Animacja

Chciałbym podzielić się z Wami historią, która absolutnie nie wpisuje się w utarty schemat „kolejnej bajki o superbohaterach”. Jeśli kojarzycie Batmana głównie z efektownymi bijatykami, pościgami i peleryną — ten film całkowicie zmieni Wasze spojrzenie. Batman: Mask of the Phantasm (1993) to przede wszystkim przejmujący, dojrzały dramat psychologiczny o niespełnionym uczuciu, stracie i niemocy odbudowania swojego życia po traumie. Jest to film uznawany za niezwykle dojrzałą opowieść, jedną z najambitniejszych fabularnie w historii zachodniej animacji. W centrum całej fabuły wcale nie leży ratowanie świata, ale dwoje ludzi — Bruce Wayne i Andrea Beaumont. Oboje doświadczyli w życiu potwornej tragedii (utraty bliskich) i oboje znaleźli się w punkcie, z którego nie ma już łatwego powrotu. Kiedy po latach odnajdują się na nowo, przez moment wydaje się, że miłość i bliskość mogą ich uratować. Dają sobie szansę na zwykłe, szczęśliwe życie... jednak los uderza w nich po raz kolejny, a cały ich świat sypie się jak domek z kart. Jest w tym filmie jedna scena, która do dziś wywołuje u mnie ogromne ciarki. Młody Bruce stoi w ulewnym deszczu, opierając się o pomnik na grobie tragicznie odebranych mu rodziców. Ze łzami w oczach błaga ich o wybaczenie za to, że się zakochuje i chce być szczęśliwy, po czym wypowiada ciche, łamiące serce słowa: „Nigdy nie liczyłem na to, że będę szczęśliwy...” To moment, w którym uświadamiamy sobie, że rola mściciela nie była dla niego bohaterskim wyborem, lecz pokutą i emocjonalnym więzieniem, które sam sobie wybudował wskutek nie przerobionej z dzieciństwa traumy, która pożera go także już jako wchodzącego w dorosłość młodzieńca. To opowieść o tym, jak cienka jest granica między próbą przekucia bólu w coś dobrego a czystą, niszczącą zemstą, w którą ucieka Andrea. Oboje byli tak blisko odnalezienia spokoju, ale cień przeszłości okazał się zbyt silny. Jeśli szukacie filmu z piękną, gotycką atmosferą noir, niezwykłą muzyką i historią, która porusza najczulsze struny — bardzo gorąco Was zachęcam. To bez wątpienia jeden z najbardziej dojrzałych i poruszających dramatów ludzkich w historii animacji. Oglądał ktoś z Was? Jakie macie wrażenia?