nic nie czuję

[Saanna]

Guzik , bo to niestety wraca . jak pisalam wczesniej ja tez mialam epizody odcinania sie. nawet udawalo mi sie przytrzymac na dluzej emocje, ale potem znow tracilam it ak w koło macieju. Ja odcielam sie, bo smutku nie chcialam czuc ani zlosci + moze inne rzeczy jak zaburzenia hormonalne itd. można pogłębvić uczucia, ale niekiedy to wraca./ przerabiałam 2 krotnie. teskno (tak na rozum). brak poczucia bezpieczenstwa chyba bedzie sie ciagnal.

[Stonka]

a ja rozpacz czuje. ból, pustke. tylko nic dobrego:(

[Siding Spring]

Nic nie lepiej stonka? Na jakis lekach jestes? Cos drgnelo w samopoczuciu?

[magic]

co u was ludziska ???

 

stonka nic nie lepiej?u mnie różnie raczej walka ale też błędy i błędne koło

typu depresja - lepiej - zaburzenia osobowośći - depresja

 

i tu jest sedno u mnie i koło macieja i mnie to wkurza

 

znam sie bardzo dobrze znam swoje myślenie itp

planuje oddział dzienny ogólnie jak jestem mocny jestem bardzo rozmowny i inteligentny

jak jest nie mam formy wiadomo i te różnice wkurzają najbliższych

 

ale cóż moja choroba powoduje na braku stabilizacji

 

MACIE JAKIŚ PUNKT ZACZEPIENIE POPRZEZ KTÓRY MOŻECIE SIE ODBUDOWAĆ ???

[Monajka]

Jest dobrze:)Pozdro wszystkich!

[Siding Spring]

Mozesz cos wiecej napisac?. Kazdy tutaj chcialby wiedziec. Elektrowstrzasy tak pomogly?

[Monajka]

Mogę powiedzieć tylko na priv.U mnie naprawdę super.Na pewno mam za sobą bardzo dobrą terapię u psycholog. Teraz też dobrze dobrane leki.Wszystko idzie ku dobremu(Mam nadzieję!0

Żyję se na luzie.Owszem czuję małą pustkę,czasem większą,lecz mówię o niej,piszę w pamiętniku i latam na mityngi dla osób z rodzin dysfunkcyjnych.To wszystko kosztuje i czasu i pieniędzy lecz nie mam innego słodkiego wyjścia.

Pozdrawiam!M.

 

-- 04 lip 2013, 07:05 --

 

Nie na tema!

Niektórzy ludzie czynią świat wyjątkowym tylko dlatego,że są.

Znalezione na pewnym obrazku. :'>

Dopisek własny nawet jak nic nie czują i mają anhedonię.

[Gość]

Cze. U mnie niezbyt kolorowo. Miałem kilka prześwitów gdzie dawne hobby zaczęło mi sprawiać chwilową przyjemność, niestety ustąpiło. W szkole same problemy, szkoda gadać - pamięć dziurawa jak szwajcarski ser, motywacji praktycznie żadnej, z ludźmi kontakty bardzo ograniczone - raz jest tak, że nie gadam z nikim, a raz jest tak, że robię się elokwentny do bólu. Raz jest, że w głowie pusto totalnie, a raz jest tak, że udaję mi się normalnie myśleć o czymkolwiek. Ciężko mi jest przypominać sobie wydarzenia z przeszłości, a miesiąc temu, mając prześwit, z łatwością mogłem sobie przypominać przeszłość co dawało mi jakąś małą motywację do walki. Aktualnie nie przyjmuję żadnych stricte psychotropowych leków, tylko piracetam i suplementy - ALC, tyrozyna, kofeina i kompleks witamin i minerałów. Nie wyobrażam sobie jak w takim stanie mam w ogóle przejść przez szkołę, kiedy ja nawet nie rozwijam się w swoim zakresie, swoich zainteresowań - informatyka, elektronika... Chyba jedynym plusem w tym wszystkim jest to, że dzięki temu wyszło na jaw kto tak naprawdę był mi przyjacielem. Co do chemii, to mam w planie spróbować kilka leków, bo na swoim koncie mam "mało" wypróbowanych. Najlepiej chyba zdał się NDRI - Wellbutrin 150. Więcej rzeczy wzbudzało we mnie salwę śmiechu. Już mam gdzieś już autodiagnozowanie się. W planie zmiana lekarza na bardziej kompetentnego i się zobaczy. Tak być nie może. Wiem, że choroba nie wybiera ale ja jestem zbyt młody - jeszcze nie zdążyłem poczuć czym jest prawdziwe życie.

