Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[Gość]

Niedobrz.

 

Waham się ciągle pomiędzy topiciem o CHAD a BPD, ale tu jakoś bardziej się "zadomowiłam".

 

Wkurza mnie to, że zapominam o każdym postanowieniu w try miga. Jednego dnia postanowię, że nie będę pruła się na ludzi i ogólnie będę odzywać się mniej, następnego dnia już czuję powód do wykrzyczenia całemu światu, jak to X czy Y mnie wkurwił.

 

Przeczytałam, że stany manii są z wiekiem gorsze. Poczytałam statystyki samobójstw ku pokrzepieniu serc. Aktualnie w jednym z takich epizodów znowu jestem. Spłycenie uczuć wyższych na rzecz taniego ekshibicjonizmu własnej erotyki, rozdrażenienie, agresja, poczucie "wyjałowienia", a jednocześnie rozpierająca mnie chora energia, nieprzyjemna - jak adrenalina po nieprzespanej nocy - by zrobić wszystko i być wszystkim, a najchętniej podłym gównem podstawiającym wszystkim nogę, a sobie już szczególnie; najchętniej stanęłabym przed całym światem i z pogardą i autopodziwem krzyczała "Zobaczcie, jaka jestem popierdolona!". Gadatliwość. Wulgarność. Wymykają mi się póki co jakieś drobne złośliwości. Opowiadając o tym znajomemu, bardziej obrazowo, podniecił się, iż chciałby tak, bo to jak darmowy speed. Wątpię. A nota bene o branie dragów byłam posądzana, choć nigdy mi się nie zdarzyło. Z jednej strony dobrze, że jestem wciąż chorai muszę siedzieć w domu, z drugiej- nie mam na czym wyładować energii.

 

W nocy musiałam konkretnie zmulić się uspokajaczami. Zaraz po "wyżynach" przyszedł czas na porażający atak paniki. Chciało mi się płakać ze strachu, a strachliwa nie jestem, oj nie. Wszystkie przedmioty w ciemności zdawały się żyć własnym życiem i przerażały mnie okrutnie.

[Chaotic]

nienormalny45, Może warto w końcu pomyśleć o terapii? Samo raczej nie przejdzie, nie ma co się łudzić.

 

-- 07 lut 2014, 22:13 --

 

I też po co się męczyć? Jeszcze kawał życia przed Tobą. A to jakie będzie w tym momencie zależy tylko od Ciebie

[nienormalny45]

Najokrutniejsza samotność to nawet nie osamotnienie,lezcz stan całkowitego opuszczenia ,całkwitej izolacji,niemożności przekazania swoich aktualnych przeżyć uczuciowo-intelektualnych nikomu.Ich rodzaj ,natężenie,rozmiar jest taki,że staje się niewspółmierny do przeżyć innych ludzi.Jest to uczucie całkowitej utraty kontaktu z innymi-wydają się wszyscy oni (ci inni) jakby obcy,pierwszy raz widziani,dalecy,niepojęci,nieznani ,nawet zniekształceni.Wówczas wszysko się staje rzeczą niewiadomą . Jakiego języka użyć,jakich gestów ,słów-wszystkie są bezcelowe.Ogromne poczucie niemocy.Rzeczywistość staje się nierealna na odległość galaktyk.

 

-- 07 lut 2014, 22:25 --

 

Gdy bym żył wśród borderów byłbym normalny?Kiedyś było ich więcej ale się przystosowali ,a ja nie chcę .

[Chaotic]

nienormalny45, Myślę, że nie tyle się przystosowali co zaczęli po prostu walczyć o swoje życie. A tak poza tym to dlaczego nie chcesz. Lubisz swój stan?

[Gość]

Terapia, terapia, terapia. Dookoła tego terminu przyrosła taka warstwa uświęcenia i wybawienia od zła wszelkiego, pokrywa się w nim taką siłę sprawczą, wiarę i nadzieję, że po raz kolejny osobiście boję się spróbować,bo wiem, że to będzie tylko przedłużenie mojej obecnej rzeczywistości. Bez pierdolnięcia. A nie dojrzałam na tyle, by pracować nad czymś powoli, ani przeżywać swoich realiów po dwa razy.

Edytowane 7 Lutego 2014 przez Gość

[Chaotic]

Keji, Hmm to chyba jedyne wyjście, niestety. A ile już ich miałaś?

