"JĘCZARNIA"-czyli muszę się komuś wyżalić!

[milutka_27]

Wiem,że inni ludzie mają gorzej: choroby, maż pijak itd i to sa naprawde powody do depresji.Ale póki co moje mi tez wydawaja sie ogromne Moim powodem głównym jest brak pracy i strach przed nia ze sobie nie poradzę.Wiem,ze gdybym pracowała i jakoś sie w danym zajeciu sprawdzila to byłby problem mojej choroby rozwiazany a tak.....człowiek boi sie wystawić głowę na dwór bo boi sie co inni powiedzą.Jestem już umęczona wiecznie czuję napięcie na zoładku,doły itd tak sie nie da żyć.Nie wiem kiedy ja z tego wybrnę,czy kiedykolwiek mi sie to uda.Jestem bardzo wrażliwa dlatego wszystko analizuję.Czasem jak patrzę w parku na osoby starsze to im zazdroszcze, przeżyły już wszystko i mają spokój chociaz zmagaja sie z chorobami itd.ktoś by powiedział wariatka ale czesto mam tak ze mysłe,kurczę moje ciało owszem i młode ale w srodku siedzi taki starszy,schorowany człowiek wybaczcie ale tak sie czuję.

 

-- 09 maja 2012, 10:27 --

 

Najlepiej chyba,żeby ktoś za mnie życie przeżył,ale tak się nie da. Szanse na przetrwanie mają osoby silne,ambitne a takie słabeusze nie mają szans

[Gość]

źle źle źle

[Lady Em.]

Mirabeleee, czemu?

[Gość]

Lady Em., wszytko źle, nawet nie potrafię konkretnie tego ubrać w słowa.

 

Teraz zaczęłam to dopiero ogarniać, że nie jest dobrze. Że nie mam sensu zupełnie w swej egzystencji.

Jestem pusta, bezczynna i nerwowa, irytuję, po co.

[Lady Em.]

Mirabeleee, heh, to samo myślę o sobie. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że trzeba żyć...

[Gość]

Lady Em., że nie wiesz co będzie potem.

 

Boję się pustego jutra bardziej niż jutra złego. Jestem hipokrytką ale tak właśnie jest.

[Lady Em.]

Mirabeleee, dokładnie. Ciekawość to jest to. Może kiedyś będzie lepiej...

U mnie od kilku dni jest tak pusto. Siedzę sama w domu, bo nie mam zajęć w szkole, nie mam co robić...

Ale chyba lepsze to niż szkoła... Boję się dnia kiedy starostwo podejmie decyzję o moich dalszych indywidualnych...

[Gość]

Lady Em., mm..

Siedzenie w domu to udręka.

 

Ale dziś mam próbę na bierzmowanie, chociaż tyle.

[Lady Em.]

Mirabeleee, hehe, bierzmowanie. Fajnie od dawna nigdzie nie wychodziłam, poza majówką i domem chłopaka...

[Gość]

Lady Em., my bylismy wczoraj u byłego proboszcza, mm.. dawne piękne czssy.

[Lady Em.]

Mirabeleee, pamiętam jak jeździłam na wakacje z proboszczem... Fajnie było. Chętnie bym to powtórzyła ale za miesiąc kończę 18 lat i niestety nie będę mogła już jechać

[GreyEye]

Wczoraj byłam na mojej pierwszej wizycie u psychologa. Myślę, że wogóle mi nie pomogła. Pytała mnie ciągle o rodzicow, o relacje z nimi, z siostrą, nie pytała o nic innego, a mój problem nie jest przecież tylko związany z nimi. Chciałam jej powiedzieć o samobójczych myślach, jednak nie mogłam, nie wiem dlaczego, nie mogłam wyksztusić tego z siebie. Tu na forum łatwo jest mi o tym pisać, na żywo, w konwersacji nie potrafię, mówiłam o sobie o wiele mniej niż tu, o nerwicy natręctw i zawrotach głowy i pustce tylko wspomniałam, a ona ciągle wracała do tematu rodziców... Nie wiem czy pierwsza wizyta zawsze jest taka... nietrafiona. Np zasmucilo mnie to że zapytała co chciałabym robić w życiu, a ja odpowiedzialam że zawsze moim marzeniem było zostanie lekarzem, chirurgiem, patomorfologiem...a ona powiedziala "to zdawaj na studia w tym roku"... Jak mogę zdawać... powiedziałam jej że nie jestem w stanie zdać matury z rozszerzeń z biologii powyżej 70% a z chemii w sasadzie nie mogę wogole zdać... To nie mam szans,,, jestem realistką... Ona nie sluchala mnie, mówi że mogę sobie złożyć papiery i się dostać... ale jak tak mogę, nie dość że nie mam sznas się dotać to jestem na 2 roku bio, a chcę od 3 roku pracować żeby mieszkać sama... jak zaczęłabym medyczną od 1 roku to musiałabym mieszkać u rodzicow kolejne 6 lat... To perspektywa najbardziej mnie załamująca, chcę mieszkać sama... Jak ona mogła tak powiedzieć, załamało mnie to jeszcze bardziej, popłakałam się wychodząc z gabinetu, jestem tak beznadziejna że nawet nie potrafiłam się otworzyć przed psycholog, znowu przywdziałam fałszywą maskę, coraz częściej ogarnia mnie myśl że to wszystko jest nierealne, nierealne jest wszystko, to tylko chory eksperyment, system czasami się zacina i ujawnia jego nieprawidłowości..

