Miłość i związki a choroby i zaburzenia psychiczne ❤️👩‍❤️‍👨💊💉

[sailorka]

2 minuty temu, 123she napisał(a):

no i faktycznie choroba nie wróciła?

wróciła i wraca co 2-3 lata, czasami częściej. Chociaż teraz mam dobrze dobrane leki i poza incydentami typu "piosenki mają przesłanie skierowane specjalnie do mnie", lub sporadyczny niepokój, wszystko jest ok.

[bei]

3 minuty temu, Maat napisał(a):

Mam drugą połówkę.

Odkąd leczę się regularnie, wrócił spokój do naszego życia.

Natomiast zapytałam kiedyś męża,czy gdyby wiedział, że jestem chora,to by się ze mną ożenił.

Odpowiedział "Nie wiem."

 

Nie powiedziałaś mu że jesteś chora przed ślubem czy sama tez nie wiedziałaś?

[123she]

4 minuty temu, Maat napisał(a):

Mam drugą połówkę.

Odkąd leczę się regularnie, wrócił spokój do naszego życia.

Natomiast zapytałam kiedyś męża,czy gdyby wiedział, że jestem chora,to by się ze mną ożenił.

Odpowiedział "Nie wiem."

 

A o chorobie dowiedzieliście się dopiero będąc już małżeństwem?

[Dryagan]

9 godzin temu, mienta napisał(a):

czy ja jestem tutaj jedyną osobą w szczęśliwym związku?

Też jestem w szczęśliwym związku - i podobnie jak u Mienty od czasu do czasu choroba daje znać o sobie. Teraz jestem w dłuższej remisji i mam nadzieję, że tak pozostanie, ale obawa zawsze jest. Ufam mojej Żonie, że jak zacznie się dziać coś złego, ona to wyłapie i szybko zadziałamy. Mając zaburzenia psychiczne potrzebujemy dużo zrozumienia ze strony tej drugiej osoby. Jeśli ona jest wsparciem a nie przyczyną pogorszenia - jest szansa na stworzenie dobrego związku. Ja się cieszę, że trafiłem na odpowiednią kobietę - byłem kiedyś w innym związku, gdzie kiedy zachorowałem, ta dziewczyna potraktowała mnie jak g.wno, przez nią chciałem się zabić. No tak było, zdecydowanie pogorszyła wtedy mój stan zdrowia. Z nią nie stworzyłbym normalnego związku. Więc tak jak piszę - wszystko zależy z kim się jest. Oczywiście nie jesteśmy łatwymi partnerami, niestety. 

 No i jeszcze na marginesie - moja Żona jest starsza ode mnie, może na początku tej relacji trochę mi matkowała, ale teraz to się zmieniło - ale nadal jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, po prostu - poza miłością, po prostu się lubimy, lubimy po prostu być ze sobą. To podstawa

[Dryagan]

36 minut temu, Maat napisał(a):

A w moim pojęciu mąż to nie jest to samo,co przyjaciel/przyjaciółka.

[...]

Mówiliśmy sobie o sprawach,o których wstydzilibysmy się powiedzieć współmałżonkom.

Szanowaliśmy się, wiedzieliśmy, że nikt nikogo nie potępi, nie wyśmieje itp.

Naprawdę łatwiej Ci powiedzieć o intymnych sprawach koledze niż mężowi? No ja mam inne pojęcie małżeństwa - moja Żona jest moją Przyjaciółką, mówię jej o wszystkim, nie ma dla mnie rzeczy wstydliwych. Jestem pewny, że Ona mnie nie potępi, ani nie wyśmieje. Nie chciałbym być w związku, gdzie  druga strona niszczy zamiast wspierać. 

[sailorka]

Mam podobnie w małżeństwie jak @Dryagan

[Dryagan]

@Maat zapewne mamy inne doświadczenia. Może też to wynikać z tego, że moja Żona najpierw była moją przyjaciółką

[Ilovewinter]

9 godzin temu, Dryagan napisał(a):

Naprawdę łatwiej Ci powiedzieć o intymnych sprawach koledze niż mężowi? No ja mam inne pojęcie małżeństwa - moja Żona jest moją Przyjaciółką, mówię jej o wszystkim, nie ma dla mnie rzeczy wstydliwych. Jestem pewny, że Ona mnie nie potępi, ani nie wyśmieje. Nie chciałbym być w związku, gdzie  druga strona niszczy zamiast wspierać. 

Dla mnie to też jest nie do przyjęcia.... Dla mnie podstawą związku jest przyjaźń tj. nie boję się partnerowi powiedzieć nawet tych najbardziej intymnych rzeczy. Jeśli jedna ze stron woli obcej osobie mówić o takich sprawach to chyba coś tam nie styka w tym związku. No ale może ja się nie znam. Mnie może inaczej wychowywano.

