Jak wychowywać dzieci??

[Evia]

Po wczorajszej terapii doszedłem do wniosku, że dobranie metody wychowawczej, która nie spowodowałaby znacznych skrzywień w psychice, do dziecka z takim temperamentem, jaki mam ja, jest prawie niemożliwe.

 

Hah, ja nie potrzebowałam terapii aby dojść do podobnego wniosku

Tylko, że w moim przypadku nie tyle chodzi o konsekwencje skrzywienia na psychice, co brak możliwości ułożenia mojej osoby

Myślę, że w moim przypadku wszystkie techniki by zawiodły

[Gość]

Tak: http://lubimyczytac.pl/ksiazka/130559/jak-trenowac-dziecko-trening-czyni-mistrza !

Fundamentalistyczne metody zawsze na propsie

[mark123]

Po wczorajszej terapii doszedłem do wniosku, że dobranie metody wychowawczej, która nie spowodowałaby znacznych skrzywień w psychice, do dziecka z takim temperamentem, jaki mam ja, jest prawie niemożliwe.

 

Hah, ja nie potrzebowałam terapii aby dojść do podobnego wniosku

Tylko, że w moim przypadku nie tyle chodzi o konsekwencje skrzywienia na psychice, co brak możliwości ułożenia mojej osoby

Myślę, że w moim przypadku wszystkie techniki by zawiodły

Ja nie mogę się z tym pogodzić. Frustruje mnie, że każda metoda wychowawcza wpędziłaby mnie w mniejszą lub większą nerwicę.

[take]

Ja nie mam pojęcia o wychowywaniu dzieci. Miałem i mam poważne problemy z "wychowaniem samego siebie" i wydaje mi się, że dopuszczenie mnie do wychowywania potomstwa byłoby czymś wyraźnie nieodpowiedzialnym, bo mam wyraźne problemy z odpowiedzialnością za samego siebie. Nie chciałbym wychować dziecka na kogoś złego czy będącego ciężarem dla innych.

[mark123]

Ja na 95% nigdy nie będę mieć dzieci (5% zostawiam na to, że przyszłości nie przewidzę i teoretycznie mogę kiedyś zmienić zdanie i chcieć mieć dzieci).

W swoim obecnym stanie psychicznym byłbym chyba toksycznym rodzicem.

[take]

Przy swojej konstrukcji psychicznej nie widzę innej drogi życia dla siebie, niż życie w czystości i bezżenności. Na rodzica się nie nadaję. Nawet na siebie nie umiem zarobić. Mam "katastrofę" w umyśle i wielkie problemy wewnętrzne. Do małżeństwa ciągną mnie głównie fizyczne potrzeby. Jestem na tyle nienormalny, że rozważny człowiek powinien mi pomóc w wybiciu sobie z głowy małżeństwa i uczynieniu celibatu i czystości związanej z bezżennością nieuciążliwymi dla mnie, a nie mówić mi "(może) jeszcze kiedyś się ożenisz", bo to może podsycać chęć bycia z kobietą. To, że wśród małżonków mających dzieci są osoby z ASD czy schizofrenią nie oznacza, że ja też muszę się nadawać do małżeństwa i rodzicielstwa. Nie widzę u siebie umiejętności do tego. Rezygnacja z celibatu i związanej z nim formy czystości nie jest "panaceum" na moją nieporadność i "świrnięcie". Myślę, że więcej dobra mogę uczynić, żyjąc do końca życia w czystości celibatu.