 

Jak bym czytał o sobie. Co jakiś czas zaliczam małe prześwity, w czasie których tak jakby hobby do mnie wracało, wciągało mnie na jakiś czas. Raz ogarnia mnie totalna pustka, siedzę czekając na autobus i zastanawiam się, czy ja to na pewno ja, skoro nic nie czuję (totalna głupota), a raz jestem w stanie myśleć o czymkolwiek innym i mieć gdzieś to, co mi dolega. W tym wyjałowieniu emocjonalnym najbardziej dokucza mi ciągły niepokój i często zmęczenie - nie potrafię odpoczywać. W zasadzie przez ostatnie kilka lat żyłem ciągle moimi hobby, a było ich wiele. Staram się, czasami na siłę, trzymać dalej przy swoich zainteresowaniach. Boli mnie też w tym wszystkim brak chęci do życia towarzyskiego i brak jakichkolwiek potrzeb, a szczególnie brak potrzeby bliskości, potrzeby związku itp. Przez większość czasu czuję się pobudzony ze swoim brakiem uczuć, ale czasami zdarza się wybuchnąć złością albo atakiem depresji. Próbowałem prawie wszystkich SSRI, CRF (mirta+wenla), małe dawki amisulprydu i nic. Małe dawki pernazyny (pół tabletki) brane doraźnie, czasami pomaga mi po prostu na trzeźwo i na spokojnie się czymś zająć. Może wina tkwi w dopaminie? Obecnie biorę 150 wenli i 30 mirty. Ceny Wellburtinu się przestraszyłem. Jakich leków mogę jeszcze spróbować?

 

-- 11 lip 2013, 22:31 --

 

Ja mam właśnie podobny problem. Coś czuję, ale wszystkie emocje zarówno te pozytywne jak i negatywne są dość mocno stłumione.

Dodatkowo mam problemy z koncentracją i pamięcią. Nie skupiam się na tym co się dzieje na zewnątrz, a mój mózg tak jakby nieustannie coś analizował i przez to nie mógł się zająć tym co mnie otacza, czyli światem zewnętrznym.

Ten opis też do mnie pasuje idealnie, a bez jakichkolwiek leków z koncentracją jest jeszcze gorzej. Chyba rzucę wenlę w cholerę i zostanę przy mircie na sen.

[zzYxx]

