Intensywność uczuć i nakręcanie się

[Gość]

Czy wasze uczucia łatwo stają się bardzo intensywne?

Ja często jak już się wkurzę to trudno mi się uspokoić i się nakręcam coraz bardziej.

Jak jestem smutna, to też czasem tak, że aż opadam z sił i chciałabym się po prostu rozpłynąć w nicości.

[Gość]

kafka, w miłości na maxa ,w złości szybko mi mija,apatia?bywa zwala mnie z nóg ..radośc potrafie się cieszyć cała sobą.

[Gość]

Kiedyś ciągle się cieszyłam Teraz już tak nie jest.

No i jak się wkurzę, to też chyba na maksa. Choc jak wiecie, próbuję byc spokojna i robię wszystko, co w mojej mocy. Ale nie mam telewizora u siebie w pokoju i czasem muszę isc do dużego pokoju, gdzie są rodzice, bo czasem po prostu chcę sobie coś obejrzeć... No a tam matka najebana i wiecie. Szlag mnie trafił wczoraj niestety. Niestety wybuchłam. A jak wybuchłam, to znaczy, że tłumię emocje czy właśnie to jest ta taka intensywność uczuć? Łatwo się nakręcam. Ale tak już nie będzie. Powoli, małymi kroczkami, a już nie będę się wkurzać.

[Candy14]

kafka, kiedys tak... teraz juz potrafie myslec racjonalnie..rozpoznawac kiedy sie nakrecam, nie popadac w skrajne emocje... cieszy mnie to bo jest mniej bolesne i daje jakis grunt pod nogami

[ala1983]

Candy14, Ja też potrafię rozpoznać kiedy się nakręcam, tylko co z tego, jak nie mogę tego opanować?

[Candy14]

ala1983, no ja juz moge :) duuuuuuuuza ulga..mojemu partnerowi na pewno lepiej sie z tym zyje bo nie robie mu jazd przez chora psyche

[rudaa]

Ja mam to samo, w milosci zbyt szybko sie angazuje, co daje mi ostro po tylku, kiedy jestem smutna, to graniczy z depresja, nie jestem w stanie wstac z lozka, placze cale dnie, a w zlosci rzucam wszystkim, co mam pod reka, wyladowuje sie na bliskich, krzywdze ich, odczuwam przyjemnosc, kiedy widze, ze boli ich to, co mowie. Moje zwiazki wlasnie przez to sie rozpadaly, boje sie, ze z obecnym bedzie to samo, bo czasem zachowuje sie jak psychopatka, sama ze soba bym nie wytrzymala na miejscu faceta. Nie wiem jednak jak to zmienic, nie potrafie chyba pomimo checi inaczej sie zachowywac ;(

[Candy14]

rudaa, terapia.. sama sobie z tym nie poradzisz

[Gość]

Candy14, a czy to nie tłumienie uczuc ? ja tego nie rozumiem.

[ladywind]

ja tez jak sie nakrecam to nie potrafie tego opanowac pomimo swiadomosci swoich negatywnych uczuć.

fajnie byłoby gdybysmy nakrecały sie poztywnymi uczuciami

[rudaa]

Tylko sama nie wiem gdzie sie zglosic...

[Candy14]

Monar, nie... raczej rozumienie swoich uczuc, emocji, ich zrodel i tego co sie ze mna dzieje. Kiedy cos mnie dotknie i zaczynam sie nakrecac widze typowe fazy ( jak on mogl!, pouzalam sie , a moze bylo to cos wiecej, dopowiem sobie historie, nadinterpretuje itd) a widzac je wiem, ze sie nakrecam i mowie stop..mysl racjonalnie, trzymaj sie tylko faktow ..nie nadinterpretuj . Moje emocje sie wtedy wyciszaja ... a w koncu macham reka bo nie bylo o co drzec szat. Niczego w sobie nie skumulowalam i nie stlumilam ..