[Ilovewinter]

4 minuty temu, acherontia styx napisał(a):

A to już jest ocena czyjejś relacji na podstawie jednego zdania. A prawda jest taka, że tak na prawdę nic o niej nie wiesz, a wydajesz sądy. I tak na prawdę nic Ci do tego jakie relacje łączą inne osoby.

lol, ochłoń nikogo nie osądzam tylko wyrażam swoje zdanie. 

[Warrior001]

Nigdy nie byłem w związku i prawdopodobnie nigdy nie będę. Kiedyś byłem zdesperowany, żeby kogokolwiek znaleźć, a i tak żadna chętna się nie znalazła. Z perspektywy czasu jak patrzę to może i dobrze, bo jak się trafi na nieodpowiednią osobę to można dużo gorzej skończyć niż w samotności. Jedyne jakieś bliższe znajomości to miałem przez internet i większość z nich samemu zakończyłem, bo po czasie ja chciałem czegoś więcej, a one nie i wykańczało mnie to psychicznie. Teraz już mi nie zależy, pogodziłem się z tym, że będę sam. Kiedyś myślałem, że jak będę z kimś w związku to będę szczęśliwy i moje problemy się skończą, ale zrozumiałem, że to błędne myślenie i najpierw należy się samemu ogarnąć

[bei]

Ja bardziej relacje w grupie terapeutycznej (byłam pół roku na oddziale dziennym) porównuje do relacji z terapeutą, zresztą terapeuci są cały czas obecni w trakcie sesji i dla mnie ta grupa to była po prostu terapia. Nie utrzymuje już kontaktu z nikim z grupy. W związku partner raczej nie powinien pełnić roli terapeuty, ale nie chciałabym być w związku który nie byłby opart na przyjaźni.

[bei]

Co myślicie o związku dwóch osób z zaburzeniami psychicznymi?

[123she]

W dniu 7.10.2024 o 00:54, bei napisał(a):

Co myślicie o związku dwóch osób z zaburzeniami psychicznymi?

Wg mnie to wszystko zależy jakie to są trudności psychiczne, czy ktoś coś z tym robi jak sobie ogólnie radzi. Mi się wczoraj wyświetlił filmik o parze autystycznej no i fajnie, widać, że są szczęśliwi. Ale czy ja bym chciała być z kimś kto jest mocno straumatyzowany to już nie wiem czy to aż taki dobry pomysł, z jednej strony fajnie, że ktoś by mnie zrozumiał ale na pewno byłoby ryzyko ciągnięcia się nawzajem w dół  i powiększania przekonania, że świat jest straszny skoro i mnie i ta druga osobę spotkało coś strasznego .

[Gość Purpurowy]

W moim przypadku trudno cokolwiek ukryć. Ostatni raz kiedy się zakochałem (bez wzajemności niestety) osoba na której mi zależało, wytrzymała raptem dwa tygodnie obsesji i osaczania.

[Kiusiu]

Odkąd tylko pamiętam, miałem problemy z nawiązywaniem relacji. A uwodzenie zawsze kojarzyło mi się z czymś bardzo stresującym, niewdzięcznym i przyprawiającym o psychiczny dyskomfort. Odkąd pamiętam, źle mi z tym, że kobiety tak rzadko robią pierwszy krok w celu nawiązania relacji romantycznej, że tak rzadko aktywnie podrywają chłopaków/mężczyzn. Byłoby dużo łatwiej, gdyby to robiły - a nie tylko "dawały sygnały", które można łatwo przeoczyć lub które mogą nie wystarczyć do zniwelowania stresu u drugiej strony. Choć w głębi duszy jestem romantykiem, to mam bardzo niski poziom inteligencji emocjonalnej, więc tego romantyzmu zazwyczaj po mnie nie widać. Nieodporność na stres też mocno tu przeszkadza.

[bei]

10 minut temu, Kiusiu napisał(a):

Odkąd tylko pamiętam, miałem problemy z nawiązywaniem relacji. A uwodzenie zawsze kojarzyło mi się z czymś bardzo stresującym, niewdzięcznym i przyprawiającym o psychiczny dyskomfort. 

Można spróbować bez uwodzenia. Relacja, która rozwinie się ze zwyklaj znajomości też może być spoko.

[mała_mi123]

13 godzin temu, Duży7 napisał(a):

Jest tu taka jedna co wszystkie rozumy zjadła . Ma paskudna cechę pouczania innych oraz uzurpowanie sobie wyznaczania racji. Obrzydliwe. 

Ja nie miałem problemów z uwodzeniem . Po prostu nie urodziłem. Albo panna sama szła za mną albo jak nie to jej problem. Najgorsze co być może to bieganie za panną. Po prostu trzeba mieć wyebane na to czy chce czy nie . 

