Jedyna rzecz, której zazdroszczę...

Forum poświęcone depresji oraz CHAD. Jeżeli czujesz, że sam/a sobie nie radzisz, nie zwlekaj z napisaniem o tym. A jeżeli depresje masz za sobą - możesz podzielić się wskazówkami.

Jedyna rzecz, której zazdroszczę...

przez Windstoss 06 lis 2015, 17:26
Witajcie,
to dopiero mój drugi (poza powitalnym) wątek na tym forum, ale mam wewnętrzną potrzebę, by go napisać.
Jako osoba z dystymią, niskim poczuciem wartości i ogólnie raczej podłą egzystencją, nigdy nikomu niczego nie zazdrościłem. Poza jedną rzeczą - ale o tym za chwilę. Myślę, że jestem na tyle wyzuty z emocji, nie mówiąc o zupełnym braku odczuwania entuzjazmu, że nie zazdroszczę innym pieniędzy (nie wiem, co miałbym z nimi robić tak naprawdę), dobrego dzieciństwa (moje takim nie było, ale minęło...) czy spełniania marzeń (nie mam marzeń...).
Ta jedyna rzecz, jakiej zazdroszczę innym, i zawsze zazdrościłem to lekkość, z jaką idą przez życie. Znacie zapewne wiele takich osób. Nie wiem, jak określić tę lekkość, ale chodzi o to, że takie osoby nie zatrzymują się - omijają przeszkody, smucą tylko przez chwilę, mają energię i siłę, o jakiej ja mogę tylko pomarzyć i jakiej w tym życiu już na pewno nie osiągnę (przekroczyłem już połowę życia, próbowałem wiele razy...). A ja? Ja od kiedy pamiętam, zawsze byłem ciężki. Jak słoń. I do tego powolny jak żółw. Zarówno w myśleniu, jak i działaniu. Te osoby wyposażone w lekkość są trochę jak - przepraszam za porównanie - Jezus kroczący po wodzie. Ja zaś od zawsze czułem, że tonę wśród fal, że ciągle któraś mnie nakrywa. Miałem w życiu okresy względnej stabilizacji finansowej i emocjonalnej, a jednak ta moja naturalna ciężkość przytłaczała mnie nawet wtedy. To uczucie, że za moment i tak wszystko runie. Tak zresztą zwykle było. Jasne, można mówić o samospełniającej się przepowiedni, ale to trochę co innego. Ja zawsze czułem, że mój charakter, mój brak siły życiowej, ta moja ciężkość właśnie sprawią w końcu, że zacznę tonąć, nie pozwolą mi utrzymać tego, co mam. Jak długo można udawać "dynamicznego" w pracy (Boże, jak ja nienawidzę słowa "dynamiczny"), jak długo można udawać wesołego, jak długo można udawać rozentuzjazmowanego czymś, co w ogóle mnie nie rusza? Ludzie w końcu się zorientują. Wyczują cię. I odrzucą lub staną się obojętni. Bo ten świat nie lituje się, nie otacza opieką tych, dla których coś jest za trudne, za nudne albo za szybkie. Albo walczysz, albo odpadasz. Tak jest. Ja się nie uskarżam, nie oczekuję litości. Ja chciałbym, by ktoś mnie i wielu innych ludzi z dystymią czy depresją zrozumiał, choć odrobinę. My nie jesteśmy leniami, nie jesteśmy zdemotywowani. My po prostu... w ogóle nie jesteśmy. Czuję, że umieram każdego dnia. Mam czasem kilka dobrych dni, a później przez wiele kolejnych mam dość wszystkiego i zero sił. Jakbym płacił za tę energię. którą włożyłem w te kilka dobrych dni. Jakbym musiał ją oddać z nawiązką, zapłacić haracz. To jest nieznośna ciężkość bytu. To być może jest właśnie piekło na ziemi. Uczucie zmuszania się do wszystkiego. Jak ja zazdroszczę tej lekkości, którą tak wiele osób posiada. Bez prochów, psychoterapii i całej reszty...
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
05 lis 2015, 09:17
Lokalizacja
Warszawa

Jedyna rzecz, której zazdroszczę...

