Czy powinienem otrzymać rentę socjalną?

[Gość Purpurowy]

Powiem krótko: masz szansę dostać rentę socjalną.

[carlosbueno]

take, nie przejmuj się tymi atakami, pamiętam że mnie atakowano za to że nie pracuję a żadnej renty państwa nie otrzymywałem i się nie starałem o to. Ale wytykano mi że żyje na koszt rodziców, nie wiem czemu bolało to tak innych przecież oni na tym nie tracili.

Niby to forum psychologiczne, dominują tu ludzie z problemami a wiele osób nie przepuści tu tego żeby kogoś zaatakować i dowartościować się jego kosztem. Mi szczerze mówiąc zwisa czy dostaniesz czy nie ta rentę i czy się ci należy czy nie, bardziej mnie interesuje aby nie przyjęto do nas tych tzw uchodźców.

[take]

Jak nie dostanę renty, to dobrze, bo nie będę mieć wyrzutów sumienia, nie będę "zabierał" pieniędzy ze społeczeństwa.

 

Jak dostanę rentę, to dobrze, bo ja i rodzina będziemy mieć dość pokaźny (jak na nasze warunki) grosz. Ci, co tak krytykują pomysł przyznania mi renty, nie mają raczej zbyt dobrego wglądu w moją sprawę... Z renty jako kilkuset zł na miesiąc mogę zrezygnować, ale przywileje związane z byciem rencistą takiemu żałosnemu gamoniowi jak ja by się przydały.

 

Osoba mająca umiarkowany stopień niepełnosprawności za schorzenie specjalne nie raczej nie wygląda zbyt atrakcyjnie jako potencjalny pracownik. Ci ze znacznym nie muszą pracować, więc mają renty czy świadczenia pielęgnacyjne (520 zł), mają też duże ulgi ze względu na znaczny stopień niepełnosprawności.

 

A tacy jak ja, nie tak "tragiczni", którzy nie potrzebują tak dużych ulg i świadczeń, też powinni mieć łatwiej w życiu i nie wolno ich traktować jak pierwszego lepszego pracownika. Jeżeli schorzenie pozwala, to można im nie wypłacać rent, ale jeśli chodzi o rynek pracy, to osoba z II grupą i schorzeniem specjalnym jest najsłabszym graczem, jaki może pojawić się na rynku pracy (tych ze znacznym stopniem nie bierze się do pracy, choć zakazem pracy się ich nie obejmuje, ale jednak to znaczny stopień i wyraźne świadczenia wtedy powinny być obowiązkowo i nie ma co narzekać na osobę dotkniętą znacznym inwalidztwem, że nie pracuje).

 

A wizyta na komisji to też dla mnie jakieś wydarzenie. Jakieś spotkanie z "psychocosiami", a takich mi tak bardzo brakuje.

[take]

Jeżeli ktoś taki jak ja stara się o rentę czy żyje na koszt rodziny, to nie można go wyzywać od leni, pasożytów, darmozjadów itp. Takie osoby jak ja raczej nie prezentują atutów cenionych przez pracodawców (a raczej jest przeciwnie). Mam problem z efektywnością funkcjonowania jako taką, co może źle wpłynąć na pracę. Po moim zachowaniu łatwo można przypuszczać, że jestem nienormalny. W bliższym kontakcie takiej nieprzystosowanej do rzeczywistości osobie jak ja łatwo wyjść na "downa" i zepsuć sobie opinię. Czy ci, co tak mnie krytykowali, sprawiają lub sprawiali wrażenie "upośledzonych", "debili" czy "downów", np. u rodziny czy wśród rówieśników

[khaleesi]

Wątpie, że wyłuskasz pieniądze od ZUSu oni uzdrawiają potrafią nawet osobie bez nóg "znalezc" zajecie

[take]

Wtedy to już bez wątpienia "przegięcie". Ta cała sprawa z tymi rentami socjalnymi to absurd - zdarza się, że tacy, co powinni ją mieć, nie dostają jej ze względu na brak całkowitej niezdolności do pracy, a z drugiej strony, ci, co na rencie socjalnej są, to mogą do niej dorabiać. Jak nie dadzą mi renty, to może i lepiej.

[Gość]

take, ale po co tak się tu produkujesz? Przyznanie Ci renty i tak jest od nas niezależne, jest to całkowicie Twoja sprawa i "Twojej mentalności". Raczej nie znajdziesz poklasku u ludzi, którzy sami mają problemy i muszą sobie radzić. Przeczytasz za to wiele przykrych słów, które z pewnością Ci w niczym nie pomogą. Chyba że lubisz grać rolę kozła ofiarnego, to ok.

Edytowane 6 Października 2015 przez Gość

[take]

Nie chcę być kozłem ofiarnym... Przekonałem się, że osoby z problemami psychiatrycznymi też potrafią zachowywać się w bardzo niemiły sposób.

