W jakim miejscu pragniemy sie znalezc od dzis za 5 lat?

[shadow_no]

W dniu 23.02.2026 o 18:29, Kris0x0000 napisał(a):

Na pokładzie swojego jachtu gdzieś na morzu karaibskim

Wystarczy wynajmowany swój to kupa problemów i kosztów. Później za kolejne 5 lat by była lipa xd

[bei]

Chciałabym być żoną i matką.

[alone05]

W dniu 25.02.2026 o 15:37, bei napisał(a):

Chciałabym być żoną i matką.

Zwariowałaś? bycie żoną to bycie służącą męża a bycie matką to bycie służącą dziecka. Ja mam nadzieję, że będę singielką, bo bycie singielką to dbanie o siebie, wolność, niezależność i odpoczynek a nie harówka.

 

[Pieprz w moździerzu]

50 minut temu, alone05 napisał(a):

Zwariowałaś? bycie żoną to bycie służącą męża a bycie matką to bycie służącą dziecka. Ja mam nadzieję, że będę singielką, bo bycie singielką to dbanie o siebie, wolność, niezależność i odpoczynek a nie harówka.

 

Kto ci dziecko zrobił takie ideologiczne pranie mózgu?

[Dalila_]

55 minut temu, alone05 napisał(a):

Zwariowałaś? bycie żoną to bycie służącą męża a bycie matką to bycie służącą dziecka.

Jeszcze w pokoleniu moich dziadków tak to właśnie wyglądało, aż mam ciarki jak pomyślę jak to wyglądało u moich babć... Dzisiaj już się duzo pozmienialo, jak chłop jest normalny i szanuje żonę to jest zdrowo i po równo. 

 

[Dryagan]

4 godziny temu, alone05 napisał(a):

Zwariowałaś? bycie żoną to bycie służącą męża a bycie matką to bycie służącą dziecka. Ja mam nadzieję, że będę singielką, bo bycie singielką to dbanie o siebie, wolność, niezależność i odpoczynek a nie harówka.

 

@alone05 już któryś raz widzę, że masz jakieś dziwne podejście do rodziny. Ja rozumiem zmęczenie życiem i to, że człowiek marzy o świętym spokoju, ale teksty w stylu „żona = służąca” i „matka = służąca” to jest po prostu bzdura.

To nie jest opis małżeństwa ani macierzyństwa, tylko kiepskiego układu, gdzie ktoś sobie urządził w domu darmową obsługę. Normalny związek to partnerstwo: dzielimy obowiązki, wspieramy się, czasem jedno robi więcej, czasem drugie, ale nikt nikomu nie „usługuje”! A dziecko? To jest odpowiedzialność i opieka, jasne, ale rodzic nigdy nie powinien być służącym dziecka. Jak jest małe, to wiadomo – wymaga dużo uwagi. Potem trzeba je uczyć samodzielności, odpowiedzialności i obowiązków, a nie wyręczać we wszystkim i robić z domu hotel z obsługą. W zdrowej rodzinie to się rozkłada sensownie: rodzice współpracują ze sobą, a dziecko też ma swój udział, adekwatny do wieku.

Serio zapytam, bez złośliwości: Ty to wyniosłaś z domu? Bo jeśli tak, to co to znaczy w praktyce – że Twoja mama była służącą dla ojca i Ciebie? Przecież to brzmi jak przepis na wieczną frustrację.

Jeśli chcesz być singielką – jasne, masz do tego pełne prawo. Wolność, niezależność, odpoczynek – brzmi dobrze, zwłaszcza jak ktoś ma już swoje doświadczenia. Tylko nie wrzucajmy wszystkich związków i wszystkich rodzin do jednego worka, bo to nie „małżeństwo/ dziecko” robi z człowieka niewolnika, tylko brak granic i wejście w układ z kimś, kto nie umie być partnerem.

A w odpowiedzi na temat wątku – ja bym chciał być w podobnym miejscu jak teraz, żeby nie było konfliktów w rodzinie i żeby wszystko grało, żeby nie było wojny, żeby była praca i w ogóle spokojnie.

[Krejzi1]

Nie wiem i chyba nie lubie takich pytan:) żyje tu i teraz raczej. Plany maja to do siebie, ze lubia sie pierdzielic, zwłaszcza takie dalekosiężne.

[bei]

W dniu 28.02.2026 o 12:41, alone05 napisał(a):

Zwariowałaś? bycie żoną to bycie służącą męża a bycie matką to bycie służącą dziecka. Ja mam nadzieję, że będę singielką, bo bycie singielką to dbanie o siebie, wolność, niezależność i odpoczynek a nie harówka.

