Co straciliście przez zaburzenia/chorobę?

[lasvegasparano]

Straciłem przede wszystkim "normalne" życie. W wieku 12 lat dowiedziałem się, że muszę brać do końca życia leki, biorę je do teraz.

 

Przez chorobę straciłem prawdziwą osobowość, straciłem dziewczynę, zawaliłem studia... codziennie coś tracę przez chorobę...

[monapayne]

Ja bardzo wiele zyskałam dzięki chorobie. Pokorę, spokój, inteligencję, mądrość. Lepiej się uczę ostatecznie. Biorę leki, ale nie jest tragicznie, a było. Da się wyrównać.

[Arasha]

Co straciliście przez zaburzenia/chorobę?

 

Dziewictwo, tak jak Arasha :)

Top trolling

 

-- 19 mar 2015, 19:31 --

 

Co do tematu, to masę nerwów, czasu, kilka kierunków studiów, karierę naukową, którą musiałam sobie na kołku zawiesić ... a na chwilę obecną jeszcze możliwość przemieszczania się jakimkolwiek środkiem transportu. Jednym słowem - jest zajebiście

W związku z powyższym staram się cieszyć z rzeczy małych, z każdej najdrobniejszej błahostki, każdej chwili bez lęku i paniki ... no i możliwością uczestnictwa w forum

 

Imprezować nigdy nie imprezowałam, więc nie wiem, czy to jakaś strata, znajomych nie miałam, więc bez różnicy, związków nie planowałam - jak powyżej, na dalsze wojaże nigdy mnie nie ciągnęło ... jedynie Bałtyku mi żal

 

Co do zysków - bardzo dużo pokory, zrozumienia dla innych, poznanie ciekawych ludzi na forum i tytuł III miss Oto moje osiągnięcia

Edytowane 19 Marca 2015 przez Gość

[Po prostu maciek]

Bardzo dużo zycia prywatnego kilka zwiazków z kobietami......

[Gość]

Czas, czas, dużo czasu co mnie boli najbardziej jak pomyślę ile mógłbym osiągnąć, przez te zmarnowane lata. Straciłem kreatywność, zdolność do abstrakcyjnego myślenia, plastyczność umysłu. Pamieć, koncentracja zawodzi, myślenie jest duzo wolniejsze i mniej bystre. Ogólna inteligencja kognitywna też kwiczy, która była dość dobrze rozwinięta u mnie kiedyś. Ale to jest tylko namiastka tych szkód wszystkich, które ciężko opisać.

Ale zgadzam się z robotnica że można zyskać pewną inteligencję, dużo się nauczyć i doświadczyć co w późniejszym życiu może się przełożyć na takiego pewnego rodzaju mądrość życiową.

 

A no i oczywiście wszelkie zainteresowania straciłem, zainteresowanie światem, ludźmi z którymi obcowanie nie sprawia mi przyjemności a wręcz męczy. Życie straciło większość wartości, jest takie płytkie i mechaniczne bardziej. Dużo by wymieniać jeszcze ale w tym stanie ciężko mi nawet zdanie sklecić jako tako.

 

-- 19 mar 2015, 22:38 --

 

a i jeszcze nadzieje straciłem i nie mogę się tym wszystkim pogodzić, co wprowadza mnie w frustracje często. Tak bardzo zazdroszczę ludziom którzy czują się szczęśliwi i nie potrzebują do tego żadnych sukcesów, dóbr materialnych, wysokiego statusu społecznego, pięknego wyglądu itp. po prostu cieszą się z tego co mają, z tego że mogą żyć.

Ja jestem perfekcjonistą, estetą i chciałbym być idealny, a że nic nie jest idealne w moim życiu lub chociaż poukładane, to frustruje mnie to jeszcze bardziej. Chociaż to takiego pewnego rodzaju ZOK jest chyba. Różne pomieszane zaburzenia osobowości też mi bardzo przeszkadzają. Trochę osobowości unikającej i neurotycznej.

[monapayne]

Kot_, nie patrz ile straciłeś a ile zyskałeś. Każda wada ma zalety, a zaleta wady.