Jak się u Ciebie to zaczęło? Chroniczna sytuacja stresowa? Od niedawna miałem znowu kilka prześwitów. Zdaję mi się, że mirtazapina zmniejszała mi anhedonię, gdyż znowu wziąłem konsolę do rąk i zacząłem po prostu grać, a wczoraj nawet wybuchłem głośnym śmiechem i zdarza mi się to coraz częściej. Ba, mniej się teraz zwieszam przy rozmowach, co nie zmienia faktu, że nadal się czuję jakbym nie miał w ogóle osobowości, myśli i "tamtego" intelektu. Śmieszne jest to, że niektórzy ludzie chcą pozbyć się uciążliwych myśli - ja, my - chcemy je odzyskać. Mniejsza, można by było o tym pisać non stop. Jeżeli chodzi o neurotransmitery - niedawno też myślałem, a nawet byłem pewien, że to musi być dopamina. Jednakże sprawa wygląda trochę bardziej skomplikowanie. Bardzo prawdopodobne jest to, że ma to związek z rec. opioidowymi. Być może dopamina po prostu nie dostaję sygnału, żeby zacząć działać, coś, jakiś neurotransmiter może nie dawać impulsu niezbędnego do funkcjonowania jej. Niestety to jest jedna wielka loteria w której do wygrania jest życie. Co ciekawe, na zagranicznym forum, którego link podałem kilka postów wcześniej jest identyczny temat z tą różnicą, że jest praktycznie najczęściej odwiedzanym wątkiem. Traktują to jako depresję melancholijną, która ku zdziwieniu wydaję się być jedna z najczęściej występujących. Czytając ten wątek zauważyłem pewną zależność miedzy nami - każdy z nas ma podobny, dość wysoki poziom intelektualny, podobne osobowości i zainteresowania. W planach na razie mam zdobyć noopept - jeden z najmocniejszych leków nootropowych, mirtazapine i może coś jeszcze dorzucę, muszę wycisnąć z leków jak najwięcej, byleby nie przesadzić. Jeżeli będzie trzeba i nic nie będzie pomagać satysfakcjonująco, rozważę ECT.

[Monajka]

Do zzYxx

Myslę,że idziesz w dobrym kierunku w swoich rozważaniach. To kwestia neurotransmiterów,na pewno.

W Francji badają z moczu dopaminę(oznaczają poziom)itd.Takie badanie na pewno nic nie da.Szkoda,ze nie ma łatwego dostepu do badania głowy(mózgu),gdzie można na kolorowo neurotransmitery.Pozdrawiam!

[Monajka]

Do zzYxx

Myslę,że idziesz w dobrym kierunku w swoich rozważaniach. To kwestia neurotransmiterów,na pewno.

W Francji badają z moczu dopaminę(oznaczają poziom)itd.Takie badanie na pewno nic nie da.Szkoda,ze nie ma łatwego dostepu do badania głowy(mózgu),gdzie można na kolorowo neurotransmitery.Pozdrawiam!

 

-- 13 lip 2013, 06:30 --

 

Jest dobrze!Naprawdę dobrze!

:'>

[Siding Spring]

Ba, mniej się teraz zwieszam przy rozmowach, co nie zmienia faktu, że nadal się czuję jakbym nie miał w ogóle osobowości, myśli i "tamtego" intelektu

 

Albo ma sie ja bardzo skomplikowana/tak jakby wiele osob w nas siedzialo ..To moze prowadzic do takich problemow nie czucia, nie rozpoznawania siebie...Nie ma sie ze soba kontaktu. ..

 

Ja juz chyba 5 dzien biore metylofenidat. Czuje po nim wyrazny przyplyw sil witalnych i zdrowej motywacjii ale nie jest to jakis bum zebym zaraz stal sie kim innym. Na pewno to inna bajka niz ssri...bo to jest zdrowe dzialanie a przy ssri ciezko mowic o naturalnym dzialaniu.

 

zamierzam brac z rana metylofenidat+bupropion + naltrexon na noc. Nie wiem czy obecnie istnieje lepsza motywacyjna mieszanka..czas pokaze.

 

Ale zauwazylem , ze nasilily sie lęki i to dosyc powaznie...ale moze uda sie to jakos pogodzic. Niestety zycie ze zrypana osobowoscia(unikajaca) jst po prostu ciezkie.

 

 

Bede zdawal realcje co jakis czas..licze na jakies pozytywy.

[refren]

Ja juz chyba 5 dzien biore metylofenidat. Czuje po nim wyrazny przyplyw sil witalnych i zdrowej motywacjii ale nie jest to jakis bum zebym zaraz stal sie kim innym.

 

Bo od żadnego leku nie staniesz się kimś innym.

