Pomocy!

[Gość]

Mój problem zaczął się odkąd odstawiłam leki i przeprowadziłam się ..Złapala mnie jakas cholera-i nie chce puścić.

Otóż:

Po kilku bezsennych nocach zaczęłąm elegancko sama zasypiac.Nastrój odrobinę się wyrównal i zaczelam powolutku wracac do siebie.Niestety dopadl mnie zupelnie nowy objaw i nie mam pojęcia jak sobie pomóc .

Zasypiam we względnie nienajgorszym humorze i choc nie śpię dlugo to za to bez przerw-spójnie i bez wybudzanek jak to bylo po lekach-na siku,na żarcie,na papierosa.

Natomiast rano-koszmar.Budzę się i pierwszym uczuciem jest paraliżujący lęk.Przepaskudny-serce łomocze,w glowie aż szczypie i jestem zdrętwiala z przerażenia.Nie mam przy tym klasycznych dla lęku panicznego myśli,że umieram,ale jest to naprawdę ohydny,zatrważający lęk.

Psychiatra twierdzi,że to minie i tak ma być,zacisnąć zęby i przeczekać.

Z psychologicznego punktu widzenia-mam trochę stresów,nic nadzwyczajnego,bardziej proza codziennego życia-nowe miejsce,nowe obowiązki,babcia w szpitalu,dziad ciągle w pobliżu (jeszcze nie do konca usunięty),święta idą..życie Nic dodac,nic ująć.

 

Czy ktos z Was mial kiedys problemy z porannymi lękami,ktore atakują Was jeszce w łóżku,wlasciwie w momencie przebudzenia?

 

Od razu chcialabym podkreslic,że nie chodzi mi o ten dosc subtelny acz upierdliwy lęk przewlekly,taką telepkę o umiarkowanym nasileniu..tylko o naprawdę bardzo konkretny i silny strach,jakby mialo się wydarzyc cos bardzo zlego..

 

To slabnie z czasem,najgorsze jest pierwsze 15 minut odkad otworzę oczy, w przeciągu godziny,dwóch względnie się wyczerpuje..

Ale boję się.I nie umiem kompletnie sobie radzic z tym-na poczatku budzilam z rykiem Adama,potem bieglam sobie rzygnąć do łazienki,teraz udaje mi się to przeczekiwac w ciszy-co nie zmienia faktu,że cierpię.

Pomocy!

Mial ktos cos takiego?

[Gość]

Haniu, ja mam tak w weekendy. Wieczorami i po przebudzeniu. Nagle ogarnia mnie przerażający lęk przez niewiadomo czym, mam wrażenie że zaraz wszystkie wnętrzności wyjdą ze mnie, zaczynam się telepać, wpadam w jakiś trans i płaczę z bezsilności...

Z tym, że ja nie mam do kogo biec, więc muszę radzić sobie z tym sama... A radzę sobie w ten sposób, że tak leżę i ryczę i czekam aż przejdzie. Z tym, że ten lęk towarzyszy mi jakoś do południa i potem stopniowo ze mnie "schodzi".

Wcześniej tak nie miałam - od jakiegoś miesiąca tak to wygląda, a ostatnie 2 tygodnie to istny horror.

[gina1212]

Mam 47 lat,,,3 dzieci,,,męża....

Od maja cierpię...

Cierpi też moja rodzina... nie daję już dzieciom takiego poczucia bezpieczeństwa jak wcześniej, one to czują.

Żyłam całymi latami ,,,odkąd pamiętam w lęku, mniejszym , większym ale zawsze w lęku.

Od 18 roku z przerwami nieraz kilkuletnimi jestem w poradni psychiatrycznej. W młodosci brałam psychotropy, które lęk "wyciszyły" ale nie zlikwidowały.

Teraz , już nie wytrzymuję...nie wytrzymuję natężenia lęku...

Częsty brak snu, najorsze są noce tzw. przespane po których powinnam była być super,,,ale otwieram oczy,,,jeszcze w fazie snu-wybudzania i już czuję szybkie tętno, omdlenie, poty, narastajacą panikę, czasem wzywam pogotowie, ale to nic nie daje...

Potem cały dzień mam do kitu,,,

Już wole częste budzenie i bycie niewyspaną niż to co od rana powoduje fatalne samopoczucie.

Zagladam na to forum kiedy ze mna źle i czerpię siły z pozytywnych wypowiedzi,,nie na długo to starcza ale czasem lepiej kiedy wiem iż nie jestem odosobniona w dolegliwościach.

Do lęków dochodzą problemy z oddychaniem, efekt ostatniego oddechu, czasem płytki szybki oddech, czasem jest tak jakby ktoś strzykawą wpompowywał mi powietrze do płuc, takie telepanie od srodka,,,

Panikę staram się "zapracować" robiąc cokolwiek fizycznie,,,mycie, prasowanie i tp.

Złoszczę się na samą siebie za brak nie umiejetności zapanowania nad lękiem.

NIe pomaga świadomość ,że ktoś cierpi podobnie, bo kiedy jestem w "dole" ważna jestem tylko ja moje lęki ,moje "świrkowania",,,,Pozatym świadomość iż jestem w takim wieku w jakim jestem zupełnie mnie dołuje...boję się bycia samej w domu zwłaszcza kiedy mam zostać sama z dziećmi, napawa mnie przerażeniem, Od tygodni jeżdżę z mężem rano do mojej mamy, on do pracy, dzieci do szkół a ja u mamusi, która ma mnie już dość...

Lecz stan w jakim jestem nie pozwala mi na normalne funkcjonowanie.

Boję się sytuacji kiedy pożegnam sie z rodzicami na zawsze...

Boję się ,,,tego,że się boję i że to narasta...

Czekam na terapię ,,,,może mi pomoże...

pozdrawiam czytajacych,,,

[tynka92]

Shadowmere, też tak mam, może od miesiąca co któryś dzień budzę się nagle z jakimś nagłym silnym lękiem. To okropne, ale przynajmniej widzisz, że nie jesteś sama. Myślę, że to w końcu minie (ale pewnie przerodzi się w coś innego...).

[Korba]

ja tak mam prawie codziennie przed pracą. lęk, który powoduje, że czasem przez godzinę nie jestem w stanie wyjść z łóżka.

potem jest mi słabo, niedobrze, serce telepie, poty mnie oblewają.... w takich okolicznościach szykuję się do pracy....

[Gość]

ja tak mam prawie codziennie przed pracą. lęk, który powoduje, że czasem przez godzinę nie jestem w stanie wyjść z łóżka.

potem jest mi słabo, niedobrze, serce telepie, poty mnie oblewają.... w takich okolicznościach szykuję się do pracy....

jakbym siebie widział... masakra to jest jakaś

[Gość]

To przechodzi granice mojego pojmowania.

I wcale nie chce minąć.

 

 

Serce tak mi lomocze,że zdaje się momentami,że przebije żebra i wyskoczy mi na pościel

Do tego codziennie ran rzyganie i biegunka.chuj by to wszystko strzelil.

 

Ja tak nie mialam,to nie ja.

[Gość]

Shadowmere, Ja tak miałem bardzo długo, na początku NL, później mi się uspokoiło po lekach.

 

Jak pierwszy raz odstawiłem to wróciło i trwało trochę, może tydzień może półtora i się uspokoiło, jestem z Tobą trzymaj się.

 

Niedługo będzie lepiej.