Osobowość chwiejna emocjonalnie (typ BORDERLINE)

[Gość]

Bierzesz od rodzinnego skierowanie do poradni psychologicznej, którą sobie wyszukujesz, a jeśli nie to rodzinny może też coś zaproponować, dzwonisz i się umawiasz. Chodzisz normalnie na indywidualne rozmowy, czasem przy szpitalach są też organizowane jakieś grupy, to samemu trzeba się dowiadywać.

[Synsa]

Conessa, a jak tam się dziś czujesz? Trochę lepiej niż wczoraj?

[Gość]

Conessa, a jak tam się dziś czujesz? Trochę lepiej niż wczoraj?

 

Dziękuję:) trochę lepiej. Ja już tak mam, że nagła rozpacza a jakiś czas później "nic mi więcej nie potrzeba, oprócz błękitnego nieba"

[Indifference1]

Jednak nie ma tragedii. Znowu ze sobą rozmawiamy. Tylko na pewno dużo w naszej relacji się zmieni. Ale na razie nie chcę o ty myśleć. I znowu mam dobry humor

[Gość]

Indifference1, no widzisz cieszę się.

[Gość abstrakcyjna]

Czuję, że wszystko stracę. Tak bardzo mnie to boli, to co robię i to co myślę. Chciałabym tylko trochę wewnętrznej stabilności, a nie ciągle takie totalne skrajności. Gubię się w tym.

 

Indifference1,

[AddictGirl21]

Czuję, że wszystko stracę. Tak bardzo mnie to boli, to co robię i to co myślę. Chciałabym tylko trochę wewnętrznej stabilności, a nie ciągle takie totalne skrajności. Gubię się w tym.

 

Indifference1,

 

Abstrakcyjna,

 

rozumiem Cię doskonale. Też cierpię na BPD i przechodzę ten sam koszmar. Jedna wielka sinusoida emocjonalna.

Tak bardzo bym chciała, żeby wszystko płynęło prostolinijnie.

Bierzesz jakieś leki?

Ja biorę Lamotrix - stabilizator, Olanzapinę na wyciszenie i Nexpram przeciwdepresyjny i cóż. Leki być może pomagają ale w minimalnym stopniu

[Gość abstrakcyjna]

AddictGirl21, Nie biorę leków. Jestem przeciwna, nie wiem w sumie do końca dlaczego. Myślałam o jakiś lekkich na sen i na stres w sytuacjach nagłych, ale może kiedyś. Na razie się męczę bez leków. Choć wiadomo, że leki wszystkiego nie załatwią. Chodzę na terapię od paru miesięcy. Mój T. uważa, że jedyną stabilną rzeczą w moim życiu jest moja niestabilność i raczej się to nie zmieni.

[Gość]

Mój T. uważa, że jedyną stabilną rzeczą w moim życiu jest moja niestabilność i raczej się to nie zmieni.

 

Dobrze powiedziane......

 

Właśnie się zastanawiam od pewnego czasu czy też nie zacząć leczenia farmakologicznego. W sumie ponad rok jestem bez niczego i teraz np mam taki okres, że się okrutnie męczę. Niby dobrze, że naturalnie się zmagam, ale jakieś mam poczucie, że gdybym miała stabilizator może bym się tak każdego dnia nie bała.

[Gość abstrakcyjna]

Conessa, Jeśli czujesz, że to by Ci pomogło i bardzo się męczysz to może warto spróbować. Czego się boisz?

[Gość]

Nie boję, tylko to takie problemowe jest... najpierw musze powiedziec o tym na czwartkowej wizycie u psychologa i nie wiem co dalej.. czy on mi kogos poleci, czy to tez na NFZ załatwię czy musze iść prywatnie... Istne lenistwo jakieś, bo ja bym "na już" wszystko chciała, a nie czekać i czekać.. a i dopasować odpowiednie leki to nie łatwe.

[Gość abstrakcyjna]

gdybym miała stabilizator może bym się tak każdego dnia nie bała.

 

Chodziło mi raczej o to.