[nienormalny45]

Kto włściwie powinien się leczyć ,my czy oni.My bo się nie godzimy na to całe skurwysyństwo,które nas otacza,tylko dlatego ,że ich jest więcej ,ale przeciż wiadomo że większość nigdy nie ma racji.Mamy cierpieć bo reagujemy agresją na wszelkie niegodziwości,albo dlatego że mamy huśtawki nastrojów w tak nienormalnym świecie.

 

-- 07 lut 2014, 23:20 --

 

Nie oczywiście że nie lubię swojego stanu ,ale nie chcę się leczyć bo uważam że ta etykieta zabużenie osobowości jest trefna.To świat zwariował a nie my.Wiem że iść pod prąd jest ciężko ale ktoś musi.

[Gość]

Jesteś częścią tego świata. To po pierwsze. I kto to są "oni"? Mówisz jakbyś był w świecie Ty i Inni, przy czym Inni to jakieś zupełnie odrębne istoty działające na zupełnie innych zasadach, przyjmujące świat inaczej. Większość to pojęcie względne, bo ty też należysz dla kogoś do jakiejś większości. Nie lubię takiej mentalnej masturbacji o gacie społeczeństwa pt. "Ja wrażliwiec bijący się ze światem i całą parszywą, konformistyczną masą", bo masa to ludzie tacy jak i ty; każdy się czegoś boi, każdy się z czymś bije, każdy ma swoje nieudane sposoby na odreagowanie i jakieś skazy. I są ludzie, którzy robią o wiele więcej, niż eksponowanie swojej agresji, która jest zaledwie twoim narzędziem w twoich działaniach, a reszcie świata potrzebna jest niczym wrzód na dupie. Skurwysyństwo? Nie martw się, wszyscy po części jesteśmy egoistycznymi skurwysynami. Jeśli z niegodziwościami chcesz walczyć, wrzeszcząc bez sensu i bulwersując się, to gratuluję dojrzałości... Oh, nie trawię męczeństwa.

[nienormalny45]

Myślę że gdybym miał styczność z chociaż jednym takim jak ja to byłbym szczęśliwy.Oczywiście tak myślę teraz ,a jutro kto wie.

 

-- 07 lut 2014, 23:51 --

 

KEJI jak nie jesteś wrażliwcem to te forum nie jest dla ciebie.

 

-- 07 lut 2014, 23:55 --

 

A tak na marginesie to sporo agresjii u ciebie.

 

-- 08 lut 2014, 00:02 --

 

Ja biorę takie ziołwe tabletki camelis duo ,może i tobie pomogą.

[MistyDay]

Dopóki "borderzy" bedą diagnozować sie sami, na pewno nie zyskają odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Ktoś kto twierdzi ze cierpi a nie chce sobie pomoc, moim zdaniem sam sie pogrąża i odnajduje przyjemność w tym cierpieniu .

 

 

Wysłane z mojego iPhone przez Tapatalk

[Synsa]

KEJI jak nie jesteś wrażliwcem to te forum nie jest dla ciebie.

Ostatnio dużo tu nowych osób zarzucających podobne rzeczy, niesłychane! Przyszedł, rozgościł się i chce ustalać zasady!

[nienormalny45]

Oczywiście może tak być że jutro uznam że to ja jestem nienormalny ,a cała reszta świata jest normalna ale dzisiaj jest tak a nie inaczej.Borderzy i borderki zrozumieją.Pozdrawiam wszystkich.

[Synsa]

nienormalny45, jakie masz rozpoznanie od tych psychiatrów u których bywałeś dokładnie?

[MistyDay]

Moze u psychologa szkolnego

 

 

Wysłane z mojego iPhone przez Tapatalk

[nienormalny45]

Żadnej diagnozy bo u każdego byłem tylko raz,a i tak za często.A ty mistyDay to chyba już pwinnaś już spać nawet jeśli masz iPhona to w twoim wieku to niezdrowo ,przeciż ty jeszcze rośniesz.

[Gość]

KEJI jak nie jesteś wrażliwcem to te forum nie jest dla ciebie.

 

Jeśli jesteś trollem bądź masz poważniejsze zaburzenia percepcji, ten temat bynajmniej nie jest dla Ciebie

[chalkwhite]

Kto włściwie powinien się leczyć ,my czy oni.My bo się nie godzimy na to całe skurwysyństwo,które nas otacza,tylko dlatego ,że ich jest więcej ,ale przeciż wiadomo że większość nigdy nie ma racji.Mamy cierpieć bo reagujemy agresją na wszelkie niegodziwości,albo dlatego że mamy huśtawki nastrojów w tak nienormalnym świecie.

