spotykany talent do znajdywania drugiego dna w wypowiedziach i zachowaniach innych osób. Jak się dobrze nawkręcam, to zaczynam w to paranoicznie wierzyć.

 

Po prostu - paranoiczna analiza gestów, słów, sposobu pisania, tonu głosu. Spisek może być wszędzie.

[*Monika*]

iate, Czyli tendencje do węszenia podstępu

[iate]

iate, Czyli tendencje do węszenia podstępu

 

 

Dokładnie!

[Gość]

Ja mam tendencję do wietrzenia ironii i podśmiewania ze mnie

[Gość]

iate, Nieumiejętność przyjmowania komplementów?

 

 

To był tylko przykład, taki, że niecenzuralnie ujmę, "z dupy", pierwszy-lepszy, który przyszedł mi do głowy.

 

Chodzi mi bardziej o fakt, że mam rzadko spotykany talent do znajdywania drugiego dna w wypowiedziach i zachowaniach innych osób. Jak się dobrze nawkręcam, to zaczynam w to paranoicznie wierzyć.

 

Po prostu - paranoiczna analiza gestów, słów, sposobu pisania, tonu głosu. Spisek może być wszędzie.

 

Kiedyś nawet wierzyłem, że mijani przechodnie mają określone najczęściej złe myśli na mój temat, albo kasjerki w sklepach. Terapia trochę pomogła

[*Monika*]

Ja mam tendencję do wietrzenia ironii i podśmiewania ze mnie

To taki pseudodystans do siebie?

Czy dystans do swojej osoby?

[Gość]

Ja mam tendencję do wietrzenia ironii i podśmiewania ze mnie

To taki pseudodystans do siebie?

Czy dystans do swojej osoby?

 

Hmm... Raczej niska samoocena i brak wiary w to, że coś we mnie może się komuś podobać

[aptasia]

jak się czujecie dziewczyny?

[Kitket]

Dziewczyny powiedzcie czy udało wam odstawić leki? Dream u mnie dużo złości, a jak się Ty czujesz?

[aptasia]

Dziewczyny powiedzcie czy udało wam odstawić leki? Dream u mnie dużo złości, a jak się Ty czujesz?

ja odstawiam antydepresant ale na stabilizatorze chwilę pozostanę.

u mnie sinusoidalnie. była rozpacz...jest euforia... norma ;/

[WinterTea]

Cześć, dawno się nie udzielałam, więc postanowiłam to zmienić, ach te moje zmiany... Niby coś zmieniam, ale nic nie realizuję. Tragedia.

Mam borderline- taka moja diagnoza, mylona często z nerwicą, którą zapewne też mam, ale co z moją huśtawką nastroju? Jednego dnia jestem dla siebie i innych bardzo miła, lubię siebie, mogę wszystko, nie brakuje mi pewności, a drugiego dnia już nienawidzę siebie, wrzeszczę na ludzi, krzywdzę siebie, żeby poczuć, że żyję, bo derealizacja mnie zabija, a ból fizyczny trochę ją maskuje

Także przez takie akcje ze szpitala zostałam wypisana z diagnozą "borderline" i myślę, że słusznie... Jestem tym wszystkim już zmęczona. Chciałabym, żeby moja złość była złością, a nie furią, żeby radość była radością, a nie euforią, żeby smutek był smutkiem, a nie depresją. Chciałabym mieć stabilny obraz siebie, wiedzieć kim jestem, a nie jednego dnia być na szczycie, a drugiego kopać w ziemi. Nie mam siły! Zapraszam wszystkich innych Borderów do rozmowy :) Piszcie nawet na skrzynkę.

[Gość]

Hej. Masz tu nawet obszerny wątek na temat borderline na forum

[WinterTea]

Ja niszczę wiele moich przyjaźni przez tą osobowość