123she

Napisze Ci na priv

Z tego co sprawdzałam w necie to, żeby się móc nazwać psychotraumatologiem to trzeba być psychologiem lub psychiatrą i do tego zrobić 2 letnie studia podyplomowe z psychotraumatologii. Szczerze to nie wiem czy moja terapeutka takie studia podyplomowe robiła ale jest psychologiem, psychoterapeutą i ma duże doświadczenie jeśli chodzi o badania nad traumą i terapię traumy.

Myślę, że jest coś na rzeczy, że ostatnio to wręcz reklamuje się taką "pracę". Mnie swego czasu ciągle atakowały reklamy na YT w stylu zyskaj niezależność finansową... Też są wywiady z takimi osobami i ja bym się nie zdziwiła, że zaraz jakaś gwiazdę z tej branży zaprasza do tańca z gwiazdami;) Ogólnie to chyba każdy sobie zdaje sprawę, że taka praca to bagienko i mocno niszczy psychikę, sam fakt, że sporo część osób zarabiających w ten sposób była wcześniej skrzywdzona seksualnie to już daje do myślenia:( Moim zdaniem czymś innym jest sytuacja skrajna jakaś bieda, wojna, wtedy ktoś może być zmuszony do takiej pracy, żeby jakoś przetrwać. Jest nawet film na ten temat Malena. A zupełnie inaczej jak kogoś skuszą z pozoru " łatwe pieniądze " chociaż bez problemu normalna prace by taka osoba mogła mieć. Ja mam takie wspomnienie ze studiów jak szłam do swojej wspaniałej pracy dorywczej za 10 zł na godzinę i myślałam o tym, że ktoś mi zaproponował naprawdę dużą kasę za " towarzystwo". Pomijam, że to było obrzydliwe to jednak pewnie część dziewczyn w takiej sytuacji by na to poszła.

Ja jak drugi raz zmieniałam terapeutkę to sprawdzałam też ludzi, którzy się reklamowali jako psychotraumatolodzy ale strasznie drogo jakoś brali za wizytę a ostatecznie wtedy ktoś dał mi namiar na panią profesor od traumy więc stwierdziłam, że pewnie lepiej się na tym zna;) A jak te wizyty u psychotraumatologów wyglądały?

Dziękuję

Hej, tak pomyślałam, że podzielę się pozytywnym skutkiem terapii, bo w końcu w tym roku zaczęłam chodzić na randki, dla mnie to wcześniej nie było wykonalne ale w 9-tym(!) roku mojej terapii coś się w końcu zmieniło. Chociaż jest to przytłaczające jak pomyślę jak długo już chodzę na terapię to jednak jest to dla mnie duży krok na przód. Czasami też jest mi trudno jak coś mnie striggeruje przez to umawianie i ciężko mi póżniej... No i na razie to raczej bez sukcesów ale może jestem z tych osób które muszą na 100 randek iść, żeby coś z tego wyszło;)

U mnie w pracy wiedzieli tylko o moim stalkerze i takich niegroźnych historiach jak mnie ludzie zaczepiaja czy nagabują, bo nieraz ktoś to widział jak się w pracy coś takiego działo. To czasem była taka narracja, że no mnie jakoś nikt nie zaczepia na ulicy albo że za mną nikt nie chodzi itd

Być może tak by było, że nic by się nie zmieniło ale chyba wolę nie sprawdzać bazując na tym co nieraz się w pracy nasłuchałam... Najgorsze chyba jest to, że ludzie generalnie bronią się przed traumą innych tłumacząc sobie, że to jest czyjaś wina, że kogoś spotkało coś złego - w ten sposób sami czują się bezpiecznie.

Pewnie tak i do tego ma talent do robienia śmiesznych min

Tutaj cały post, z którego pochodzi to zdjęcie https://www.facebook.com/share/p/18BayGQwNp/

Ja w sumie tylko kilka dni pobrałam po 1/4 5mg, jakoś niedobrze mi mocno było. Możliwe, że to przypadek, bo później miałam i tak spore problemy z układem pokarmowym no ale na razie sobie darowalam eksperymenty, bo u mnie to i tak był daleki strzał. Może jeszcze kiedyś zrobię drugie podejście.