[Zebrec]

Kot_, nie patrz ile straciłeś a ile zyskałeś. Każda wada ma zalety, a zaleta wady.

 

[kazimierz61]

Kot_, Uwazam twoją wypowiedź za bardzo trafną i w dużej mierze pasującą do moich strat oto jedna z nich: 25 lat temu interesowałem się malarstwem i malowałem obrazy, ponad rok temu prubowałem powrócić do malowania, namalowałem parę obrazów (musiała to być chipomania bo wszystko mi łatwo przychodziło), no ale po niedługim czasie czar prysnął i już nie tknąłem pędzla. Mam wiele przykładów o moich stratach, no cóż doświadczenie mam, ale to mi nie zwróci tego co utraciłem. Nie wiadomo może dzisiaj byłbym znanym malarzem (samoukiem).

[monapayne]

INTEL 1, nie piszemy tu o świecie fizycznym. Przynajmniej ja. Ja straciłam trzy lata w urojeniu, a nie nazywam tego do końca chorobą. Nie narzekam. Taki widocznie miał być mój rozwój. Jestem rozgoryczona, że trzy razy startowałam na ASP i że dawno nie czułam szczerej chęci do tworzenia. Ale zamieniam to rozgoryczenie na mądrość życiową. A tworzyć w przyszłości będę jeszcze na pewno. Hart ducha przeszłam, więc mam więcej doświadczenia... w byciu człowiekiem, a co za tym idzie, artystą.

Pozdrawiam, robo.

[MalaMi1001]

Siebie.

[Gość]

robotnica, no nie ma sensu patrzeć na to co sie ststraciło, bo czasu nie cofniemy. Tylko że ja mam 29 lat prawie a nic w życiu jeszcze nie osiągnęłam, zwłaszcza w życiu zawodowym. Porzucilem szkolę i wybrałem najprostszą i najmniej wymagającą drogę. To mi bardzo uwłacza i niszy moją wartość jako człowieka, choć w głębi duszy wiem, ze wartosciowym czlowiekiem jjestem, to jednak przez depresje mam tak skrzywiony obraz siebie i swiata ,że wyjście z tego wydaje sie wręcz niemożliwe. To jest tak wuczone do perfekcji ze szok. Nie potrafie patrzeć na to co zyskałem, czuję tylko rozgoryczenie.

 

kazimierz61, i tu Cie rozumiem, ja sztuka sie nie interesuje, ale mialem kiedyś pasje i hobby, chciałem sie rozwijac, sprawialo mi to ogromną prprzyjemność. Motocykle to całe moje życie bylo, uwielbialem sportową jazde na moto i mechanikować przy tym. Uwielbialem na rolkach też śmigać. Wszystko to wzięło w łeb przez moje zaburzebia. Stracilem kasę, nie stać mnie na nic juz i mieszkam z rodzicami. Czuje sie upokorzony i niezrozumiany, bo nikt z bliskich tego nie zrozumie, co to depresja znaczy.

Ogolnie to zmarnowalem najpiekniesze lata mojego zycia. Nie wykorzystalem swojego potencjalu, nie rozwinalem sie jak trzeba.

Niby jeszcze tyle lat przede mna, ale cóż jak ja sie z tego wydostać nie potrafię. Bylem bardzo zdolny jako dziecko w wiku przedszkolnym, wyróżniającym sie spośród innych dzieci, a zostalem gamoniem :) bez szkoly, bez pieniedzy, bez zainteresowań, ktory mieszka z rodzicami w wieku 30 lat prawie. Ale co zrobić jak osobowość zrypana.

[monapayne]

Kot_, słuchaj, mozesz naprawdę wiele. Rozhuśtasz się. Rozwój trwa całe życie.

[Gość]

Ja to robo wiem wszystko, tyle ze to bardzo ciezkie do zrealizowania jest. Na razie stać mnie tylko na to: " jakoś to bedzie" ale wiem, ze samo nic sie nie zrobi. Wiec bedzie coraz gorzej....i tak kolo sie zamyka hehe, takie to pesymistyczne myslenie jest.

