Dzisiaj czuje się...

[Niewkopomonowana]

Psychicznie dobrze. Fizycznie: grypa mnie dopadla, czy jakieś przeziębienie. 

[Heledore]

Noc pełna koszmarów, a dzień pełen rezygnacji.

[pannaAlicja]

Nie byłam na forum od wielu lat, ale przywołała mnie wiadomość prywatna  Stwierdziłam, że zajrzę do najaktywniejszego wątku.

 

Leczę się na chad od 20 lat, w przyszłym roku kończę 40kę.

Jest dobrze.

Stabilnie.

Mam na swoim koncie dużą ilość leków: stabilizatorów, antydepresantów, neuroleptyków, benzo.

I od kilku dobrych lat (7-8) biorę lamotryginę (2x300), a od 3 lat trittico na noc. 

I działa  

Oczywiście, że miałam wahania, depresje i hipomanie. Ale to już nie było to, co kiedyś, gdy epizod gonił epizod. Byłam typeł rapid. To ogromna ulga, kiedy akceptujesz, że chad można ujarzmić. Jak? Zachować higienę życia. Wiem jak to brzmi. Zawsze i wszystkim polecam przerobić podręcznik 

 

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Ramirez Basco Monica

 

Omówiłam ją i zrobiłam ćwiczenia wiele lat temu z moją terapeutką i wtedy pewnie nie umiałam wdrożyć te rzeczy w życie, ale z czasem zauważyłam, że to działa. I że bardzo często to ja miałam stery i stymulowałam się (głównie do hipo, w przypadku depresji to było bardziej skomplikowane).

 

Np szybka jazda samochodem baaaardzo mnie stymulowała. Aż się nie rozbiłam  I byłam wtedy na pełnym hajpie w czasie hipo. 

Zpadanie się w sobie i drążenie myśli w kierunku senbsu i jego braku - teraz gdy tylko wpadnie mi taka myśl, to wiem, że jest sygnał do wzięcia dodatkowej dawki stabilizatora lub zwiększenia trittico i zaopiekowania się sobą. Aby się nie rozkręcało.

 

I wiem, że nie wszystko się udaje. Wiadomo, życie. Ale chciałam tym moim wpisem dać jakąś nadzieję. Że można sobie poradzić i żyć po swojemu z chadem. I że w końcu te "strasznie źle" i "fantastycznie świetnie" może się spłaszczyć, nie rujnować życia. 

Nie jestem jedynym takim przypadkiem, bo od tych 20 lat mam kontakt z innymi osobami. I te osoby też tak żyją. Biorą leki, słuchają swojego organizmu...

A kilkoro z tamtych ludzi już z nami nie ma (jak @Amon_Rah), i to są ludzie, którzy poddali się, pogłębiali... Ze starego forum chadowego (bipolardisorder) - poznałam sporo osób ze starej ekipy. Ich historie, kontynuacje. 

 

Trzymajcie się!

[Heledore]

37 minut temu, pannaAlicja napisał(a):

Nie byłam na forum od wielu lat, ale przywołała mnie wiadomość prywatna  Stwierdziłam, że zajrzę do najaktywniejszego wątku.

 

Leczę się na chad od 20 lat, w przyszłym roku kończę 40kę.

Jest dobrze.

Stabilnie.

Mam na swoim koncie dużą ilość leków: stabilizatorów, antydepresantów, neuroleptyków, benzo.

I od kilku dobrych lat (7-8) biorę lamotryginę (2x300), a od 3 lat trittico na noc. 

I działa  

Oczywiście, że miałam wahania, depresje i hipomanie. Ale to już nie było to, co kiedyś, gdy epizod gonił epizod. Byłam typeł rapid. To ogromna ulga, kiedy akceptujesz, że chad można ujarzmić. Jak? Zachować higienę życia. Wiem jak to brzmi. Zawsze i wszystkim polecam przerobić podręcznik 

 

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Ramirez Basco Monica

 

Omówiłam ją i zrobiłam ćwiczenia wiele lat temu z moją terapeutką i wtedy pewnie nie umiałam wdrożyć te rzeczy w życie, ale z czasem zauważyłam, że to działa. I że bardzo często to ja miałam stery i stymulowałam się (głównie do hipo, w przypadku depresji to było bardziej skomplikowane).

 

Np szybka jazda samochodem baaaardzo mnie stymulowała. Aż się nie rozbiłam  I byłam wtedy na pełnym hajpie w czasie hipo. 

Zpadanie się w sobie i drążenie myśli w kierunku senbsu i jego braku - teraz gdy tylko wpadnie mi taka myśl, to wiem, że jest sygnał do wzięcia dodatkowej dawki stabilizatora lub zwiększenia trittico i zaopiekowania się sobą. Aby się nie rozkręcało.

 

I wiem, że nie wszystko się udaje. Wiadomo, życie. Ale chciałam tym moim wpisem dać jakąś nadzieję. Że można sobie poradzić i żyć po swojemu z chadem. I że w końcu te "strasznie źle" i "fantastycznie świetnie" może się spłaszczyć, nie rujnować życia. 

Nie jestem jedynym takim przypadkiem, bo od tych 20 lat mam kontakt z innymi osobami. I te osoby też tak żyją. Biorą leki, słuchają swojego organizmu...

A kilkoro z tamtych ludzi już z nami nie ma (jak @Amon_Rah), i to są ludzie, którzy poddali się, pogłębiali... Ze starego forum chadowego (bipolardisorder) - poznałam sporo osób ze starej ekipy. Ich historie, kontynuacje. 

 

Trzymajcie się!

Miło Cię ponownie widzieć.

I dziękuję Ci za te słowa. Sama choruję na ChAD. I jest mi z tym ciężko. Twój post daje nadzieję. Zobaczymy co dalej przyniesie los.