Priscilla_126

@Foks witaj u nas miło i serdecznie

Rogaliki francuskie

Ja dziś też ;D

Na zakupy netowe na Temu i Allegro

Kawulka

Średnio. Mogłoby być lepiej...

Każdego po trochu Ale najbardziej się skupiłam na angielskim A potem na tureckim, albańskim, fińskim, chorwackim, portugalskim i włoskim

Mantra bahaicka

Niedzielę - będzie matki boskiej pieniężnej

Nucę sobie węgierską piosenkę i palę złotego Winstona

Tekst i muzyka by AI

@burzowo ja uwielbiam wszystkie częstotliwości

Jajecznica 🩵

Wymiana słodkości z moimi zwierzakami 🩷

Na początek herce

Chyba faktycznie zrezygnuję z tej Turcji. Lepiej nie ryzykować. Moja fobia społeczna tak lekko odpuszcza. Ale bardzo mocno podejrzewam u siebie Aspergera To by tłumaczyło wiele moich zachowań i objawów.

Istnieje jedna z najstarszych osi podziału w filozofii: dwa zupełnie różne sposoby bycia wobec świata, ludzi i samego istnienia. Można powiedzieć, że to różnica między rozumieniem jako spotkaniem a rozumieniem jako kontrolą. Dwa sposoby rozumienia świata 1. Rozumienie poprzez bycie „z” To podejście polega na tym, że: próbuję wejść w cudzą perspektywę, akceptuję, że ktoś lub coś jest takie, jakie jest, nie chcę narzucać swojej wizji, pomagam w sposób, który wynika z potrzeb drugiej strony, a nie z moich wyobrażeń. W filozofii to bardzo bliskie: hermeneutyce (sztuce rozumienia sensu), fenomenologii (opisywaniu doświadczenia takim, jakie się jawi), myśleniu dialogicznemu (np. Martin Buber: relacja „Ja–Ty”). Tutaj rozumienie nie jest „operacją na obiekcie”, tylko relacją. Nie stoję naprzeciw świata, tylko jestem w nim zanurzona. To rozumienie mówi: > „Chcę cię poznać takim, jakim jesteś, a nie takim, jakim chciałabym, żebyś był.” 2. Rozumienie poprzez zmianę i korektę Drugie podejście wygląda tak: coś jest „jakieś”, ale powinno być inne, rozumiem po to, żeby naprawić, poprawić, zoptymalizować, patrzę z zewnątrz, jak badacz na obiekt, moje kategorie są ważniejsze niż cudze doświadczenie. To myślenie jest bliskie: racjonalizmowi, pozytywizmowi, filozofii technicznej i inżynieryjnej. Tutaj rozumienie oznacza: > „Wiem, co z tobą zrobić.” To jest relacja podmiot – przedmiot. Ja jestem tym, który wie, a świat jest tym, co ma zostać zmienione. Dwa style istnienia, nie tylko myślenia To nie są tylko style filozofii. To są style bycia człowiekiem. Styl pierwszy: „jestem w relacji” bliskość, empatia, współodczuwanie, delikatność, zgoda na tajemnicę. Styl drugi: „jestem nad” dystans, kontrola, analiza, planowanie, potrzeba wpływu. Filozoficznie: spotkanie vs. projekt Można to streścić jednym zdaniem: > Jedni traktują świat jak spotkanie, drudzy jak projekt do poprawy. Pierwsza postawa mówi: > „Istnienie ma sens samo w sobie.” Druga mówi: > „Istnienie ma sens dopiero, gdy je zmienię.” Głębszy paradoks Najciekawsze jest to, że: pierwsze podejście często realnie uzdrawia, mimo że nie chce zmieniać, drugie często rani, mimo że chce pomóc. Dlaczego? Bo człowiek (i świat w ogóle) najbardziej zmienia się wtedy, gdy czuje się widziany, a nie poprawiany. W skrócie Styl rozumienia - Co robi Subiektywny, relacyjny - „Jestem z tobą” Obiektywny, kontrolny - „Wiem, co z tobą zrobić” Akceptujący - „Jesteś wystarczający” Korygujący - „Musisz być inny” Spotkanie - Projekt Zjednoczenie - Dystans Filozoficzna puenta To rozróżnienie dotyka czegoś bardzo głębokiego: > Czy świat jest kimś, kogo się spotyka, czy czymś, czym się zarządza? I to pytanie wcale nie jest intelektualne. To jest pytanie o miłość, etykę, terapię, duchowość i sens życia. Bo w ostateczności: pierwszy sposób mówi: „istnienie jest święte”, drugi mówi: „istnienie jest materiałem do obróbki”. I od tego, który wybieramy, zależy jaki mamy świat – i jakim jesteśmy człowiekiem.