[robercik567]

Mnie to ojciec akurat Lal pasem po dupie ze az mialem siniaki, pamietam tez ze z sasiadem mnie obcieli maszynka na lyso w wieku 3 lat mama przychodzi I patrzy na mnie I sie dziwi czemu jestem lysy. Do tego w dziecinstwie pamietam jak byla policja a ja z mama uciekalem do sasiadki a na drugi dzien gdy wracalismy do domu nie mozna bylo otworzyc dzwi bo ojciec wsadzil klucz I mowil do nas zebys my wypierdalali stamtad. Do tego stary zmuszal mnie do jedzenia rzeczy ktorych nie lubilem a jak nie chcialem tego jesc to mi wpychal zarcie do ryja I to na sile. W czwartej klasie podstawowki wszedl do mnie I wywalil mnie z fotela na ktorym odrabiam lekcje I zaczal stosowac przemoc I pozniej mnie kopal po dupie

[my_name]

Spotkałam się ostatnio ze stwierdzeniem, że najważniejsze jest bycie dobrym przykładem dla dziecka. Obawiam się, że to może być prawda:(

[Gość]

Tak to prawda. Dziecko kopiuje nasze zachowania i "widzi wszystko"

[BratKat]

Nie mam Dzieci, ale mój Siostrzeniec łapie moje gesty Na szczęście, przy nim bardzo rzadko mi wyskoczy niecenzuralne słowo.

 

Ogólnie bardzo mało klnę w ostatnich latach

[Gość]

BratKat dzieci przyniosa przeklenstwa z przedszkola lub szkoly nawet jak w domu sie nie uzywa

Co nie znaczy, ze powinno sie w domu klnac na potege ale kazdemu moze sie wyrwac czasami.

[mark123]

Bo dla większości dzieci rówieśnicy stanowią główny autorytet.

[Gość]

mark123 tak ale od okreslonego wieku.

 

W przedszkolu mojego syna chlopaki wymyslili sobie, ze wejscie do plastikowego domku bedzie na haslo ktore brzmalo...kurva. W 4 latkach wtedy byl

[mark123]

mark123 tak ale od okreslonego wieku.

W przedszkolu chyba musi się to zaczynać, bo w 1-wszej klasie podstawówki to już "ze świecą szukać" dzieci, które nie uważają rówieśników za główny autorytet (przypuszczam, że teraz jest z tym podobnie, jak było, gdy ja chodziłem do podstawówki).

[Gość]

Piszę z obserwacji na moim domowym przypadku i rzeczywiście zaczyna się powoli po przedszkolu. 4 klasa to już trudno coś wyperswadować

[mark123]

W drugiej połowie podstawówki w mojej klasie były już tylko dwie osoby, które nie uznawały autorytetu rówieśników.

[Wirginia Zachodnia]

Im pochwała jest bardziej konkretna, tym większe znaczenie ma dla dziecka. Pochwała, musi być nie tylko konkretna, ale i adekwatna do jej przedmiotu. Nadmierne, przesadzone pochwały mogą dziecko przytłoczyć i wywołać lęk, ponieważ wie ono, że taka reakcja nie pasuje do jego własnej oceny. Niektórzy rodzice pragną pomóc dzieciom w budowaniu poczucia wartości, ale stosują pochwały ogólnikowe, nieróżnicujące i przesadne. W najlepszym razie nie przynosi to efektów. W najgorszym daje efekt odwrotny, dziecko czuje się niedostrzegane i zalęknione. 

 

nathaniel branden

[mark123]

Wielu psychologów nie zdaje sobie sprawy, że są dzieci do niczego, których nie da się konkretnie pochwalić. Ja byłem takim dzieckiem, nie było żadnych powodów, żeby mnie konkretnie pochwalić. I nawet gdyby poznał mnie w dzieciństwie jakiś wybitny psycholog dziecięcy, nie byłby w stanie znaleźć ani jednego powodu, za co można by było mnie konkretnie pochwalić.

[Gość Linnea]

2 godziny temu, mark123 napisał:

Wielu psychologów nie zdaje sobie sprawy, że są dzieci do niczego, których nie da się konkretnie pochwalić. Ja byłem takim dzieckiem, nie było żadnych powodów, żeby mnie konkretnie pochwalić. I nawet gdyby poznał mnie w dzieciństwie jakiś wybitny psycholog dziecięcy, nie byłby w stanie znaleźć ani jednego powodu, za co można by było mnie konkretnie pochwalić.

Jak to dzieci są do niczego? Wystarczy, że są i to już jest wspaniałe. Dziecko nie musi nic szczególnego potrafić aby było ważne, kochane oraz dostrzeżone. 