 

-- 07 lut 2014, 23:20 --

 

Nie oczywiście że nie lubię swojego stanu ,ale nie chcę się leczyć bo uważam że ta etykieta zabużenie osobowości jest trefna.To świat zwariował a nie my.Wiem że iść pod prąd jest ciężko ale ktoś musi.

???????????????????

no to nie lubisz swojego stanu czy idziesz pod prąd? chyba że idziesz pod swój prąd (=robisz sobie na złość), wtedy faktycznie oba aspekty mają szansę ze sobą współgrać.

i jacy znowu my czy oni? wchodzisz na wątek, który współtworzy wiele osób dosłownie walczących o swoje życie, i mówisz o jakimś niegodzeniu się na skurwysyństwo i o tym, że świat zwariował? tu jest mowa o zaburzeniu psychicznym, a nie o heroicznym byciu innym niż wszyscy. poza tym muszę Cię zmartwić, ale "pod prąd" idzie teraz jakieś 99% internautów, a diagnoza bpd nie jest romantyczna i tajemnicza, tylko destrukcyjna i zagrażająca życiu.

[Chaotic]

nienormalny45, O co ci chodzi? Myślę, że tu raczej każdy stara się walczyć ze swoimi zaburzeniami a nie wychwalać się pod niebiosa, że są zaburzeni. I nie ma: my-oni.

 

-- 08 lut 2014, 11:17 --

 

I na jakiej podstawie uważasz, że jesteś border?

 

-- 08 lut 2014, 11:18 --

 

Keji, Zgadzam się z Tobą, nie znoszę męczeństwa.

[nienormalny45]

Ocenia się, że odsetek jednostek z osobowością pograniczną w ogólnej populacji amerykańskiej wynosi ok. 6,4%, w tym mężczyzn jest czterokrotnie więcej, zaś w brytyjskiej - 14,9% (por. Casey,1988).

 

W obu krajach bardzo dużo pisze się o psychoterapii osobowości pogranicznej, ale niezbyt optymistycznie ocenia się jej efekty, może z wyjątkiem tak zwanej terapii "prokaletycznej" Taylora (1969), czyli po polsku - "zadaniowej" (gr. prokaletic = wyzwanie, zadanie). Podobny brak skuteczności leczniczej charakteryzuje psychofarmakoterapię (por. Ayd, 1990; Walentynowicz, 1990; Zanarini i in., 1988).

 

Wydaje się, że w świetle współczesnej wiedzy psychopatologicznej pojęcie osobowości pogranicznej nie ma racji bytu na polu psychiatrii i psychologii klinicznej, a jedynie wnosi dodatkowe komplikacje do i tak już złożonej problematyki diagnostyki zaburzeń osobowości. Raczej uzasadnione byłoby, np. w przypadkach psychoz o nietypowym przebiegu i obrazie klinicznym, używanie takich terminów, jak np. schizofrenia pograniczna, depresja pograniczna lub bardziej ogólnie - stan pograniczny bądź zespół pograniczny. "Jeżeli rzeczywiście - piszą Ferguson i Tyrer (1988, s. 25) - osobowość pograniczna jest mieszaniną osobowości i nieprawidłowego stanu psychicznego, to bardziej właściwe powinno być ich opisywanie jako klinicznego zespołu objawów niż jako zaburzeń osobowości". Natomiast Millon (1981, s. 332) zdecydowanie stwierdza, że pojęcie osobowości pogranicznej "nie ma w ogóle żadnego znaczenia klinicznego ani opisowego", a Reiser i Levenson (1984) ostrzegają przed powszechnym "nadużywaniem" tej kategorii diagno stycznej. Pograniczne zaburzenia osobowości stanowią więc jeszcze jeden z licznych mitów klasyfikacji zaburzeń psychicznych (por. Jakubik, 1996).

[MistyDay]

Żadnej diagnozy bo u każdego byłem tylko raz,a i tak za często.A ty mistyDay to chyba już pwinnaś już spać nawet jeśli masz iPhona to w twoim wieku to niezdrowo ,przeciż ty jeszcze rośniesz.

Nie wiem jak sie odnieść do tych bzdur. Nie da sie zbanowac tego idioty?

