Samotność

[Gość]

A co Ci te życie zmarnowało masz dopiero 17 lat?

No może nie wiem nie znam Twojej histori

[Annie_Wilkes]

czy uważacie , że w wieku 25 lat mówi się o zmarnowanym życiu?

[terminal]

Śmieszy mnie, jak 17-latek mówi o zmarnowanym życiu. Jakie to groteskowe i fałszywe.

Sorry ale nie mogłam się powstrzymać.

Ja mam 40 i uważam, że jeszcze trochę przede mną, że jeszcze coś mogę naprawić, o coś powalczyć.

Przed nastolatkiem, dwudziesto, trzydziesto latkiem jest całe życie. Ludzie, nie popadajcie w przesadę.

[lukk79]

Susan Sontag pisała "Jeśli człowiek wiedziałby, że będzie żył 200 lat to czy w wieku 35 lat też byłby taki zmęczony ?" Co innego obiektywne spojrzenie (bo faktycznie przed 20, 30 itd. - latkiem jest całe życie) ale co innego subiektywne odczucie co do swojego życia. Ja np. 10 lat temu więcej myślałem o tym, że moje życie jest skończone niż teraz.

[Arhol]

o zmarnowanym życiu...nie wiem,może jak ma się to 50+? może późne 4x? (48-49) A tak...ni uja,w cholere może się zmienić,można zmienić.

Tak,jestem młokosem,20 ledwo co,21 za 2 miechy,też czasem czuje że marnuje żywot,ale nie tak że go zmarnowałem D:

Nie liczę extremów,jak utrata kończyn,paraliż,ciężkie zmiany/uszkodzenia mózgu i inne,w takim przypadku zwykle faktycznie można mówić o zmarnowanym lajfie niezależnie od wieku...

[libertynka]

"zmarnowanie życie" owszem może i brzmi niepoważnie, ale "zmarnowana młodość" już nie. niestety ale koło 30 i po 30 człowiek zaczyna inaczej myśleć, czy tego chce czy nie. i do pewnych rzeczy się już nie wróci.

[DwaGuziki]

Co z tego, że ma sie z kim zamienic pare slow jak mimo to i tak w srodku jest sie osamotnionym

 

bo normalsy nie rozumieją nas ...

Potrafią tylko powiedzieć, "nie martw się jutro będzie lepiej" albo "weź się w garść" ....

[devnull]

Gdy się pogrążam na max, oglądam nieodpowiednie rzeczy:

 

ehhh, mnie już posrało.

[Semir]

czy uważacie , że w wieku 25 lat mówi się o zmarnowanym życiu?

Po części takie rozumowanie ma w sobie trochę prawdy bo np w moim przypadku jestem jedynym który w tym wieku przyjaciół ma 2 a koleżanki ani jednej wtedy można rozmyślać w kategoriach że jest już za późno dla Ciebie że masz za duży dystans dzielący Cię od innych ale w sumie można to nadrobić bo nie jesteś za stary na to wszystko. Ja bym się martwił jakbym doszedł do poziomu faceta po po 50 uganiającego się za osiemnastkami

[Lenka30]

czy uważacie , że w wieku 25 lat mówi się o zmarnowanym życiu?

 

Możliwe, ja miałam zmarnowane życie między 20 a 23 rokiem, ojej jakie zmarnowane i serio głęboko w to wierzyłam. Czytając forum widzę że wiele osób przechodzi etap "zmarnowanego życia", myślę że to gorszy etap niż tzw. okres dojrzewania :-)

[jetodik]

Co z tego, że ma sie z kim zamienic pare slow jak mimo to i tak w srodku jest sie osamotnionym

 

jak jest z kim pogadać, to człowiek się lepiej czuje.

[Gość]

Czasem rozmowa o pierdołach, kiedy to chciałbyś 'naprawdę' z kimś porozmawiać frustruje jeszcze bardziej niż całkowita samotność.