O tym, czego dziś się pouczę; może albańskiego, socjologii moralności i astronomii, powtórzę też angielski z przedwczoraj. Może też deko zapoznam się z CSS i HTML, bo trochę się do tego czaję Kocham wiedzę

@Dryagan może masz rację. Po prostu badam sobie różne opcje. Jeszcze nie jestem pewna co do przyszłego mieszkania za granicą, ale zawsze można coś tam się podowiadywać...

Dlaczego duchy ukazują się w różnym wieku? – spojrzenie parapsychologii W relacjach ludzi na całym świecie często pojawia się ten sam motyw: duch raz wygląda jak dziecko, innym razem jak dorosły albo starzec. Według parapsychologii nie jest to przypadek ani „błąd percepcji”, lecz naturalna cecha bytów niefizycznych. Parapsychologia zakłada, że duch nie ma jednego, stałego ciała, bo nie jest już istotą materialną. To raczej forma świadomości, energii lub informacji, która potrafi przybierać różne „obrazy”. 1. Duch nie ma wieku w ludzkim sensie W ujęciu parapsychologicznym wiek istnieje tylko w świecie fizycznym. Dusza lub duch: nie starzeje się, nie choruje, nie podlega biologii. Dlatego może pokazywać się: jako dziecko, jako osoba w sile wieku, jako starzec, albo nawet w postaci bezkształtnej (mgła, cień, światło). Wiek jest więc maską, formą symboliczną, a nie realnym stanem ducha. 2. Duch pokazuje się tak, jak „chce być widziany” Jedna z kluczowych idei parapsychologii mówi, że duch wybiera formę, która najlepiej oddaje jego stan wewnętrzny. Na przykład: jako dziecko – gdy chce wzbudzić opiekę, niewinność, delikatność, jako dorosły – gdy chce być rozpoznany, jako starzec – gdy niesie mądrość, ciężkie doświadczenie, jako zniekształcona postać – gdy jest zagubiony lub cierpi. Forma ducha jest więc językiem emocjonalnym, a nie fizycznym. 3. Różny wiek = różne wspomnienia Według wielu parapsychologów duch może manifestować się w wieku, w którym: przeżył coś bardzo ważnego, był najsilniej emocjonalnie związany z jakimś miejscem lub osobą, czuł się „najbardziej sobą”. Dlatego ta sama istota może: jednego dnia ukazać się jako mała dziewczynka, a innego jako dorosła kobieta – bo aktywują się różne warstwy pamięci. 4. Duch jako projekcja świadomości obserwatora Inna teoria mówi, że duch częściowo dostosowuje się do umysłu osoby, która go widzi. Czyli: > to, co widzisz, jest mieszanką energii ducha i twojej własnej psychiki. Jeśli ktoś: kojarzy dane miejsce z dzieckiem – zobaczy dziecko, boi się starości – zobaczy starca, oczekuje „białej damy” – zobaczy białą postać. Duch „ubiera się” w symbol, który twój umysł potrafi zrozumieć. 5. Brak czasu po śmierci W parapsychologii często mówi się, że po śmierci czas przestaje być liniowy. Duch: może istnieć „naraz” w wielu momentach swojego życia, nie ma jednej wersji siebie, jest raczej zbiorem stanów świadomości. Dlatego zmienny wiek ducha to znak, że: > on nie „jest” w jakimś wieku – on jest wszystkimi naraz. 6. Symbolika duchowa W wielu systemach ezoterycznych wiek ducha ma znaczenie symboliczne: Postać ducha - Znaczenie Dziecko - niewinność, trauma z dzieciństwa, zagubiona część duszy Dorosły - niedokończone sprawy, więzi z ludźmi Starzec - mądrość, przewodnik, opiekun Zmienna forma - byt wyższy, istota międzywymiarowa Podsumowanie (w najprostszym sensie) Według parapsychologii duch: nie ma prawdziwego wieku, zmienia formę świadomie lub półświadomie, pokazuje się tak, jak chce być odczuwany, a nie jak wyglądał, korzysta z symboli, wspomnień i energii, istnieje poza czasem i biologią. Dlatego zmienny wiek ducha nie jest błędem – to naturalny język świata niematerialnego. I trochę pięknie w tym ujęciu: duch nie jest „kimś, kto był”, tylko kimś, kto wciąż jest – na wiele sposobów naraz.

Dzięki serdeczne za powitania

Rozmowa telefoniczna z przyjacielem