 

Tak naprawdę, to pełnie szczęścia da sie osiągnąć nawet mieszkając w kopiance i wcinajac ziemniaki i kukurydze uhodowana obok. Ale jak to osiągnąć, ja chce byc tylko szczesliwy.

[jetodik]

nic nie straciłem przez "chorobę", staram się jej nie obwiniać.

[Hans]

Nie będę wymieniał ile straciłem z powodu zaburzeń, bo to tylko by było rozdrapywanie ran, a nie ma sensu się samemu jeszcze bardziej nakręcać.

[Gość]

jetodik, ja choroby nie obwiniam, obwiniam siebie. I ojca też obwiniam, że mi takie geny "sprzedal" co jest bez sensu oczywiscie, bo cóż chłopina winien. Obwinianie ogólnie jest bez sensu, no bo po co? co to zmieni, życie to życie i trzeba skupic sie jak to zmienic.

Jednak nic nie poradzę na to, że do ojca żywię nienawiść, bo nie wychowal mnie, nie rozmawiał, nie był wzorem do naśladowania, nie pokazał jak isc przez życie, jak sobie w nim radzić. Wolal bym nie miec ojca wcale i wyszedl bym na tym lepeij. No ale zaczyna sie obwinianie znow.

 

Hans, widzisz, a ja to rozdrapuje stale i wciąż, przy kazdej okazji a wiem ze to cholernie szkodliwe. Ja mam wiedze psychologiczna sporą ale nie potrafie jej korzystać

 

-- 20 mar 2015, 19:23 --

 

Poza tym, jestem juz tak zapetlony w tym wszystkim, mówiąc inaczej wyuczony, ze aby to zmienic, potzeba wielu wielu lat ciezkiej pracy nad sobą, a moja osobiwosc i ciezkie stany depresyjne uniemożliwiają mi to skutecznie, bo jak pracowac nad soboa, jak czlowiek nie ma czasem sily isc umyc zeby czy chociaz wstac z łóżka. To skoplikowane.

 

-- 20 mar 2015, 19:26 --

 

Lierowki wale bo z tableta klikam.

[elo]

rozum i godnosc czlowieka

 

pewnie juz bylo ale powtorze - sporo hajsu (chociaz tez go zyskalam wiec chyba wychodze na 0) a co do reszty to to juz nie choroba a po prostu zwykla glupota

[monapayne]

elo, za co hajsu straciłaś?

[elo]

za leki dojazdy na terapie powtarzanie roku srodki czystosci przede wszystkim za mydlo i wode iii w sumie moge tak do ranca wymieniac

[comatom]

w sumie to powoli tracę wszystko...uczuciowo,materialnie-może to kara ze żyłem zbyt intensywnie i smakowałem wszystkiego w życiu

[monapayne]

elo, a to ja też, heh... Miałam manię zamawiania rzeczy i chciałam je sprzedawać. Bez sensu. Myślałam, że jestem królową interesu.

[elo]

ja za to mam manie wyrzucania rzeczy ktore mialy stycznosc z podlozem................................. dlatego nie mam fonu bo kazdy jeden mi upadal hehs

[jetodik]

Kot to jest kwestia perspektywy, patrząc z jednej strony - biorąc pod uwagę ograniczenia narzucone przez moje zaburzenie, mogłbym dużo wymieniać, ale z drugiej strony tego czego nigdy nie miałem tego nie mogłem stracić, a negatywne skutki mojej konstrukcji psychicznej wynikają z różnych okoliczności, które wynikły z jeszcze innych okoliczności...wolę tak na to patrzyć.

[Arasha]

elo, to co Ty z tymi telefonami robisz ? Sprzedajesz je ?

A opcja zdezynfekowania jakimś specjalnym preparatem nie wchodzi w grę ?

[elo]

to co Ty z tymi telefonami robisz ?

juz nic

Sprzedajesz je ?

nieee

A opcja zdezynfekowania jakimś specjalnym preparatem nie wchodzi w grę ?

no przeciez ich nie wypiore :'(