[khaleesi]

a co powiesz a raczej napiszesz take na wypowiedz psycholog która powiedziała mi, ze terapii na NFZ nie ma za to od ręki jest za 120 zł tygodniowo miesiecznie za 480zł i że na zdrowiu nie ma co oszczędzać. Zabawna jest co nie?a ja płacę ubezpieczenie znaczy pracodawca z mojej pensji i co jak tu sie nie wkurzać? Pomijam, ze nie jestem kretynką by płacić bajońskie sumy za kiwanie głową i mówienie tak tak no rozumiem i jak się pani z tym czuje.

[take]

Pomiatanie ludźmi. Ja wolałbym brak takiej terapii i więcej pieniędzy w kieszeni niż bezsensowny wydatek (no prędzej wydanie prawie 500 zł na miesiąc na taką terapię zaszkodziłoby mi na zdrowiu przez marnotrawstwo niż brak takiej terapii (lżej, i to wyraźnie, po niej może być raczej w portfelu czy kieszeni niż w duszy)). Zwłaszcza, jeśli chodzi o zarobiony grosz tak łatwo tracony. W tym kraju (w Polsce) nędza jest niestety powszechna i ta patologia trzyma się mocno.

 

Skąd tyle osób ma pieniądze np. na wczasy czy droższe samochody? W Polsce obywatel jest dla pieniądza, nie na odwrót. Chory system pomiatający "szarym człowiekiem" i wyzyskujący pracowników. Nic dziwnego, że są takie problemy demograficzne w Polsce, skoro można harować na nadgodzinach i nie zapewnić godziwego życia nawet jednemu dziecku. Haniebny proceder wyzysku ma się dobrze, tu cały system jest winny i trzeba ukrócić tę poważną patologię. Minimalna stawka godzinowa powinna być musowo wprowadzona, nie ma rady. To dobro zwykłego obywatela ma być najważniejsze, a nie bogactwo i przepych elity czy banków!

Edytowane 6 Października 2015 przez Gość

[jetodik]

bajońskie sumy za kiwanie głową i mówienie tak tak no rozumiem i jak się pani z tym czuje

 

no mnie tam rentka taka nie boli, ale psychoterapeuci, którzy dostają z naszych podatków 100zł za 40minut takiego kiwania głową i zapewnianiu zrozumienia, to już trochę przeginka

[take]

Boję się NĘDZY, która jako taka jest patologią społeczną. Zdaje się, że dotyczy ona milionów zwykłych Polaków. Istnienie tzw. prekariatu to hańba dla świata - niewolnictwo w XXI w., i to w bogatszych krajach... Należy zapewnić dobrobyt "szaraczkom", żeby z pracy dało się żyć jak człowiek, a nie jak bydło (kiedy mogę być problemy z utrzymaniem nawet siebie mimo nadliczbowej harówki - zgroza!). Współczuję prekariuszom, ale nie chciałbym być ofiarą też żałosnej patologii społecznej. Ta patologia to wstyd dla polskiego (i nie tylko) społeczeństwa. Jak można tak poniżać godność szarego pracownika? Dlaczego społeczeństwo pozwala na takie haniebne występki systemu? Jak ludzie mają myśleć o zakładaniu rodzin, skoro nawet z utrzymaniem siebie mają problemy?

[khaleesi]

jetodik, ona mi powiedziała, że na na NFZ terapii u niej nie ma bo terminy ale za 120 zł tygodniowo to jest od zaraz. Wolałam zamilknąć ale gdyby to była przychodnia inna bym cos skwitowała Kobitke dobrze pojebało w główke. Już wolę do konfesjonału iść i gadać sobie z facetem w sukience

[Gość]

Ja nawet nie mam siły zabiegać o jakąś rente a jak bym miał, to pewnie i siła do jakiejś mało wymagającej pracy by się znalazła. Ale co to za życie na tekiej rencie, takie bezwartościowe, uwłaczające i na najniższym szczeblu drabiny społecznej. To już bym wolał zakończyć ten marny żywot. Chociaż pewnie da się osiągnąć pełnię szcześcia nie uzależnioną od dóbr materialnych, statusu społecznego, pieniędzy itp. Jak nie miałem takiej depresji, to potrafiłem się cieszyć życiem bez pieniedzy i jebał mnie jakiś status społeczny. Teraz w depresji jakoś to wszystko zbyt mocno idealizuje. No ale ciężko sie pogodzić z tym, że zostanie się w życiu nikim.

[Gość]

Byłem 2x na terapii cbt u profesjonalnego terapeuty z cetryfikatami i innymi bajerami i były to chyba najgorzej wydane pieniądze w moim zyciu. 100 zł za 45min. jprd. Chociaż psychiatrzy kroją stówę za 10min ale przynajmniej te marne leki przepiszą.