[Candy14]

jagoda123, na pierwszej wizycie zazwyczaj robi sie wywiad ... wiec nie dziw sie ze zaczela od relacji rodzinnych bo tam zazwyczaj jest zrodlo problemow. Nie da rady opowiedziec wszystkiego na jednej wizycie dlatego nie rozumiem dlaczego ludzie obrazaja sie i rezygnuja od razu

Chciałam jej powiedzieć o samobójczych myślach, jednak nie mogłam, nie wiem dlaczego, nie mogłam wyksztusić tego z siebie.

Na to przyjdzie czas na entym spotkaniu....powoli...nie wszystko na raz

[Masumi]

jagoda123 Nie martw się studiami. Jeśli bardzo zależy ci na uniezależnieniu się od rodziców, to zrób tak jak zaplanowałaś. Znajdziesz pracę, mieszkanie i wtedy może zaczniesz studiować medycynę zaocznie? Jest teraz wiele opcji wyboru jeśli chodzi o tok studiów.

 

Psychologowi może też daj jeszcze szansę. Jak ja pomyślę ile musiałabym się nagadać żeby opowiedzieć o wszystkim co mnie dręczy, to chyba musiałabym w gabinecie tydzień siedzieć. Psycholog też człowiek - niech sobie nakreśli najpierw podstawy pod dalsze rozmowy, zapozna się z twoją sytuacją żeby lepiej zrozumieć ciebie i twoje problemy.

Głowa do góry! Będzie dobrze

[MadGregor]

Mnie Pani psychiatra (chyba samozwańcza) zapytała dziś na wstępie co się zmieniło. Pierwszy raz kobietę na oczy widzę, a ta z takim tekstem. Za chwilę znów pada pytanie po co przyszedłem- konsternacja. Tłumaczę, że neurolog to nie jest dobry pomysł, bo zawsze kieruje mnie do psychiatry, ten z kolei do psychologa, a terapeuci rozkładają ręce. "To po co Pan przyszedł?". "Proszę uporządkować swoje sprawy". Ha zajebista rada! Problem w tym, że sam w tym stanie niczego nie uporządkuję. Sensu terapii dziennej nie widziała, bo wcześniejsza nie dała poprawy, więc poleciła mi innego lekarza. Mam nadzieję, że chociaż ten nie mija się z powołaniem..

[Candy14]

ten z kolei do psychologa, a terapeuci rozkładają ręce. "To po co Pan przyszedł?". "Proszę uporządkować swoje sprawy".

Dziwne.. w koncu czlowiek idzie do terapeuty zeby wlasnie uporzadkowac swoje zycie

[Gość]

Za chwilę na uczelnie, a ja mam ochotę walić głową w ścianę, żeby pozbyć się tych chorych myśli...

[Candy14]

Marsal2, nie daj sie!

[Gość]

Candy14, postaram się.

[MadGregor]

ten z kolei do psychologa, a terapeuci rozkładają ręce. "To po co Pan przyszedł?". "Proszę uporządkować swoje sprawy".

Dziwne.. w koncu czlowiek idzie do terapeuty zeby wlasnie uporzadkowac swoje zycie

Jest też droga na skróty i chyba to mi zasugerowała

[amelia83]

wirtualna polska nie działa nie mogę maila wysłać....

[Gość]

uamelia83, mnie cały czas blog szwankuje ale ja mam w onet.pl

[milutka_27]

siedze dzis na ławce w parku i nie wadze nikomu,wtem patrze jada dwaj gówniarze na rowerach jeden kolo mnie przy zachamował celowo zeby mnie okurzyc piaskiem a drugi mówi:"co się gapisz jak szpak w pizd......" zamurowało mnie a mogłam gnojom coś odpowiedzieć,ale bałam się że mi coś zrobią masakra.Cała droge analizowałam sytuację

[Candy14]

milutka_27, trzeba bylo odpowiedziec, ze nawet dwie piz..dy widzisz

[GreyEye]

Dziękuję wam za odpowiedzi. Jednak trochę przytłacza mnie fakt że u psychologa byłam we wtorek, a następną wizytę zapisała mi na 22... Dzisiejszy dzień na uczelni to była istna udręka, zawiązał się konflikt między mną a grupą... Zwykle po skończonych zadaniach w pracowni można wyjść na "przerwę" na obiad i tak też zrobiłam. Nie było mnie 30 min(czasami niektórzy wychodzą nawet na dłużej), nagle wszyscy zaczęli mi cisnąć że mam wracać i napewno paliłam papierosy cały ten czas a oni nie mogą wyjść z zajęć póki nie wrócę... Bo nagle prowadząca zorientowała się że w sumie chce skonczyć wcześniej (i wszyscy z grupy mają przedstawić swoje wyniki). Zaczęłam się bronić, mówić że co odpierdalają... że trzeba było zadzwonić jak okazało się że wcześniej kończymy(normalnie skonczylibyśmy za2godź)... Jednak kiedy wyszłam z uczelni i byłam już sama to miałam wrażenie że płaczę jednak nie lecialy mi łzy, byłam tak zadławiona, nie mogłam oddychać a mgła zachodziła coraz szybciej. Zupełnie jakby obok mnie wybuchł granat a ja stałabym ogłuszona kołysząc się na boki. Nie mogłam złapać oddechu a uczucie scisnania mnie(płuc, serca, umysłu) bylo coraz silniejsze. Poza tym widzę że mój chłopak coraz mniej mnie kocha, chyba znudził się już mną, nie cieszy się już tak jak kiedyś, dzis nawet nie chce się spotkać. Moje życie się sypie, chciałabym umrzeć w tej chwili, nawet nie odejść, poprostu położyć się i umrzeć, nie mam już siły na to wszystko, nie potrafię przywdziać fałszywej maski przed innymi, nie mogę się zmusić, jestem jak żywy trup, czuję jak się rozpadam, nie mam siły...