[pawel123456789]

Pytanie??????Zaburzenie schizotypowe

 

Witam

Choruje na zaburzenie schizotypowe nie mam już żadnych objawów nerwicowych i prawie nic mi nie dolega no właśnie prawie. Przyjmuje amitriptylinium, haloperidol, amizepin. lerivon. Mój problem zaczął się kiedy wyszedłem ze szpitala gdzie dali mi maksymalną dawkę permazyny. Właściwie oto chodzi że nie czuję nic nie mam uczuć ani pozytywnych ani negatywnych, straciłem swoje hobby jakim była historia,sport. Złożyłem podanie na studia i się dostałem co było moim marzeniem a teraz nie wiem co robić. Ma pytanie czy ta anhedonia kiedyś minie czy jest na to jakiś lek? Czy to może jest wywołane lekami które podałem wyżej? Czytałem że jest to wywołane brakiem dopaminy w mózgu jak ją zwiększyć? Mam jeszcze jedno pytanie czy zaburzenie schizotypowe jest uleczalne bo już straciłem nadzieje.

Edytowane 23 Lipca 2013 przez Gość

[Niewidzialny1]

Nie-nie-czucie jest odpowiedzią ludzkiego umysłu na świadomy kontakt z "aktualnym" (żeby nie powiedzieć "chorym") światem. Jaki jest sens "naprawiania" lekami i terapiami decyzji, którą podjął za nas nasz umysł, by nas uchronić przed ogromem krzywd, które któregoś dnia nazbyt nas przerosły? "Cierpienie" (jeśli tak to można nazwać w przypadku istoty pozbawionej uczuć) jest tym większe im silniejsze są próby czucia, bo wtedy nasz umysł chroni nas jeszcze bardziej. JEDYNYM rozwiązaniem jest odcięcie się od bodźców (obecnie nieodczuwalnych), nawet jeśli oznacza to odcięcie się od przyjaciół, pracy, szkoły, a nawet całej cywilizacji. Tylko wtedy - ze zmniejszaniem się liczby schematów postępowania i myślenia, redukcją stresu i biegiem czasu zaczniecie czuć, bo jesteście zbyt wrażliwi, by żyć na tym pomylonym świecie... Czy można żyć bez niego, skoro nie uwarunkowali was inaczej? Być może tak, być może nie na długo... Ale spójrzmy prawdzie w oczy: Lepiej być radzącym sobie w życiu robotem, czy totalnie nieradzącym sobie nadwrażliwym samotnikiem? Wasz umysł już podjął tą decyzję...

[refren]

Niewidzialny1, piszesz jak osoba chora. Zgadzam się tylko w jednym - nie-czucie jest odpowiedzią umysłu na coś, decyzją umysłu - ale jeśli uważasz, że nie można być nigdy szczęśliwym, będąc wrażliwym, to jest to twierdzenie destrukcyjne. Odcięcie się od życia, przyjaciół itd jest świetną metodą utrzymywania się w depresji. Jeżeli nie ma nowych impulsów, inspiracji - to jak można coś "czuć"? Jak można czuć, skoro nie ma czego czuć?

Moim zdaniem nie-czucie może być "odpowiedzią umysłu" na sytuację, w której ktoś siebie skreśla - uważa, że nic go już nie czeka, że zawsze będzie na marginesie życia. I jest to logiczne - bo jeżeli do umysłu dociera informacja, że jego właściciela nic już w życiu nie czeka ważnego - to umysł wyłącza/ zatrzymuje wyłączone uczucia i emocje - no bo do czego one w takim razie potrzebne? Brak nadziei jest zabójczy dla psychiki, najważniejsza walka, to walka o nadzieję.

Mądra wrażliwość to szukanie dobra, radości w świecie pomimo jego niedoskonałości, akceptacja cierpienia jako nieodłącznego - ale nie jedynego - elementu życia. Oczekiwanie braku cierpienia przez całe życie nie jest realne. Życie to upadki i wzloty i to jest w nim właśnie fascynujące. Cała paleta barw - to jest pełnia życia.