[khaleesi]

Byłem 2x na terapii cbt u profesjonalnego terapeuty z cetryfikatami i innymi bajerami i były to chyba najgorzej wydane pieniądze w moim zyciu. 100 zł za 45min. jprd. Chociaż psychiatrzy kroją stówę za 10min ale przynajmniej te marne leki przepiszą.

aha i jeszcze powiedziała mi, że minimum póltora roku i że nie zapewnia, ze będzie lepiej. Nie daje gwarancji dobrego samopoczucia po psychika człowieka stale się zmienia i zaczeła lać wodę, że człowieka nie można dać do ram i takie inne bzdety. Po ch*j mi taka terapia? Edytowane 6 Października 2015 przez Gość

[take]

Mi pójść na komisję w sprawie renty to nawet kazano. Nie dziwię się pani psycholog, która po kilku rozmowach ze mną stwierdziła ostatnio, że w moim przypadku komisja w ZUS powinna być formalnością. Zdaje sobie sprawę z tego, że jestem chory. Na wniosku psychiatra napisał, że rokowanie złe. Nawet patrząc bezstronnie, można pomyśleć, że takiej osobie renta się należy, jeśli się ją lepiej zna. Brak renty jako kilkuset darmowych zł dla mnie jakoś by mi nie przeszkadzał bardzo, przykro może się zrobić, czytając o wyzysku normalnych ludzi w Polsce (swoją drogą będącym patologią naszego systemu), którzy na równowartość renty netto muszą pracować miesiąc. Jeśli nie będę mieć renty, to nie będzie jeszcze źle. Prekariusze mają gorzej.

[jetodik]

albo nic

Edytowane 6 Października 2015 przez Gość

[khaleesi]

take, a ta pani psycholog to prywatnie co?

[take]

Nie były to wizyty prywatne, lecz w pewnym ośrodku publicznym i darmowo. Nie mówiłem o nich rodzinie, nie chciałbym, aby się denerwowali.

[khaleesi]

take, może Ci tak powiedziała byś jej dłużej nie męczył.

[Gość]

take, mnie nie satysfakcjonuje takie życie, bez ambicji, bez celu, bez warości, zainteresowań itp. i jakiś marny grosz mnie nie interesuje. Dlatego chcę zakonczyc to wszystko przed czasem ( chyba że zdarzy się jakiś cud)

Boże, jakie ja mam skrzywione myślenie.

[take]

Nie sądzę. Może nie widzi innej możliwości dla mnie niż renta. Boję się, że jeżeli miałbym pracować, to musiałbym ujawnić się, że jestem nienormalny. Bałbym się, że ktoś z otoczenia się by o tym dowiedział i mi dokuczał bądź śmiał się z rodziny, że ma "debila". Nie uważam, że powinienem mieć tylko lekki stopień czy tym bardziej brak. Wtedy moja sytuacja byłaby jeszcze gorsza. Takiej osoby jak ja nie powinni zostawić na lodzie (co nie musi oznaczać wypłacania renty socjalnej czy innej).

 

Tu jest jakiś artykuł o tzw. schorzeniach specjalnych (http://www.popon.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=23828), do których zaliczono choroby psychiczne, całościowe zaburzenia rozwoju, upośledzenie umysłowe, epilepsję i bycie niewidomym. Dlaczego te schorzenia zostały uznane za specjalne? Szczególniej zniechęcają pracodawców do pracowników mających tego typu problemy? Stanowią większy problem przy zatrudnieniu niż reszta niepełnosprawności? Jakbym pokazał jakiemuś normalnemu pracodawcy orzeczenie o um. st. niep. z 02-P, to raczej szybko by podziękował komuś takiemu. A po moim zachowaniu łatwo można się domyślić, że coś ze mną nie tak.

 

Do tych niepełnosprawnych w najcięższym stopniu (np. tych, co potrzebują pomocy przy poruszaniu się czy ciągle leżą w szpitalach) nie można się przyczepiać, że nie idą do pracy, lecz pobierają renty, świadczenia czy zasiłki. Ale ci, co są bardziej sprawni, też potrzebują wyraźniejszej pomocy w życiu.

[jetodik]

take, ponawiam pytanie, kiedy masz komisje?

[mark123]

take, nie przejmuj się tymi atakami, pamiętam że mnie atakowano za to że nie pracuję a żadnej renty państwa nie otrzymywałem i się nie starałem o to. Ale wytykano mi że żyje na koszt rodziców, nie wiem czemu bolało to tak innych przecież oni na tym nie tracili.

take chyba za bardzo "chwali się" swoją postawą. Jakby się nią aż tak nie chwalił, to może ataków by nie było.