 

-- 15 wrz 2012, 15:13 --

 

rudaa, najblizsza poradnia zdrowia psychicznego

[rudaa]

Chyba bede musiala w koncu sie wybrac. Zaczelam sie bac sama siebie heh miewam mysli samobojcze, a najbardziej boje sie, ze pewnego dnia przez moje zachowanie zostane sama. Dzieki za odpowiedz

[sleepwalker]

Mnie ciężko wyprowadzić z równowagi. Tzn. tak, żeby to było widoczne dla otoczenia. Potrafię sobie w środku długo i cicho cierpieć, dopóki nie nazbiera się tego tyle, żeby wybuchnąć. Raz czekając w kolejce do psychiatry, co chwilę kolejna osoba się przede mnie wpychała w kolejkę. Ja zamiast zawalczyć o swoje, siedziałam na miejscu i wyżywałam się na kartce papieru. W końcu nie wytrzymałam i chciałam postawić na swoim. Tak mi to wyszło, że dostałam ataku niepohamowanego płaczu i nic nie było mnie w stanie uspokoić. Musiałam stamtąd wyjść.

[Candy14]

Lilith, dasz rade kochana... mnie to zajelo kilka lat i wciaz pracowalam nad tym juz po zakonczeniu terapii

[sleepwalker]

Lilith, gorzej, że miałam wtedy pierwszą wizytę u nowego psychiatry. Dałam bardzo stabilny obraz siebie, nie ma co... W sumie nie dziwię się, że cały czas chce mi podwyższać dawkę leku

[bittersweet]

Od kiedy zrobiłam się asertywna i zredukowałam poziom stresu w życiu jest łatwiej. Lepiej panuję nad atakami złości i agresji, gorzej ze smutkiem. Najlepiej na bieżąco załatwiać i wyjaśniać wszystkie sprawy - nawet te drobne, które w jakiś sposób uwierają, żeby się nie nawarstwiały. Inaczej kończy się totalnym wqrwem, skierowanym albo na zewnątrz, albo na siebie.

[Candy14]

Najlepiej na bieżąco załatwiać i wyjaśniać wszystkie sprawy - nawet te drobne, które w jakiś sposób uwierają, żeby się nie nawarstwiały.

dokladnie

[ala1983]

Lilith, dasz rade kochana... mnie to zajelo kilka lat i wciaz pracowalam nad tym juz po zakonczeniu terapii

Wnioskuję, że nurt psychodynamiczny?

[Candy14]

ala1983, szczerze mowiac nie mam pojecia jaki to byl nurt bo o tyym nie rozmawialysmy ale moja psychoterapeutka byla mega skuteczna. Malo sie odzywala ale jak juz to zyskiwalam zupelnie nowe spojrzenie na siebie

[ala1983]

Candy14, Cieszę się, że Ci się udało.

[Candy14]

Ja tez.. na sama mysl ze moglabym znowu byc w takim stanie jak do niej trafilam dostaje gesiej skorki brrrrrrr

[sleepwalker]

Inaczej kończy się totalnym wqrwem, skierowanym albo na zewnątrz, albo na siebie.

Już nawet nie wiem który gorszy

[Abbey]

Za bardzo angażuję się we wszystko emocjonalnie. We wszystko i wszystkich. Nakręcanie to norma...

[Abbey]

Lilith, sama nie wiem, czy zelżało. Cholernie biją się we mnie dwie postacie: nerwowa, typowego choleryka, nieprzewidywalna, ale też druga, którą chciałabym być; miła, przebojowa, beztroska i ze znajomymi. Zaliczyłam tylko jeden atak paniki, odeszłam od autoagresji, chociaż cholernie mi tego brakuje i nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam...

W szkole staram się być tą drugą, ale w domu nie ma ze mną życia.. Jestem jeszcze bardziej nerwowa, strasznie łatwo wybucham. I tak od września. Ostatnio nawet pod wpływem chwili i kolejnej przyczepki matki wybiegłam z mieszkania z żyletkami, igłami, tak bardzo pragnęłam sama się ukarać. Za to, że nie mogę podołać temu, co mnie ogółem czeka. No i samoocena jest poniżej dna, a rzeczy sprawiające kiedyś przyjemność, teraz doprowadzają mnie do płaczu za każdym razem, jak muszę się za nie zabrać... Szczególnie tematyka zajęć mnie dobija.. Jak to trzeba się cieszyć, korzystać z życia, nie martwić się jutrem, jacy to jesteśmy, jak się reklamować... Nie umiem myśleć, nie umiem nic zrobić.. Totalna niemoc... Gdyby nie Ktoś, kto aktualnie mnie wspiera i mi 'ojcuje', to nie wiem co by było. Podziwiam człowieka - znosi moje humory, pomaga, rozmawia, martwi się... Nie wiem, co by było, gdyby...