[Niewidzialny1]

ale jeśli uważasz, że nie można być nigdy szczęśliwym, będąc wrażliwym, to jest to twierdzenie destrukcyjne.

 

Nie, że nie można być szczęśliwym w ogóle, ale nie można być szczęśliwym przynależąc do tego sztucznego świata - samo branie udziału w tym całym cyrku ogranicza egzystencję wrażliwych ludzi do minimum, zabiera jakąkolwiek wolność. Życie to słońce, wiatr, ziemia, noce i dnie, ludzie, świadomość tego wszystkiego - to jest szczęście - sam fakt, że się żyje. A nie praca, ciągłe załatwianie spraw, zamartwianie brakiem papierków z podobiznami klaunów potrzebnych, aby nie umrzeć z głodu, bo wszelkie należne nam źródło pożywienia zostało sprywatyzowane. Świat to gówno, życie to dar - nie myl tych dwóch pojęć.

 

Mądra wrażliwość to szukanie dobra, radości w świecie pomimo jego niedoskonałości, akceptacja cierpienia jako nieodłącznego - ale nie jedynego - elementu życia. Oczekiwanie braku cierpienia przez całe życie nie jest realne. Życie to upadki i wzloty i to jest w nim właśnie fascynujące. Cała paleta barw - to jest pełnia życia.

 

Oczywiście, że esencją życia jest ból przemijania - on w połączeniu z chwilami, kiedy można być wolnym i cieszyć się pozwala nam poczuć sens życia. Kiedy człowiek nieustannie o czymś myśli, zamartwia się, traci radość życia - a nie wciśniesz mi kitu, że aby przynależeć do świata nie trzeba planować, analizować i zamartwiać się - no chyba, że jest się robotem i nic cię nie rusza. Życie jest doskonałe, a ludzka działalność zbezcześciła je tworząc problemy tam, gdzie wcześniej ich nie było. Ludzie w tej chwili zniszczyli już prawie całą zieleń na ziemi na rzecz świata rządzonego pieniądzem - bezwartościowym papierkiem, któremu ludzi, niczym marionetki na sznurkach systemu nadają wartość sami sobie i swoim dzieciom wbijając nóż w plecy. Nie wiem po co maczać palce w tym rozpadającym się pomniku ludzkiej dumy, zamiast odejść z cichą nadzieją, że któregoś dnia cywilizowany świat się rozpadnie i ludzie staną się wolni.

 

 

Powiedz mi co czujesz, kiedy jesz śniadanie ze świadomością, że miliony ludzi nie mają co włożyć do ust. A co czujesz, kiedy widzisz dzieci rodzące się bez rąk albo bez twarzy, których każdy będzie darzył litością, zamiast nienawiścią wobec nieudolnego postępu technologicznego, którego są ofiarami. Gdzie w tym świecie widzisz piękno? Podaj chociaż jedną rzecz, którą stworzył człowiek i która chociaż w najmniejszym stopniu nadrabia te krzywdy, które wyrządził.

Jeśli potrafisz żyć na takim świecie, to znaczy, że jesteś znieczulony za sprawą twoich neuroprzekaźników w mózgu, które pozwalają ci zapomnieć i spać, kiedy inni nie potrafią.

 

I fakt - jestem chory, ale mam doskonałą świadomość tego co piszę i zapewne dla 99% czytających wyda się bzdurą, ale jak już powiedziałem - człowiek przynależący do społeczeństwa nie jest obiektywny i dopóki z matriksem będzie łączył go chociaż jeden kabelek, będzie mnie ignorował i uznawał za debila. Przerabiałem to, wiem się nie przejmuję, mam to gdzieś.

