Cześć wszystkim,
piszę w imieniu bliskiej osoby. Brat mojej dziewczyny ma 30 lat i leczy się od 14 roku życia. Kiedyś rozpoznano depresję, bierze leki, ale od dłuższego czasu dominują silne lęki, dysocjacja i derealizacja – mówi, że czuje się, jakby był w innym świecie, w innej rzeczywistości. Stresują go codzienne sytuacje, a objawy falują – raz jest lepiej, raz gorzej. Pracuje w bardzo stresującym środowisku. W dzieciństwie długo dokuczali mu rówieśnicy.
Mimo lat leczenia nikt nie postawił jasnej diagnozy – czy to depresja, nerwica lękowa, depersonalizacja/derealizacja, czy coś związanego z traumą.
Chciałbym zapytać o Wasze doświadczenia:
1. Czy ktoś z Was miał podobne objawy (derealizacja, poczucie „innej rzeczywistości”)? Co w Waszym przypadku realnie pomogło – rodzaj terapii, oddział dzienny, zmiana podejścia do leczenia?
2. Czy ktoś robił pełną diagnozę psychologiczną (np. SCID) i czy to coś zmieniło?
3. Jak rodzina może mądrze wspierać kogoś z takimi objawami?
Jeśli możecie polecić sprawdzonego psychiatrę lub psychoterapeutę w Warszawie albo online, który zna się na derealizacji i dysocjacji – będę wdzięczny za prywatną wiadomość.
Dziękuję za każdą odpowiedź.