[teterete]

Popieram Ja po rozmowie z kolegą wczoraj czuję się jakoś dziwnie... Gadaliśmy ciągle o życiu i o pierdołach i jakoś humorek mi nie dopisuje aż do teraz. Nawet jak mnie pocieszają to tak samo jest. Pomaga mi tylko dobra muzyka i wódka z kolą

[jetodik]

ale potrzeby kontaktu i komunikacji dobra muzyka ani wóda nie zaspokoi

[teterete]

To chyba też racja. OD kiedy sięgam pamięcią to utrzymywałem kontakt z kolegami. Potem jak poszedłem do gimnazjum to już nie bardzo. No a teraz po jakichś 6 latach mam potrzebe z kimś pogadać nawet przez chwilę, ale i tak czuję, że marnuje koledze czas chociaż on twierdzi że tak nie jest.

[Gość]

Ja nie utrzymuję kontaktu z nikim, ponieważ wszyscy mają mnie za wariatkę, a tak bardzo tego potrzebuję...

[koszykova]

Kontaktu w realu nie potrzebuje, unikam jak sie da. Wole rozmowy przez neta, ktore i tak nie sa traktowane z reguly poważnie... Jak widac sama nie wiem czego chce . A poczucie samotnosci pojawia sie...

[mangiferaindica]

Wpadlam w dysonans poznawczy, uslyszawszy dzis "Pani sprawia wrazenie niesamowicie silnej i niezaleznej kobiety". Czy naprawde niezaleznosc musi rownac sie pozerajacej po okruszku samotnosci?

[odd_look]

Wpadlam w dysonans poznawczy, uslyszawszy dzis "Pani sprawia wrazenie niesamowicie silnej i niezaleznej kobiety". Czy naprawde niezaleznosc musi rownac sie pozerajacej po okruszku samotnosci?

 

o mnie ktoś kiedyś powiedział "najsilniejszy psychicznie skurwiel jakiego znam". Do dzisiaj zastanawiam się skąd taki wniosek.

[mangiferaindica]

Wpadlam w dysonans poznawczy, uslyszawszy dzis "Pani sprawia wrazenie niesamowicie silnej i niezaleznej kobiety". Czy naprawde niezaleznosc musi rownac sie pozerajacej po okruszku samotnosci?

 

o mnie ktoś kiedyś powiedział "najsilniejszy psychicznie skurwiel jakiego znam". Do dzisiaj zastanawiam się skąd taki wniosek.

 

Teoretycznie logicznie jst to uzasadnione, ale w logice alternatywa jest prawdzwa, nawet jesli tylko jedno stwiedzenie jest prawdziwe - z formuly "zyc lub nie zyc", spelniam jedno, a czuje sie, jakbym nie zyla. Sila silą, ale kure*two nadal sie szerzy.

[Eto]

Jesteśmy stadnym gatunkiem, niestety. Jak ja bym chciała być samotnikiem... ale nie, po co ułatwiać sobie życie, dużo ciekawiej miec pod górkę D: A tak bym sobie siedziała szczęśliwa z książka gdzieś w kącie, szczęśliwa i nieświadoma

[langustamazowiecka]

Samotność, to dla człowieka stan nienaturalny. Ja akurat jestem samotnikiem, i nienawidzę tego stanu, nienawidzę samotności, nie z wyboru, a z przymusu...chociaż teraz sam na swój sposób sobie ją sprawiam...to skomplikowane.

Chyba po prostu nigdy nie miałem w życiu okazji nauczyć się normalnego życia towarzyskiego, więc teraz chodź marzę o byciu duszą towarzystwa, to zwyczajnie unikam jakiegokolwiek towarzystwa w ogóle jak się tylko da, ten lęk przed innymi ludźmi..

[Gość]

W samotności (z dala od ludzi) tak naprawdę dobrze czują się chyba tylko eremici z powołania i ludzie z autyzmem.

[Arhol]

Jesteśmy stadnym gatunkiem, niestety. Jak ja bym chciała być samotnikiem... ale nie, po co ułatwiać sobie życie, dużo ciekawiej miec pod górkę D: A tak bym sobie siedziała szczęśliwa z książka gdzieś w kącie, szczęśliwa i nieświadoma

Jako samotnik (w świecie realsów) powiem że to troche inaczej, wygląda nawet izolatorzy czasem potrzebują innych człeków,tyle że nie aż tak bardzo D: nie całkowicie .

[Annie_Wilkes]

W samotności (z dala od ludzi) tak naprawdę dobrze czują się chyba tylko eremici z powołania i ludzie z autyzmem.

 

heloł, ja mam coś ze spektrum autyzmu, i jestem przeszczęśliwa, kiedy jestem w grupie