[monk.2000]

Niewidzialny1, tak, dostrzeżenie tego, że na świecie nie jest wesoło to bolesne. Ale pozytywy też istnieją i trzeba ich bronić. Ja cieszę się, że mam dostęp do Internetu, mam dużo książek w domu, które można łatwo zdobywać powiększając swoją wiedzę. Mogę studiować na państwowych uczelniach, jeździć autostopem po świecie, słuchać milionów różnych piosenek. Dostęp do natury, to fakt, wiele zniszczone, ale wciąż są ci, którzy dbają o naturę. Można jechać w Tatry, wszędzie prawie są jakieś ciekawe atrakcje przyrodnicze. A co gdybyśmy żyli w zielonej puszczy za czasów średniowiecza? Szkołę każdy z nas kończył więc wiesz jak wtedy się żyło. Czy było lepiej? Gdyby było, to człowiek nie wymyśliłby postępu.

[refren]

Niewidzialny1, widziałam niedawno ludzi z zespołem downa, byli radośni, otwarci, pełni ciepła, widziałam też przedstawienie w którym grali i biła od nich jakaś godność, bo te role, które grali, były dla nich ważne.

 

-- 22 lip 2013, 00:41 --

 

Wygląda na to, że masz jakieś problemy bytowe i to Cię przytłacza, ale moim zdaniem nie jesteś bardziej wrażliwy niż inni, tylko masz właśnie więcej problemów. To nie to samo.

Ogólnie też coraz mniej mi odpowiada świat, który mnie otacza, nie jestem w stanie już oglądać telewizji, bo wszystko co widzę, to smutne g***, ale prawda jest taka, że jeśli się tylko oczekuje czegoś dla siebie, to łatwiej jest wpaść w pesymizm. Dobro to na przykład jest interakcja z drugim człowiekiem, a to się odbywa w mikroskali, więc jaki by nie był stan świata, to zawsze jest możliwe.

I to jak odbiera się świat zależy od tego, co ma się w sobie, tak mi się wydaje. Z pewnością jest ciężej, jeśli się nie doświadczyło za wiele dobra w dzieciństwie, ale też wszystkiego nie można tym usprawiedliwiać. Chyba.

 

-- 22 lip 2013, 00:51 --

 

I nie wiem dokładnie, jakie masz poglądy, ale w Polsce na szczęście mamy jeszcze szeroki przekrój bardzo różnych przekonań, gdybyś poszukał na forach czy w gazetach, to na pewno znajdziesz jakichś antypostępowców w różnych wersjach i okaże się, że są ludzie, którzy mają tak samo "debilne" poglądy jak Ty :)

[Siding Spring]

Postęp cywilizacyjny jest nieodlacznym elementem rozwoju ludzkosci/świata. Taka nasza natura, ze poszukujemy zdobywamy wiedze i rozwijamy ja. To jest proces ktorego nie zatrzymasz bo byloby to nienaturalne. A wiele ludzi sami sobie narzucaja mase zoobowiazan,kobiety rodza po kilka dzieci a potem nie dziwne, ze ludzie zyja w stresie bo nie mozna powiazac końca z końcem. Wiele mogloby by zyc za minimum i nie umarliby z głodu ale to juz sprawa potrzeb/priorytetow. Sami sobie wybieramy los

 

 

Od poczatku pojawienia sie czlowieka na Ziemi celem nadrzednym bylo kolonizowanie obcych planet i ucieczka z Ziemi:). I juz ten proces rozpoczyna sie..w koncu w 2023 maja byc ludzkie bazy na Marsie;). Za 200 -300 lat ludzkosc bedzie miala do dyspozycjii kilka zielonych planet wiec nie musisz sie martwic ze tutaj wszystko wyginie z naszej winy...wszeschwiat jest nieskoczenie wielki...mamy gdzie zyc:)

[*Monika*]

Pytanie??????Zaburzenie schizotypowe

 

Witam

Choruje na zaburzenie schizotypowe nie mam już żadnych objawów nerwicowych i prawie nic mi nie dolega no właśnie prawie. Przyjmuje amitriptylinium, haloperidol, amizepin. lerivon. Mój problem zaczął się kiedy wyszedłem ze szpitala gdzie dali mi maksymalną dawkę permazyny. Właściwie oto chodzi że nie czuję nic nie mam uczuć ani pozytywnych ani negatywnych, straciłem swoje hobby jakim była historia,sport. Złożyłem podanie na studia i się dostałem co było moim marzeniem a teraz nie wiem co robić. Ma pytanie czy ta anhedonia kiedyś minie czy jest na to jakiś lek? Czy to może jest wywołane lekami które podałem wyżej? Czytałem że jest to wywołane brakiem dopaminy w mózgu jak ją zwiększyć? Mam jeszcze jedno pytanie czy zaburzenie schizotypowe jest uleczalne bo już straciłem nadzieje.

