Awersja do psychoterapii. Jak się przełamać?

[czarna rzodkiew]

Mam ochotę na kolejnego papierosa, więc rozmyślań o psychoterapeutce ciąg dalszy. W kółko się powtarza. Zdarza się jej mówić oczywistości. Średnio wraca pamięcią do poprzednich wizyt. Muszę jej przypominać. Przez chwilę myślałam, że czyta to forum i mnie rozpoznała, ale ostatnia wizyta pokazała mi, że nie. A chciałam ją pozdrowić. Nie czuję, że ruszamy z czymkolwiek naprzód. Miałam skromną nadzieję na jakieś zadania, coś, co mnie będzie motywowało i dyscyplinowało, a na razie nie otrzymuję nic w zamian. Na początku się wygadywałam, ale pierwszy raz nie miałam z czego, nie czułam takiej potrzeby, powiedziałam nawet, że "nie wiem czy chcę być zrozumiana, nie wiem czy mi już na tym zależy, czy jest co rozumieć", jakbym się rozpuściła... jakbym nie miała tożsamości. Nie zrozumiała tego.

 

Zgubiłam gdzieś wodę.

Edytowane 17 Lipca przez czarna rzodkiew
Wody nie znalazłam, ale zieloną herbatę zrobioną 5 godzin temu już tak.

[czarna rzodkiew]

Włączyłam komputer, po czym zaraz wyłączyłam. Robię tak kilka razy dziennie. Komputer kojarzy mi się z pracą. Czasem z presją. Czasem z marnowaniem czasu.

 

- Nie lubisz swojego otoczenia?

- No nie lubię, wszystko jest zepsute, klamki odpadają, grzyb i kurz wokoło, śpię z robakami, nie chce mi się ich nawet zabijać, wszędzie są jakieś graty, w których mogą się pochować. Nie mam też siły przeglądać mieszkań. A najbardziej nienawidzę dzwonić do tych ludzi i umawiać się na oglądanie.

- Och, tak, przeglądanie mieszkań jest wyczerpujące. Myślałam, że AI mi w tym pomoże, ale jest do kitu w tym zakresie! Za to dobre jest AI w... blablablablablablablabla.

 

No i tak to.

[czarna rzodkiew]

Żyję w naprawdę chorej rzeczywistości w tym momencie.

[czarna rzodkiew]

Najgorsza jest ta codzienna pustka.

[czarna rzodkiew]

No i kim ja się w ogóle stałam? Moja dusza rozpadła się na drobny mak. Nie wiem jak ją z powrotem poskładać. Czy w ogóle chcę to robić... Jaki jest tego sens... Ale ciągle mi niedobrze... Po co robić w kółko coś, co nie działa? Jaką mam tu rolę do odegrania? Męczy mnie to już wszystko. Coraz bardziej ciąży. Jeszcze nigdy tak bardzo nic mi się nie chciało, jak w tym okresie życia. Zawsze jednak mogłam wylosować życie kogoś bez kończyn, ale czy na pewno zrobiłabym to sobie? 

 

Ta wizyta u psychiatry... Tak się jej teraz wstydzę. Jakie to było żenujące! Pewnie wszystko było słychać za ścianą. Patrzyli się na mnie jak na wariatkę, gdy wychodziłam.

[czarna rzodkiew]

Ale w sumie wyjebane.

 

Nigdy już tam po prostu nie wrócę. Zresztą, zostałam oddelegowana do innego specjalisty. Uśmiałam się, jak chciał mi przepisać neuroleptyk na urojenia.

[czarna rzodkiew]

Znowu papieros. Timer oznajmił mi, że minęła godzina. Powinnam iść spać. Akurat rozpadał się deszcz. Czasem boję się tego mieszkania. Wydaje straszne dźwięki. Mam ochotę ciągle palić, utrzymywać helikopter w głowie... i chyba znowu zapalę. Podwójnie klikane. Pyszności. Może zobaczę burzę. Mam na oku jedno anime do obejrzenia. Przynajmniej zapełniłabym sobie czas. Póki co wdycham deszczowe powietrze. Jeszcze jest darmowe.

[czarna rzodkiew]

Dym papierosów uwalnia mnie od trosk.

[czarna rzodkiew]

W takim deszczu... papierosy same się aż proszą.

[czarna rzodkiew]

Masakra tyle palić. Muszę sie umyć. Paskudnie się czuję. Czyli tak jak w sumie lubię.

