Dzisiaj czuje się...

[Verinia]

1 godzinę temu, Tibijczyk napisał(a):

Zfrustrowany. No i spałem tylko 6 godzin, ale to typowe w moim przypadku.

Hej  Też spałam 6 godzin. 

[Lusesita Dolores]

Spałam 12 godzin i dziś mam piżmowy dzień

[Verinia]

Zamulona.

[Heledore]

Nie mam siły.

[burzowo]

Bez sił 

[smk89]

Od dwóch lat mam tylko epizody hipomanii i manii a teraz od kilku dni czuję że wpadam w depresję. Zaczęłam miec myśli rezygnacyjne/samobójcze. Źle śpię budzę się po 6-7 razy w ciągu nocy. Następna wizyta u psychiatry 7 października a mój terapeuta jest na miesięcznym urlopie i wraca 13 października... Kiedyś na tym forum dostałam dużo wsparcia i dlatego to pisze 

[Noire Panthere]

Trochę zdycham. Nie dość że cały weekend na kursie, to jeszcze jakaś infekcja się przyplątała i leżę z gorączką a jutro zajęcia od 9 do 17 

[burzowo]

Jest ok 

[Verinia]

Psychicznie dobrze. Fizycznie: grypa mnie dopadla, czy jakieś przeziębienie. 

[Heledore]

Noc pełna koszmarów, a dzień pełen rezygnacji.

[pannaAlicja]

Nie byłam na forum od wielu lat, ale przywołała mnie wiadomość prywatna  Stwierdziłam, że zajrzę do najaktywniejszego wątku.

 

Leczę się na chad od 20 lat, w przyszłym roku kończę 40kę.

Jest dobrze.

Stabilnie.

Mam na swoim koncie dużą ilość leków: stabilizatorów, antydepresantów, neuroleptyków, benzo.

I od kilku dobrych lat (7-8) biorę lamotryginę (2x300), a od 3 lat trittico na noc. 

I działa  

Oczywiście, że miałam wahania, depresje i hipomanie. Ale to już nie było to, co kiedyś, gdy epizod gonił epizod. Byłam typeł rapid. To ogromna ulga, kiedy akceptujesz, że chad można ujarzmić. Jak? Zachować higienę życia. Wiem jak to brzmi. Zawsze i wszystkim polecam przerobić podręcznik 

 

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Ramirez Basco Monica

 

Omówiłam ją i zrobiłam ćwiczenia wiele lat temu z moją terapeutką i wtedy pewnie nie umiałam wdrożyć te rzeczy w życie, ale z czasem zauważyłam, że to działa. I że bardzo często to ja miałam stery i stymulowałam się (głównie do hipo, w przypadku depresji to było bardziej skomplikowane).

 

Np szybka jazda samochodem baaaardzo mnie stymulowała. Aż się nie rozbiłam  I byłam wtedy na pełnym hajpie w czasie hipo. 

Zpadanie się w sobie i drążenie myśli w kierunku senbsu i jego braku - teraz gdy tylko wpadnie mi taka myśl, to wiem, że jest sygnał do wzięcia dodatkowej dawki stabilizatora lub zwiększenia trittico i zaopiekowania się sobą. Aby się nie rozkręcało.

 

I wiem, że nie wszystko się udaje. Wiadomo, życie. Ale chciałam tym moim wpisem dać jakąś nadzieję. Że można sobie poradzić i żyć po swojemu z chadem. I że w końcu te "strasznie źle" i "fantastycznie świetnie" może się spłaszczyć, nie rujnować życia. 

Nie jestem jedynym takim przypadkiem, bo od tych 20 lat mam kontakt z innymi osobami. I te osoby też tak żyją. Biorą leki, słuchają swojego organizmu...

A kilkoro z tamtych ludzi już z nami nie ma (jak @Amon_Rah), i to są ludzie, którzy poddali się, pogłębiali... Ze starego forum chadowego (bipolardisorder) - poznałam sporo osób ze starej ekipy. Ich historie, kontynuacje. 

 

Trzymajcie się!

[Heledore]

37 minut temu, pannaAlicja napisał(a):

Nie byłam na forum od wielu lat, ale przywołała mnie wiadomość prywatna  Stwierdziłam, że zajrzę do najaktywniejszego wątku.

 

Leczę się na chad od 20 lat, w przyszłym roku kończę 40kę.

Jest dobrze.

Stabilnie.

Mam na swoim koncie dużą ilość leków: stabilizatorów, antydepresantów, neuroleptyków, benzo.

I od kilku dobrych lat (7-8) biorę lamotryginę (2x300), a od 3 lat trittico na noc. 

I działa  

Oczywiście, że miałam wahania, depresje i hipomanie. Ale to już nie było to, co kiedyś, gdy epizod gonił epizod. Byłam typeł rapid. To ogromna ulga, kiedy akceptujesz, że chad można ujarzmić. Jak? Zachować higienę życia. Wiem jak to brzmi. Zawsze i wszystkim polecam przerobić podręcznik 

 

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe

Ramirez Basco Monica

 

Omówiłam ją i zrobiłam ćwiczenia wiele lat temu z moją terapeutką i wtedy pewnie nie umiałam wdrożyć te rzeczy w życie, ale z czasem zauważyłam, że to działa. I że bardzo często to ja miałam stery i stymulowałam się (głównie do hipo, w przypadku depresji to było bardziej skomplikowane).