A co lekarz mówi?

[pawel123456789]

A co lekarz mówi?

 

Lekarz nic nie mówi uważa się za najmądrzejszego bo jest profesorem. Miałem po szpitalu do domu maksymalną dawkę solianu która miała mi pomóc ale po solianie nie mogłem nawet zębów umyć. Chodziłem do psychologa ale to nie dla mnie, mówił że mi może pomóc ale na wizycie co tygodniowej(płatnej).

[Stonka]

Bo od żadnego leku nie staniesz się kimś innym.

oczywiscie ze tak. przeciez o to chodzi zwl w neuroleptykach. uczciwy i oczytany lekaz przyzna ze leki zmienija osobowosc. zreszta to chyba oczywiste.

[zima]

witajcie,

nie potrafie obojetnie przejsc obok tego wątku. ludzie, jak ja czytam niektorych to odnosze wrazenie ze Wy nie chcecie sobie pomóc.

jedna tutaj w watku -brak uczuć jest tak egocentryczna ze nawet nie czyta tego co ludzie do niej pisza, ale wciaz sie uzala jak to ona ma źle, a nie chce sobie pomoc bo tego leku sie boi, tamtego tez......ja mysle ze Ty to lubisz, ze choroba sprawia ze czujesz sie wyjatkowa, niepowtarzalna..tak sie nie zachowuje czlowiek ktory chce sobie pomoc...

nie masz Kochana schizofrenii, z Ciebie az bucha panika i osobowość. osoba ktora miala schize byl ,logik, ktorego to obraziliscie, zwyzywaliscie niewiadomo za co, a z jego postów płynęła tak wielka rozpacz ze nie wiem jak mogliscie byc az nieczuli.

leki zmieniaja osobowosc?byc moze, ale czlowiek tez sie zmienia.o to wlasnie chodzi! ja jak bylam chora to chcialam zaplacic kazda cene byle dojsc do siebie, kazda, czaicie? nie mialam oporow, a ze tego leku sie boje ani mysli ze powinnam polazic po psychologach. psychologowie to pomagaja jak ktos ma lajtowe zaburzenia myslenia..a nie jak jest chory. jak sie ma cukrzyce to bierze sie insulinę, a nie siłą mysli stara sie przezwyciężyć chorobę.

choroba to nie jest naturalny stan rzeczy i to ze teraz mam nowe zycie to tylko dlatego ze nie akceptowalam tego co sie ze mna dzialo.

Wy cierpicie na brak uczuc, ja chetnie oddalabym wam swoje swego czasu..modliłam sie by nic nie czuć, by dostac jakiejs schizofrenii ktora sprawi ze przestane czuc cokolwiek.

zycie nigdy nie bedzie zajebiste do konca, ale mozna wymagac optymalnego standardu psychicznego...i trzeba znac realia, wiedziec jaki efekt chce sie osiagnac i jaki jest mozliwy ( a tej informacji udziela kompetentny lekarz).

[refren]

Jedną z gorszych rzeczy w takiej ciężkiej depresji czy innych stanach są oceny otoczenia, które okazuje swoje zniecierpliwienie tym, że "nie chcesz" być jak inni. Też słyszałam, że jestem egocentryczna, ale jest taki poziom cierpienia, że ciężko jest myśleć o czymkolwiek innym niż o tym, jakby tu znaleźć ulgę. Nic innego nie dociera do świadomości.