Na szczęście moje problemy nie przeszkadzają mi w mojej pracy to jest jakaś zaleta dysocjacji... Mimo, że dużo naprawdę kochanych ludzi tam pracuje to obawiam się, że nie zrozumieliby, może przestaliby na mnie patrzeć tak samo. Większość z nich to są dzieci szczęścia, których nic złego nigdy nie spotkało, mają super rodziny itd przestałbym do nich pasować

Dzięki chyba się nawet nie czuję gorsza tylko smutno mi, że tak się muszę z tym ukrywać

Nawet nie zdziwiłam anestezjologa, że nie chciałam o tym opowiadać wszystkim. Tylko samo myślenie o tym, że ktoś może mi zapytać czemu ja te leki biorę to już spowodowało, że miałam flashbacki i generalnie było mi źle

A ja muszę sobie pojęczeć, bo jestem w szpitalu i to w klinice w której pracuje. Ogólnie za bardzo się nie stresuje ale przykro mi, że muszę ukrywać, że biorę jakieś leki psychotropowe, bo tu by nikt tego nie zrozumiał... A nie chce się tłumaczyć czemu muszę te leki brać no ale będę to musiała powiedzieć anestezjologowi przed znieczuleniem

Jak producent ściśle nie określił w ulotce, że można dzielić to wtedy się to robi na własną odpowiedzialność. No ale czasem się tak robi jak nie ma innej opcji - w Polsce nie ma dostępnej mniejszej dawki aripiprazolu niż 5 mg. To jest off-label tak jak i samo mikrodawkowanie Ciekawa jestem czy ktoś był na czymś takim?

Nie wiem właśnie czy jest jakiś preparat 5mg z dedykowaną podziałką ale znalazłam informację, że Arpixor 10 mg, 20 mg i 30 mg można podzielić na równe dawki. Analogicznie zakładam, że i tabletkę 5mg można podzielić. Generalnie są takie gilotynki do dzielenia tabletek. Ja kiedyś brałam na spanie 1/4 25mg kwetaplexu i bez problemu sobie dzieliłam.

Hej a czy ktoś może brał mikrodawkę aripiprazolu 1,25-2,5mg w zaburzeniach potraumatycznych czy nastroju?

Pamiętam ale wolę nie myśleć o tym, bo nie jest to dla mnie obojętne i pewnie nigdy nie będzie. Jak mi się coś z tym skojarzy jest mi źle

Tak jak Dalila napisała to trochę pisałam o tym na forum. Jakiś czas po tym dziwnym wypadku zaczęłam mieć koszmary na ten temat często jeszcze przeplatające się z treściami innej traumy, wracały do mnie odczucia z tego wypadku i bałam się wrócić na to miejsce ale pomogło mi wielokrotne opowiadanie o tym i wracanie na to miejsce.

Współczuję Ci tych trudnych doświadczeń. Mam nadzieję, że obecna sytuacja rozwiąże się jak najszybciej i że dbasz również o swoje bezpieczeństwo, bo połączenie stalking i gróźb to nie brzmi za dobrze:/

Przykro mi, że przechodzisz teraz coś trudnego tylko to nie jest tak, że każde złe wydarzenie w życiu jest traumą. W porównaniu z normalnym stresem życiowym to wydarzenie traumatyczne to coś o sile natężenia bomby atomowej, często wiąże się z poczuciem zagrożenia życia, kompletnej bezradnosci i generalnie są to zdarzenia, które większość ludzi w swoim życiu nie doświadcza i nie jesteśmy na to w żaden sposób przygotowania. Jeśli jednak masz obawy, że to co przechodzisz to trauma to są też sposoby, żeby zmniejszyć ryzyko rozwinięcia się PTSD, ja się nauczyłam tego na studiach podyplomowych i miałam później przerażający wypadek i wykorzystałam ta wiedzę. Także po pierwsze mówić o tym zdarzeniu, ja chyba milion razy opowiedziałam o tym wypadku każdemu kogo spotkałam;) no i nie unikanie miejsc/rzeczy kojarzących się z wypadkiem, jakbym nie pokonała tego strachu to nie mogłabym normalnie funkcjonować, bo to był bardzo specyficzny wypadek. Jednak wg mnie trauma też traumie nie jest równa, bo mam niestety doświadczenie czegoś znacznie gorszego niż wypadek i tu raczej jedynie dzięki dysocjacji przetrwałam i nawet po wielu latach nie jestem wstanie o tym mówić.

O kurczę to słabo a przeszło mu później jak zmienił leczenie?

A brał ktoś może bupropion z reboksetyną?