 

 

Wysłane z mojego iPhone przez Tapatalk

[Synsa]

nienormalny45, nowszych opracowań nie udało się znaleźć?

[maybeBaby]

Niedobrz.

 

Waham się ciągle pomiędzy topiciem o CHAD a BPD, ale tu jakoś bardziej się "zadomowiłam".

 

Wkurza mnie to, że zapominam o każdym postanowieniu w try miga. Jednego dnia postanowię, że nie będę pruła się na ludzi i ogólnie będę odzywać się mniej, następnego dnia już czuję powód do wykrzyczenia całemu światu, jak to X czy Y mnie wkurwił.

 

Przeczytałam, że stany manii są z wiekiem gorsze.

 

Keji, mnie tez zastanawia moja diagnoza BPD. W teorii to powinno slabnac z wiekiem... Mnie juz blizej do 40 niz 30, a jest coraz gorzej. Impulsywnosc wzrosla, odczuwam stany manii. Jeszcze pare lat temu funkcjonowalam bez lekow, pracowalam. Teraz juz nie wyobrazam sobie zycia bez prochow, obecnie nie pracuje. Obawiam sie, ze z samym bpd moglam zyc, ale z rozwijajacym sie CHADem to juz nie bardzo....

[nienormalny45]

Wiecie miałem takie okresy w życiu ,że nie miałem czasu na myślenie,praca po 12 godzin ,potem dom,dzieci,śmieci itd.i wtedy z tymi zaburzeniami dało się żyć.Myślę że największym moim wrogiem byłem ja sam i moje myśli.I wcale nie nie jestem męczennikiem,po spaleniu każdego mostu buduję nowy .A co do ludzi mnie otaczających to mam złą opinię nie z powdu zaburzeń tylko z powodu doświadczeń.Lepiej chyba być samotnym niż przebywać w złym towarzystwie.I raczej akurat na tym właśnie forum nie powinno być miejsca na epitety i obrażanie.Pozdrawiam wszystkich .

 

-- 08 lut 2014, 12:58 --

 

Co tu robisz jak jesteś taka normalna?

[lulu.onthebridge]

Nienormalny45, sądząc po nicku, to chyba jednak masz świadomość, że coś jest nie tak. a to że uparcie dzielisz świat na ja-oni albo my-oni jest pierwszym tropem do podejrzewania nieprawidłowo rozwiniętej osobowości. bRak stabilności w tej kwestii drugim. Zastanawiam się nad tym czy ktokolwiek mający borderline mógłby napisać, że to nie choroba tylko świat zwariował, albo że takie zaburzenie w ogóle nie istnieje. Może silna komponenta narcystyczna mogłaby wpłynąć na takie spojrzenie na sprawę. Albo wejście w fazę submaniakalną. Jednak nawet wtedy wystarczy spojrzeć na swoje życie, żeby uświadomić sobie, że coś jest nie tak, co ujawnia się na takiej lub innej płaszczyźnie. Sam napisałeś, że wszystko straciłeś, a to chyba nie przypadek.

Ze swojej strony mogę powiedzieć, że dobrze dobrane leki mogą być dużym wsparciem, choć nikogo nie wyleczą. Co do terapii cały czas staram się wierzyć, że działa. Widzę zmiany, ale niestety bardzo powolne. Jest ciężko. Bardzo ciężko. Trzeba mieć dużo uporu i determinacji, żeby wytrwać. Wychodzenie z narcystycznej bańki nie jest niczym przyjemnym, zwłaszcza gdy to jedyne schronienie jakie masz, ale to jedyna metoda, aby mieć prawdziwy kontakt z rzeczywistością, a nie ciągle przed nią uciekać.

A cytat który zamieściłeś świadczy o tym, że jednak ktoś może cię zrozumieć ;-)

Pozdrawiam ciepło i życzę zdrowia

 

-- 08 lut 2014, 16:00 --

 

Btw czytam teraz polecaną tutaj książkę "Uratuj mnie" rachel reiland. Z jednej strony trochę przygnębiające, bo konfrontuje z pewnymi sprawami, których wolałabym nie widzieć, ale jednocześnie bardzo inspirująca

[MistyDay]

Moze jestem dziwna ale doszłam do połowy tej książki i nie jest dla mnie ani poradnikiem ani wsparciem. Sama ledwo wytrzymuje jak czytam to - główna bohaterka mega irytująca, opisana po prostu jej terapia nie wiem jak to ma komukolwiek pomoc niestety