[Gość]

@Lunaa moim zdaniem @mark123 ma rację. Ja byłam kompletną ciamajdą, ale bardzo się starałam nie odstawać od rówieśników. Był okres, że wydawało mi się, że jestem upośledzona, tylko wszyscy to przede mną ukrywają, żeby nie robić mi przykrości.

[Gość Linnea]

Nie zgodzę się z tym...nie ma dzieci bezwartościowych. Każde dziecko ma swoje tempo rozwoju. Każde ma swoje mocne strony i te słabsze zresztą jak każdy człowiek. A to co piszecie mam wrażenie jest wasza subiektywna ocena na swój temat która niekoniecznie musi mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości. 

[Illi]

zgodzę się z @Lunaa. Dzieci powinny być kochane tylko za to, że są.  Dziecko nie musi być wybitną jednostką, każde rozwija się w innym tempie i ma do tego prawo. 

 

Mam pytanie czysto teoretyczne. Wasze dziecko ( w wieku nastoletnim, nadal niepełnoletnie) wsiada po alkoholu za kółko. Zabija człowieka. Nikt tego nie widział, nikt się nie domyśla, brak świadków, brak dowodów. Przychodzi do Was i  mówi co się stało. Zgłaszacie to na policję? Czy milczycie? 

[mark123]

W dniu 8.09.2020 o 21:07, Lunaa napisał:

A to co piszecie mam wrażenie jest wasza subiektywna ocena na swój temat która niekoniecznie musi mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości. 

Twoje zdanie, że nie ma dzieci bezwartościowych również jest wyłącznie subiektywne.

 

Może nie być dzieci bezwartościowych w pogardliwym znaczeniu słowa bezwartościowy. Ale są dzieci np. upośledzone neuropsychicznie, które całkowicie odstają od reszty w umiejętnościach. Jak rodzic/opiekun nie będzie chodził z takim dzieckiem do odpowiedniego specjalisty, to dziecko nie rozwinie wartościowych umiejętności.

 

W dniu 8.09.2020 o 18:12, z o.o. napisał:

Ja byłam kompletną ciamajdą, ale bardzo się starałam nie odstawać od rówieśników

"Ciamajdowatość" to jeszcze nie choroba, a upośledzenie już tak. Z ciamajdowatości da się wyjść bez leczenia specjalistycznego, z upośledzenia nie wychodzi się całkowicie, ale można poczynić efekty, jeśli podejmie się w dzieciństwie leczenie specjalistyczne.

Podobno są też terapie/rehabilitacje dla dorosłych upośledzonych neuropsychicznie, ale tylko prywatnie (NFZ refunduje tylko dla dzieci) no i nie ma już takiej szansy na efekty, jak w dzieciństwie.

[Gość Linnea]

Godzinę temu, mark123 napisał:

Może nie być dzieci bezwartościowych w pogardliwym znaczeniu słowa bezwartościowy. Ale są dzieci np. upośledzone neuropsychicznie, które całkowicie odstają od reszty w umiejętnościach. Jak rodzic/opiekun nie będzie chodził z takim dzieckiem do odpowiedniego specjalisty, to dziecko nie rozwinie wartościowych umiejętności.

Owszem jest na świecie wiele dzieci które rodzą się z różnymi wadami i chorobami a ich rodzice często poświęcają życie aby dać im wszystko czego potrzebują. Nie jest to wina tych dzieci że takie się urodziły i wymagaja mnóstwo czasu i uwagi. Bywa że nigdy nie dorównają swoim rówieśnikom ale czy to znaczy że są gorsze? 

[Gość Luna*]

Jak wychowywac?

Moim zdaniem - oprocz milosci i akceptacji - konsekwencja w dzialaniach. Niestety tego brakuje nie tylko matkom, ale i ojcom.

Ludzie ogolnie sa niekonsekwentni, a potem dziwia sie, ze dzieci zachowują sie nie tak, jakby chcieli.