[Gość]

Aaa nie wiem czego dokładnie ale chyba tego, że muszę wstać, że muszę iść do pracy i się odnaleźć wśród ludzi, wszystko mnie przytłacza wku*wia, nie mam żadnych pasji, zajęcia, nie mam życia. To takie banalne, nawet pisać o tym nie chcę bo wychodzą jakieś głupoty. Nie mogę usiedzieć w miejscu, cięzko mi nawet film obejrzeć, nie skupiam się na niczym. Chodzę, szukam, czekam.. nie wiem czego i na co. Denerwuje mnie moja osoba. Cały czas czuję, że muszę chodzić na terapię, już musi się coś dziać, bo zwariuję. W sumie to nawet nie chce mi się pracować nad sobą bo nie wiem czy to ma sens. ie chce mi sie tu być ........

[Gość abstrakcyjna]

Conessa, Niewiele mogę Ci powiedzieć, poza tym, że rozumiem.

[Gość]

Wieem, nie oczekuję nawet niczego wywalam tylko swoje myśli tutaj. Może jednak kiedyś będzie lepiej. Przecież nie możemy cierpieć tak całe życie. Ilu ludzi jest na tym forum, ile osób ma problemy. Straszne to. Świat wariuje...

[Gość abstrakcyjna]

Conessa, Dobrze, że masz nadzieję. Ja też mam, że choć w pewnym stopniu siebie poukładam. I tak jest lepiej niż 2-3 lata temu. Ale faktycznie, to straszne ile ludzi cierpi z najróżniejszych powodów...

[Synsa]

Conessa, wpieram Cię w próbach, rozumiem i też mam nadzieję że będzie lepiej.

Ciężko jest lekko żyć.

[Gość]

Conessa, wpieram Cię w próbach, rozumiem i też mam nadzieję że będzie lepiej.

 

Dobrze, że tu choć jest poczucie wspierania się wzajemnie

 

Ciężko jest lekko żyć.

 

 

-- 05 lut 2014, 22:59 --

 

Widzicie tu siebie?

 

http://kontrowersje.wp.tv/i,Osobowosc-typu-borderline-Kontrowersje,mid,1351060,index.html?_ticrsn=3&ticaid=51226e

[nienormalny45]

Do niedawna myślałem że jestem jedyny taki na świecie ,a tu się okazuje że jest nas więcej.Jest to duża ulga dla Mnie choć oczywiście nie cieszy fakt ,że tylu ludzi ma przechlapane na całe życie .Włałaściwie to straciłem nadzieję ,że może być lepiej bo spaliłem już wszystkie mosty jakie były do spalenia.Nie mam już żony,rodziny ani przyjaciół nawet pracy.Podobno borderline z zanika z wiekem ale u Mnie się to nie sprawdziło,mam 45 lat i jak pamiętam to z roku na rok było coraz gorzej .Co prawda po przeczytaniu kilkuset postów na tym forum pomyślałem ,że może border borderowi może pomóc,ale nie wiem czy to jest dobry trop.Pozdrawiam wszystkich.To muj pierwszy raz na jakimkolwiek forum .

[Chaotic]

nienormalny45, Witaj, wśród "swoich" zawsze łatwiej A byłeś na jakiejkolwiek terapii?

[chalkwhite]

nfz zaczął czepiać się o mój przydługi pobyt w szpitalu, więc muszę zostać wypisana na 2 tygodnie. mam mnóstwo obaw z tym związanych... przy czym pierwsza z nich polega na tym, że będę miała kilka pudełek leków - po poprzednim wypisie wytrzymałam tydzień i pożarłam wszystkie naraz. teraz moja psychiatra poprosiła mamę, żeby zwolniła się z pracy na ten trudny czas, żebym była pod nadzorem i nie odwaliła niczego głupiego. jestem też wyposażona w 4 sesje terapeutyczne tygodniowo, a terapeutka ma numer do psychiatry. z jednej strony ten cały szał chuchania na mnie zaspokaja moje (wstydliwe i do niedawna skrywane, a wręcz nieuświadomione) pragnienie całkowitej opieki, a z drugiej - no cóż, czuję się jak pograniczne ścierwo, które skupia wokół siebie całą uwagę otoczenia. oczywiście mam poczucie, że na to wszystko nie zasługuję.