Avatar użytkownika
przez ekspert_abcZdrowie 06 lis 2015, 18:55
Myślę, że ta „lekkość”, którą obserwujesz u innych w dążeniu do własnych celów, jest tylko z pozoru „lekka”. Owszem, wiele osób może być od Ciebie weselszych, w lepszym nastroju, mniej przejmujących się porażkami, odporniejszych na stresy etc., co pomaga im w osiąganiu swoich zamierzeń. Śmiem jednak twierdzić, że wcale nie jest im tak łatwo jak mniemasz. Bez pracy nie ma kołaczy. Nie kwestionuję, że Tobie z dystymią jest pewnie trudniej. Jednak wiem, że Ci którym się udaje, którzy szybko otrząsają się po porażkach i prą dalej, też nie mają łatwo. Mają łatwej tylko pod tym względem, że pewnie są stabilniejsi emocjonalnie. Nic jednak nie skapuje im z nieba…
Psycholog
Posty
7581
Dołączył(a)
22 sie 2011, 15:11

Jedyna rzecz, której zazdroszczę...

przez Windstoss 06 lis 2015, 19:17
Ja nigdy nie twierdziłem, że skapuje im z nieba. Ale właśnie odporność ma tu ogromne znaczenie. I jasność umysłu. Jeśli ktoś od zawsze funkcjonuje trochę jak we mgle, ma "nieco" utrudnione zadanie ;)
Offline
Posty
3
Dołączył(a)
05 lis 2015, 09:17
Lokalizacja
Warszawa

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Jedyna rzecz, której zazdroszczę...

Avatar użytkownika
przez Lord Kapucyn 06 lis 2015, 19:46
Windstoss napisał(a):Ta jedyna rzecz, jakiej zazdroszczę innym, i zawsze zazdrościłem to lekkość, z jaką idą przez życie. Znacie zapewne wiele takich osób. Nie wiem, jak określić tę lekkość, ale chodzi o to, że takie osoby nie zatrzymują się - omijają przeszkody, smucą tylko przez chwilę, mają energię i siłę (...) Te osoby wyposażone w lekkość są trochę jak - przepraszam za porównanie - Jezus kroczący po wodzie. (...) Jak ja zazdroszczę tej lekkości, którą tak wiele osób posiada. Bez prochów, psychoterapii i całej reszty...


A masz pewność, że to to nie są przypadkiem tylko pozory, maska, fasada, dobra mina do złej gry? Że takie osoby pokazują osobom z zewnątrz tylko to co chcą pokazać, a całą resztą tłumią wewnątrz? Tacy ludzie mogą mieć mnóstwo problemów na płaszczyźnie egzystencjalnej, finansowej, zawodowej, zdrowotnej (w tym uwzględniając zdrowie psychiczne), społecznej, towarzyskiej itp. Tylko po prostu nie dają niczego po sobie poznać. Niektórzy w ukrywaniu emocji doszli do poziomu mistrzowskiego, absolutnej perfekcji. A potem są przypadkowe spotkania w poczekalni u psychiatry albo na psychoterapii- "ooo, a co szanowny pan kolega/ sąsiad tutaj robi? - i vice versa?".

Windstoss napisał(a):Ja chciałbym, by ktoś mnie i wielu innych ludzi z dystymią czy depresją zrozumiał, choć odrobinę. My nie jesteśmy leniami, nie jesteśmy zdemotywowani. My po prostu... w ogóle nie jesteśmy.


Myślę, że wielu rozumie.
There is one wonder drug, but in three substances.
In the name of the stimulating N-(4-Bromophenyl)adamantan-2-amine,
and of the empathogenic (±)-4-Amino-3-phenyl-butyric acid,
and of the nootropic Ethyl 1-(phenylacetyl)-L-prolylglycinate.

"Jeżeli przysłucham się uważniej, słyszę jak moje geny łkają".
Avatar użytkownika
Offline
Moderator/ R2 - D2
Posty
14243
Dołączył(a)
05 maja 2011, 00:00

Jedyna rzecz, której zazdroszczę...

Avatar użytkownika
przez Siddhi 07 lis 2015, 06:26
Ja to wszystko rozumiem.
I rzeczywiście całe mnóstwo (większość?) ludzi idzie przez życie jak nóż przez masło :D
A ja czekam od x lat na to żeby móc odpocząć i zebrać siły, bo na bieżąco nie jestem w stanie się regenerować.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
228
Dołączył(a)
01 lut 2015, 12:32

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 4 gości

Przeskocz do