 

Np szybka jazda samochodem baaaardzo mnie stymulowała. Aż się nie rozbiłam  I byłam wtedy na pełnym hajpie w czasie hipo. 

Zpadanie się w sobie i drążenie myśli w kierunku senbsu i jego braku - teraz gdy tylko wpadnie mi taka myśl, to wiem, że jest sygnał do wzięcia dodatkowej dawki stabilizatora lub zwiększenia trittico i zaopiekowania się sobą. Aby się nie rozkręcało.

 

I wiem, że nie wszystko się udaje. Wiadomo, życie. Ale chciałam tym moim wpisem dać jakąś nadzieję. Że można sobie poradzić i żyć po swojemu z chadem. I że w końcu te "strasznie źle" i "fantastycznie świetnie" może się spłaszczyć, nie rujnować życia. 

Nie jestem jedynym takim przypadkiem, bo od tych 20 lat mam kontakt z innymi osobami. I te osoby też tak żyją. Biorą leki, słuchają swojego organizmu...

A kilkoro z tamtych ludzi już z nami nie ma (jak @Amon_Rah), i to są ludzie, którzy poddali się, pogłębiali... Ze starego forum chadowego (bipolardisorder) - poznałam sporo osób ze starej ekipy. Ich historie, kontynuacje. 

 

Trzymajcie się!

Miło Cię ponownie widzieć.

I dziękuję Ci za te słowa. Sama choruję na ChAD. I jest mi z tym ciężko. Twój post daje nadzieję. Zobaczymy co dalej przyniesie los.

[Lusesita Dolores]

Rano gorzej. Wieczorem już lepiej.

Pochlapałam spodnie sosem czosnkowym. [Naf naf]

[Zniszczona38]

Niby ok, zmęczona. Tylko, że dopada mnie jakiś kryzys. Chociaż on jest wytłumaczony dlaczego.

[co by tu]

dobrze z własnym planem, niech żyje wolność wolność i swoboda

[Verinia]

7 godzin temu, czarna rzodkiew napisał(a):

Nie mam siły. Wkurzają mnie ludzie i ja sama, nie mogę na siebie patrzeć, na moją ludzką formę. Wczoraj na zajęciach grupowych cała uwaga została skierowana na mnie, wysłuchałam tych psychologicznych pierdoletów, ale z zaciśniętymi zębami, myślałam, że zaraz tam wyskoczę z okna. Po prostu nie mogę słuchać tych ludzi. Tych, tamtych, żadnych, ich wypowiedzi, rady, wszystko jest na jedno kopyto i ta fałszywa empatia, przecież ja to czuję, widzę te spojrzenia, widzę obrzydzenie w ich oczach. I tak w końcu wyszłam w połowie zajęć, nie mogłam już wytrzymać, trochę mi też to zasugerowano, czułam to niedopasowanie, jak zawsze czuję, to się nie zmieniło i nie zmieni. Zamknęłam się w łazience i chyba z 15 min tam płakałam. Musiałam odreagować, jakoś tak wszystko, co złe, mi się przypomniało i skumulowało w głowie. Nie lubię robić czegoś, czego nie chcę, nie lubię, jak mi się wmawia, co czuję, jak pierdolą, że "też coś tam" - wstaw w "coś tam" ich własną interpretację dlaczego czegoś nie robię/nie zachowuję się tak jak oni. Ich "powód" ma się nijak z moim. Zawsze. Ale im się tak wydaje, to pierdolą i nie dają sobie przerwać, że nie o to chodzi! Nigdy tam nie wrócę, tylko się przekonuję za każdym razem, że byłam, jestem i będę sama w swoim osamotnieniu.

pozorna uprzejmość jest formą manipulacji

[Illi]

Boli mnie głowa, żołądek i bez sił jakoś.

[Heledore]

Nie mam już siły

[Raul silva]

Myślę co ze sobą zrobić 

[Lucy32]

14 minut temu, Raul silva napisał(a):

Myślę co ze sobą zrobić 

Nie mysl tylko rób

[Raul silva]

23 minuty temu, Lucy32 napisał(a):

Nie mysl tylko rób

Dużo myślę  mało robię 

[Zniszczona38]

10 godzin temu, Raul silva napisał(a):

Myślę co ze sobą zrobić 

Jakiś poważny problem czy ogólnie? 

[Zniszczona38]

Ogólnie to czuję się nijak. Z nerwów to już wczoraj kupiłam papierosy gdzie ja praktycznie w ogóle nie palę.  Czasami to już błagam samą siebie żebym dała radę i zrozumiała to co mam zrozumieć. 

[Kama_9393]

Kiepsko.

[Raul silva]

8 godzin temu, Zniszczona38 napisał(a):

Jakiś poważny problem czy ogólnie? 

Tak sobie myślę  że  moje życie  to praca ,dom  i nic więcej  żadnych innych radość  staram  się o siebie  dbać  chociaż  czasem mam dość