nieśmiałość rujnuje mi życie ... A wam ?

[christina122]

Jestem osobą nieśmiałą , mam małe grono znajomych i wydaje mi się, że nikt mnie nie lubi.

Wydaje mi się, że wszyscy w głębi duszy się ze mnie śmieją itd...

A jak poznaje kogoś nowego to też myślę, że mnie nie lubi...

No i jak chcę coś powiedzieć, to nie zawsze mówię to co chcę .. moja nieśmiałość jest okropna

Co o tym sądzicie ?

[LadyLuna]

Sama miałam podobny problem ale z niego wyrosłam . A tak szczeże wiem co czujesz kiedyś miałam podobnie, bardzo przejmowałam się opinią innych. Naszczęście to było ''dawno i nieprawda''. Wiesz wydaje mi się że powinnaś porozmawiać o tym problemie z psychologiem.

[maggieflakes]

moja nieśmiałość przerodziła się w fobię społeczną i strach przed ludźmi...też mam wrażenie, że nikt mnie nie lubi...jak już wyjde z domu i mam gdzieś iść, zwłaszcza w małej miejscowości gdzie mieszkam, to wydaje mi się, że wszyscy (zwłaszcza sąsiedzi) śmieją sie ze mnie za plecami i wskazują na mnie jako dziwaczkę...już lepiej jest gdzieś w obcym mieście...czuje się mniej dziwacznie, ale i tak nie jest dobrze, czasem mam taką załamkę, że nie chce mi sie już żyć

[shadow_no]

Może pomoże Wam świadomość, że każdy człowiek 99% wolnego czasu poświęca na myślenie o sobie, nie o Was.

Ludzie pod tym względem są egoistami, człowiek tak na prawdę nie ma podstaw by być nieśmiałym.

[maggieflakes]

przy nieśmiałości raczej nie ma się rozsądnego podejścia do ludzi

[Gość]

christina122, Niestety moje odczucia sa podobne do Twoich.Choc z wiekiem juz troszke nabieram dystansu i zaczynam sobie myslec w duchu,, nie musze na sile sie nikomu podobac''.Juz nastolatka nie jestem.Jesli ktos mnie nie bedzie tolerowac to trudno,moze i lepiej.Jednakze wiem o czym piszesz.To pewnie zanizona samoocena,stad te problemy:(

[Gość]

mam 28 lat i nie myślę o tym już. nie zawracam sobie głowy takimi rzeczami.

Robię to co mam robić. Nie utrzymuje już kontaktu ze znajomymi, nie raz umówie się na zdjęcia z jakaś

dziewczyną i to wszystko. Nic na siłe przecież.

[yans]

No mi lada dzień (no, lada miesiąc) stuknie 3 dychy a nieśmiałość, tak uciążliwa w młodości, gdy miałem naście lat, właściwie już sobie dawno zniknęła... zwykle myślę o sobie że nadal jestem strasznie nieśmiały, ale jak przychodzi co do czego to jest odwrotnie, i już parę razy z ust osób które znam słyszałem opinię "Ty, nieśmiały? Nie przesadzaj, sądzę że wręcz przeciwnie!" Nadal zdarza mi się być onieśmielonym towarzystwem urodziwej kobiety - wyłącznie w sytuacji kiedy mi się bardzo podoba - ale z zewnątrz tego raczej nie widać, bo jestem rozmowny, dowcipny i nie daję tego po sobie poznać. Do dziś zostało mi, że potrafię się czasem oblać rumieńcem - dawniej z tego powodu miałem kompleksy, teraz myślę sobie że taki mój urok. Zresztą z tym "czerwonym rumieńcem nieśmiałości" to dostrzegłem z wiekiem pewną prawidłowość - zwykle towarzyszył mi on w sytuacjach kiedy próbowałem ukryć przed kimś jakieś silne emocje (np. afekt, zawstydzenie). Odkąd nauczyłem się otwartości wobec ludzi i szczerego wyrażania uczuć (np. mówiąc wprost komuś że ładnie wygląda albo żartując "och słuchajcie, ja jestem staroświecko wychowany, takie tematy mnie zawstydzają ;)") to już mi na twarzy nie wychodzi całe spektrum wewnętrznych uczuć