 

Mnie badziej pociąga życie w którym człowiek daje coś z siebie innym. Co do nadziei do bycia singielka to nie powinno być trudne do osiagniecia, to już raczej nie te czasy gdy przymusza sie kogoś do małżeństwa. 

[shadow_no]

6 godzin temu, Krejzi1 napisał(a):

Nie wiem i chyba nie lubie takich pytan:) żyje tu i teraz raczej. Plany maja to do siebie, ze lubia sie pierdzielic, zwłaszcza takie dalekosiężne.

Kiedyś taka fajną animację widziałem, która mniej więcej wyglądała tak:

Masz plan który wygląda tak, że idziesz z kropki A do kropki B. No i rozpoczynając tą podróż pojawia się przeszkoda. Więc zamiast iść po lini prostej to zrobiłaś coś po skosie. Ale dalej ciśniesz w stronę tej kropki B. A tam kolejna przeszkoda i znów skręcasz. I pojawia się w tej drodze pełno takich zygzaków. Ale jeśli nadal tam idziesz to raz, że w końcu jest duża szansa, że tam dotrzesz, a dwa, że cała ta droga pomiędzy jest kluczowa dla własnego rozwoju.

Bo te przeszkody najbardziej hartują. Gdyby plany zawsze się udawały i były łatwe to byłoby jeszcze gorzej.

Więc warto mieć jakieś cele i do nich dążyć po prostu z góry godząc się, że nie będzie łatwo i "że będzie się pierdzielić"

[Krejzi1]

1 minutę temu, shadow_no napisał(a):

Kiedyś taka fajną animację widziałem, która mniej więcej wyglądała tak:

Masz plan który wygląda tak, że idziesz z kropki A do kropki B. No i rozpoczynając tą podróż pojawia się przeszkoda. Więc zamiast iść po lini prostej to zrobiłaś coś po skosie. Ale dalej ciśniesz w stronę tej kropki B. A tam kolejna przeszkoda i znów skręcasz. I pojawia się w tej drodze pełno takich zygzaków. Ale jeśli nadal tam idziesz to raz, że w końcu jest duża szansa, że tam dotrzesz, a dwa, że cała ta droga pomiędzy jest kluczowa dla własnego rozwoju.

Bo te przeszkody najbardziej hartują. Gdyby plany zawsze się udawały i były łatwe to byłoby jeszcze gorzej.

Więc warto mieć jakieś cele i do nich dążyć po prostu z góry godząc się, że nie będzie łatwo i "że będzie się pierdzielić"

Ale ja mam dość proste życiowe potrzeby i je można spełniać na różne sposoby. Nie mam takich konkretnych typu muszę zrobić x, być y, mieszkać w z. Najfajniejsze rzeczy, jakie mi sie przytrafiły i z ktorych wyszło coś pozytywnego były przypadkiem. 
pewnie jakbym była mądrzejsza, to bym je wcześniej zaplanowała i do tego dążyła ale nie wpadłam na to.:p

[shadow_no]

2 minuty temu, Krejzi1 napisał(a):

Najfajniejsze rzeczy, jakie mi sie przytrafiły i z ktorych wyszło coś pozytywnego były przypadkiem. 

A to wszystko się zgadza właśnie bo w sumie chodzi o działanie. Jeśli coś robisz nawet bez większego celu to spoko. Ja po prostu muszę mieć jakieś cele żeby cokolwiek w ogóle robić. Bo inaczej bym stał w miejscu i nie pozwoliłbym przypadkowi się wydarzać

[Żaba Monika]

Mam wrażenie, że u mnie wszystko w życiu wydarzyło się z przypadku i na spontanie. Ale w sumie nie narzekam, choć miałam więcej szczęścia niż rozumu.

[Krejzi1]

31 minut temu, shadow_no napisał(a):

A to wszystko się zgadza właśnie bo w sumie chodzi o działanie. Jeśli coś robisz nawet bez większego celu to spoko. Ja po prostu muszę mieć jakieś cele żeby cokolwiek w ogóle robić. Bo inaczej bym stał w miejscu i nie pozwoliłbym przypadkowi się wydarzać

Tak ja robie bez celu  jak gowno z prądem ide ale odpukać jakos idzie:D

W sumie ja nie mam za bardzo pomysłu, jakbym miała, to tez pewnie inaczej. Akurat to mnie czasem wkurza, bo pewnie mogłabym coś wymyślić lepiej;) tak ze dobrze, ze mimo to jakos to idzie;)