Co na to twoja żona bo temat rzucony w przestrzeń ni z gruszki, ni z pietruszki.  Też za tobą latała jak inne? A ty jak panna na wydaniu przebierałeś i dawałeś się poderwać? 

[mała_mi123]

Mam nadzieję, że ci już lepiej.

[ARELIC]

Ciężko takie związki tworzyć, zwłaszcza gdy jedna strona jest tego świadoma a druga tkwi w swoim zaburzeniu np. dlatego by mieć za to pieniądze, rentę to nie jest normalne wmawiać sobie chorobę psychiczną dla jakiegoś zysku z tego czy pieniężnego, czy ktoś Cię bardziej zrozumie, wybroni z czegoś bo Ty jesteś chory. Jeżeli leczenie, leki, wizyty u psychiatry nic nie pomagają to jest to bez sensu, ktoś celowo robi z siebie wariata i nim już zostanie. 

 

Jeśli zaś ktoś chce to zmieniać to nie ma znaczenia czy jest chory psychicznie. Chory psychicznie też zasługuje na miłość, może stworzyć w przyszłości rodzinę. 

[mała_mi123]

49 minut temu, You know nothing, Jon Snow napisał(a):

ktoś celowo robi z siebie wariata i nim już zostanie. 

Dla zysku

[ARELIC]

No dla zysku. 

 

Jak ktoś przejdzie na rentę i się leczy, nawet jeśli sam postępów nie czuje ale nic nikomu tym nie robi to ok, a jeżeli robi to już robi źle. 

 

Może i nie jest to zysk nie wiadomo jaki, ale mieć pieniądze pewne co miesiąc a ich nie mieć to jest różnica. 

 

Nie rozumiem w sumie co masz na myśli, wyjaśniłam co myślę. 

[Przemek_Leniak]

W dniu 7.10.2024 o 00:54, bei napisał(a):

Co myślicie o związku dwóch osób z zaburzeniami psychicznymi?

Np cóż znam taki przypadek. 

U nas a byliśmy małżeństwem od 14 lat w wyniku okoliczności zewnętrznych jednocześnie pojawiły się objawy choroby. 

Jesteśmy sądzę serdecznymi przyjaciółmi ale już po rozwodzie. 

To nie jest wcale fajne kiedy cięższy stan jednego wpływa desteukcyjnie na drugie. 

Rozwód dał nam też poczucie bezpieczeństwa - Polska może obojga jednak nie zniszczy gdy będziemy oddzielnie... 

Cdn

[Przemek_Leniak]

Choroba psychiczna niszczy nie tylko nas ale i wszystko wokół co jeszcze nie zostało zniszczone
niszczy również związki i uczucia
taki jej urok

[alone05]

Ja uważam, że chorzy psychicznie i zaburzeni psychicznie nie powinni wchodzić w związki i nie powinni mieć dzieci.

[Dalila_]

29 minut temu, alone05 napisał(a):

Ja uważam, że chorzy psychicznie i zaburzeni psychicznie nie powinni wchodzić w związki i nie powinni mieć dzieci.

To by wykluczyło jakieś 30 procent populacji

W dniu 8.09.2025 o 00:13, Mic43 napisał(a):

Jakoś tak myślałem, że jeśli chodzi o związki wiele udało mi się w swoich uczuciach I zachowaniach w ciągu ostatnich 10 lat zmienić. Ale możliwe, że sam się oszukiwałem. Budowanie nowej relacji to droga przez mękę. Jak ktoś zaczyna wydawać mi się bliski, to wracają jakieś wczesnodziecięce traumy. Zaczynam zapadać się do środka. Każde słowo czy gest tej drugiej strony jawi się jako zagrożenie, jako odrzucenie, choć wydaje się na głowę, ale że takie wydawać się nie powinno y . No i jakoś moje pragnienia w tej materii kierują się chyba ku partnerkom, z którymi nam największą trudność. Raczej wrażliwym, ale unikającym emocji, odsłaniania ich. 

Mocno się wstydzę tego, jakie maksymalistyczne, rzekłbym dziecięce pragnienia w tej materii posiadam. Jakby coś we mnie chciało się zlać z tą drugą osobą. I normalna rozmowa, która powinna ludzi zbliżać do siebie, pokazuje tylko ten dystans między ludźmi, skończoność i miałkość każdego uczucia i każdej relacji dorosłych osób. W takim rozczarowaniu, smutku i pustce trudno normalnie rozmawiać, chce się tylko uciekać. 

Co więcej, mam świadomość, że te uczucia i oczekiwania tak naprawdę nie są skierowane do kobiet, które poznaję, ale że są jakąś pozostałością po traumie, więc czuję się jakbym był oszustem i manipulantem. 

To pasuje pod bordera;)