Skocz do zawartości
Nerwica.com
Szukaj w
  • Więcej opcji...
Znajdź wyniki które...
Znajdź wyniki...
Gość scroll

Dysmorfofobia

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

----

Dysmorfofobia

 

Słowo dysmorfofobia oznacza dosłownie „lęk przed brzydotą”.

 

Dysmorfofobia to nadmierne zaabsorbowanie rzekomym defektem własnego wyglądu. Owo zaabsorbowanie ma charakter wyraźnie chorobliwy. Myśli o swoim wyglądzie zajmują w psychice pierwsze miejsce, przed wszystkimi innymi sprawami życia. Negatywna ocena swojego wyglądu nie podlega perswazji, chory nie może od niej się zdystansować i uspokoić. Zaniepokojenie wyglądem może dotyczyć właściwie każdej części ciała, najczęściej jednak skóry albo kształtu twarzy. Przedmiotem zmartwień może być rzekome oszpecenie zmianami trądzikowymi, małymi bliznami, przebarwieniami, zmarszczkami, znamionami, zwiotczeniami i rozstępami. Dysmorfofobia (zaburzenie dysmorficzne) może też polegać na niepokojeniu się wyglądem swoich włosów, ich wypadaniem i łysieniem lub przeciwnie, nadmiernym owłosieniem. Bardzo często przedmiotem chorobliwej troski jest nos.

 

Dysmorfofobia zawsze wiąże się z zachowaniami, których celem jest maskowanie defektu, próba jego eliminacji i sprawdzanie aktualnego wyglądu. Chory w różny sposób zasłania swój wygląd, dotyka ciała, przegląda w lustrze. Częste jest szukanie pomocy u dermatologów, a nawet operacje plastyczne. Dysmorfofobia cechuje się jednak tym, że wszystkie te sposoby pomocy i rozwiązania problemu okazują się nieskuteczne.

 

Inne nazwy to: zaburzenie dysmorficzne, BDD (body dysmorphic disorder).

 

Dysmorfofobia – choroba psychiczna czy nerwica?

 

Istnieje pewna chwiejność w odpowiedzi na to pytanie. Dysmorfofobia bywała zaliczana zarówno do chorób psychicznych (chorób z urojeniami), jak i do zaburzeń nerwicowych. Długo funkcjonował podział na dysmorfofobię urojeniową (psychotyczną) i nieurojeniową (nerwicową). Podział ten przetrwał w pewnej postaci do dziś. Mówi się raczej jednak nie o osobnych zaburzeniach, osobnych dysmorfofobiach, ale tylko o typach albo dwóch „poziomach” jednego zaburzenia: urojeniowym i nieurojeniowym. Są dane za twierdzeniem, że różnica ta dotyczy tylko nasilenia głównego objawu.

 

Etiologia jest słabo poznana. Prawdopodobnie współistnieją, jak i wypadku innych zaburzeń psychicznych – czynniki o charakterze środowiskowym, psychologicznym i biologicznym. Nie ma podstaw do uważania dysmorfofobii za odmianę hipochondrii ani proste łączenie ze schizofrenią, choć zdarza się, że w przebiegu tej ostatniej choroby występują skargi o obrazie dysmorfofobii. Najwięcej wskazuje na to, że dysmorfofobia spokrewniona jest z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (nerwicą natręctw).

 

Badania populacyjne oceniają, że dysmorfofobia występuje u 0,7-2,4 populacji (tzw. rozpowszechnienie punktowe). Dość często przypuszcza się, że dysmorfofobia dotyczy ok. 1% populacji. Nieco częściej chorują kobiety (stosunek kobiet do mężczyzn oceniany jest na podstawie badań od 1:1 do 3:2). Choroba najczęściej jest udziałem osób dorastających i młodych dorosłych.

 

Dysmorfofobia – przebieg

 

Objawy dysmorfofobii zazwyczaj ujawniają się w okresie dojrzewania i później towarzyszą chorej osobie przez lata, choć mogą okresowo nasilać się, łagodnieć, a nawet ustępować. Dysmorfofobia w znaczący sposób może upośledzać funkcjonowanie społeczne. Chorzy mogą mieć duże problemy w kontaktach społecznych, wielu z nich nie wiąże się z partnerami, nie zawiera związku małżeńskiego. Częsta jest, przynajmniej czasowa utrata zdolności do pracy. Około 75% chorych na dysmorfofobię szuka pomocy u chirurgów plastycznych, dermatologów i stomatologów.

 

Leczenie

 

Mało wiadomo, jakie leczenie jest najskuteczniejsze. Zaleca się stosowanie zarówno farmakoterapii, jak i psychoterapii, albo obu tych metod jednocześnie. Psychoterapia jest zalecana i przedstawiana jako potencjalnie cenna metoda pomocy, choć istnieje niewielka liczba badań oceniających jej skuteczność.

Najlepiej udowodniona jest skuteczność stosowania leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI (selective serotonin reuptake inhibitor). U osób z typem urojeniowym dysmorfofobii zaleca się także neuroleptyki. Dysmorfofobia jest uważana za schorzenie, którego leczenie jest kłopotliwe i trudne. Może ono jednak w wielu przypadkach przynieść dużą ulgę chorym.

 

Stanisław Porczyk, specjalista psychiatra

----

Ze strony http://online.synapsis.pl/Slowniczek/Dysmorfofobia.html

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się

×