[czarna rzodkiew]

Nic się nie zmieniło. Od ostatniej opisanej tutaj sesji każda kolejna była na podobnym płaskim poziomie. Gadamy o wszystkim i o niczym. Nic z tych spotkań nie wyciągam. Nie interesują mnie nawet polecane przez nią pozycje filmowe i serialowe. Uznała, że jeśli picie, palenie i jaranie mnie w jakimś stopniu uszczęśliwia, to można tak to zostawić. Czy naprawdę muszę stoczyć się na dno, żeby się ocknąć? Zadaniem psychoterapuety powinno być uchronienie mnie przed tym, wskazanie innej drogi, a nie przyzwalanie na samounicestwienie. Powinna być mądrzejsza ode mnie. Ostatnio zadałam jej pytanie związane z nią, jej odczuciami i była całkiem wylewna. Lubi się szczycić jak każdy. Zaproponowałam jej ograniczenie ilości spotkań, ciekawe czy pamięta i czy mi przypomni, czy ja się w ogóle pojawię, ale w jaki sposób tu zrezygnować... Osobiście, przez sms czy olać całkowicie? Ryzyko zawodowe. Rok tam chodzić? Może ja już nie chcę gadać o niczym.

[bei]

18 godzin temu, czarna rzodkiew napisał(a):

Zaproponowałam jej ograniczenie ilości spotkań, ciekawe czy pamięta i czy mi przypomni, czy ja się w ogóle pojawię, ale w jaki sposób tu zrezygnować... Osobiście, przez sms czy olać całkowicie? Ryzyko zawodowe. Rok tam chodzić? Może ja już nie chcę gadać o niczym.

Ja raczej nie umiałabym tak po prostu znika, ale może to przez to że miałam jakąś tam dłuższą relacje z terapeutami. Jak dostałam się na terapię na NFZ to i tak poszłam na ostatnia prywatną.

 

18 godzin temu, czarna rzodkiew napisał(a):

Nic się nie zmieniło. Od ostatniej opisanej tutaj sesji każda kolejna była na podobnym płaskim poziomie. Gadamy o wszystkim i o niczym.

Czasami nie klika... U mnie może nawet częściej nie klikło niż klikało.

[czarna rzodkiew]

W końcu nie poszłam. Nie poinformowałam jej o tym, że nie przyjdę. Może sama zapomniała, trochę daje wrażenie roztrzepanej, mogła mi nie wyjawiać pewnych sytuacji, to inaczej bym na nią patrzyła i inaczej potraktowała. Czy godzina z nią zmieniłaby coś w moim życiu? Absolutnie nie. Czy rok takich godzin zmieniłby coś? Szczerze wątpię. Czy z nią czy kolejnym i kolejnym i kolejnym "specjalistą"... Dla mnie strata czasu.

[kamil asd]

W dniu 13.08.2026 o 09:08, czarna rzodkiew napisał(a):

W końcu nie poszłam. Nie poinformowałam jej o tym, że nie przyjdę. Może sama zapomniała, trochę daje wrażenie roztrzepanej, mogła mi nie wyjawiać pewnych sytuacji, to inaczej bym na nią patrzyła i inaczej potraktowała. Czy godzina z nią zmieniłaby coś w moim życiu? Absolutnie nie. Czy rok takich godzin zmieniłby coś? Szczerze wątpię. Czy z nią czy kolejnym i kolejnym i kolejnym "specjalistą"... Dla mnie strata czasu.

Przeczytałem cały wątek i doszedłem do wniosku, że to z czym Ty się zmagasz to coś więcej niż depresja czy zaburzenia lękowe. To głęboki kryzys psychiczny i widać, że psychoterapeutka jest bezradna i widać też jej brak kompetencji. Możliwe, że wybór podejścia integracyjnego był błędem, ale z tego co widzę, jesteś w ogromnym kryzysie psychicznym i psycholożka widząc co się z Tobą dzieje powinna cię skierować na oddział psychiatryczny. Po ewentualnym odtruciu(Pregabalina, Marihuana plus Nikotyna to ciężkie combo) dopiero powinnaś brać się za terapię w jakimś dobrym nurcie takim jak chociażby terapia schematów, bo samo CBT ciężko żeby Ci pomogło, ale najpierw byś musiała wyjść z kryzysu psychicznego, wtedy byś się wzieła już za ogarnianie mieszkania i terapię.

[Niewkopomonowana]

W dniu 13.08.2026 o 09:08, czarna rzodkiew napisał(a):

W końcu nie poszłam. Nie poinformowałam jej o tym, że nie przyjdę. Może sama zapomniała, trochę daje wrażenie roztrzepanej, mogła mi nie wyjawiać pewnych sytuacji, to inaczej bym na nią patrzyła i inaczej potraktowała. Czy godzina z nią zmieniłaby coś w moim życiu? Absolutnie nie. Czy rok takich godzin zmieniłby coś? Szczerze wątpię. Czy z nią czy kolejnym i kolejnym i kolejnym "specjalistą"... Dla mnie strata czasu.

Chciałam tylko powiedzieć, że jesteś bardzo inteligentna. Może to wiesz, może nie. Moja obserwacja. Wymyślisz coś. Daj sobie czas i się nie poddawaj.

Sama jestem uzależniona..chuj w to ..nie mam ochoty w bawienie się w odwyk. Żyje na razie jak się uda. Raz w otchłani z diabłami. Chwilę poszaleję na powierzchni, ale widzę, że nie ma czego szukać nigdzie i i nikogo.