 

wchodzę na ten wątek kilkanaście razy dziennie, chłonę wszystkie Wasze słowa. poszukuję jakiejś niszy, w której mogłabym się poczuć jak u siebie, ale mimo wszystko wydajecie mi się niedostępne i odrębne, samodzielne i silne, z własną tożsamością, mimo że pewnie wiele z Was zmaga się z trudniejszymi problemami niż ja. ostatnio nie umiem okazywać żadnych emocji (a ogrom emocji to coś, co mnie zawsze definiowało, więc kim/czym jestem teraz? nie istnieję?) i nie sądziłam, że kiedykolwiek to powiem, ale tęsknię za swoją złością.

 

na mojej terapii wypłynął ostatnio temat mojej starszej siostry (jedyne rodzeństwo), który schowałam głęboko w sobie już dawno temu. teraz wszystko ożywa. czy oczekiwałabym zbyt wiele, gdybym spytała Was, jak wyglądały (wyglądają?) Wasze relacje z rodzeństwem? tu albo przez pw? to dla mnie bardzo ważne. jeszcze trochę boję się o tym pisać sama, napawa mnie to lękiem.

 

ściskam Was mocno. :*

[belladonnaa]

od jakiegos czasu przegladam fora, duzo czytam.. o zaburzeniu borderline dowiedzialam sie przypadkiem. plakalam, czytajac artykuly bo opisywaly moje zachowanie w 100%. jestem przerazonym, zalosnym klebkiem nerwow ktory nie potrafi okreslic nawet swoich wlasnych cech charakteru, bo zmieniaja sie one tak czesto, jak moj nastroj- czyli caly czas. nawet moja wlasna samoocena nie jest moja, bo zalezy od tego co aktualnie dzieje sie wokol mnie.

czasem mam wrazenie, ze jest we mnie kilka osob ktore tocza ze soba nieustanna walke i ta ktora aktualnie wygrywa to przejmuje stery. to meczy i zzera mnie od srodka jak rak. nie chce umierac ale nie chce tez zyc w taki sposob bo to udreka jest a nie zycie

[nienormalny45]

chaotic nie byłem na żadnej terapii i leków też nie brałem,ale byłem u kilku psyhiatrów ,ale już więcej nie pójdę ,bo myślę,że to nie ma sensu.Zostałem sam i się pgodziłem z tym.Chcę wymyślić jakiś sposób żeby było mi z tym dobrze.

[MistyDay]

U mnie zdiagnozowano osobowość chwiejna emocjonalnie z cechami borderline plus zaburzenia dysocjacyjne. Od miesięcy uczęszczam na psychoanalizę i biorę rożne leki. Nie widzę poprawy .

 

 

Wysłane z mojego iPhone przez Tapatalk

[nienormalny45]

Chciałbym się podzielić z wami pewnymi cytatami które pasują do mnie jak ulał i do was chyba też .Czas nie chce się zatrzymać ,każdy upływający dzień postarza mnie ,a ja wciąż szukam tego czego szukałem rok temu ,dziesięć lat temu i dwadzieścia lat temu - bezskutecznie . Świat pędzi,ja zaś stoję w miejscu biegnąc za chimerami i coraz mniej wierzę ,iż można je doścignąć.Nie ma bezinteresownych uczynków i uczuć,nie ma prawdy,przyjaźni i wierności ,nie istnieją idee bez skazy i przysięgi bez pułapek,jest tylko zgorzknienie ,które odkłada się we krwi ,niczym słoje trującego drzewa.Po co się starać,za jaką mityczną nagrodę ?Za„żywot wieczny”po życiu pełnym cierpień?Respektowanie najtrwalszych zasad etyki ,niezłomny żywot doczesny bez kompromisów ze złem prowadzi do obłędu ,samobójstwa lub potwornego osamotnienia.Chwilowe sukcesy na tej drodze są jak wilcze doły,im większe zwycięstwo strażnika dekalogu ,tym głębszy dół do jakiego go wrzucą.Cokolwiek byś nie zrobił _wszystko kończy się przegraną.