Witajcie

Jesteś nowy na forum ? Masz okazję przywitać się z innymi forumowiczami.

Witajcie

przez Melissa87 06 lut 2012, 15:21
Chciałabym podzielić się swoimi doświadczeniami i prosić o wskazówki od osób z podobnymi kłopotami.
Próbowałam korzystać z pomocy psychologów i psychiatry. Być może z mojej winy, nie umiałam nawiązać dobrej relacji, ostatecznie kończyło się na drwiących stwierdzeniach, że nic mi poważnego nie dolega, tylko powinnam "wziąć się w garść", nie zawracać im głowy, bo mają poważniejsze przypadki. Może i tak, ale mi to nie wychodzi. Próbuję pracować nad sobą, czytam poradniki psychologiczne, wykonuje zalecane ćwiczenia, na krótko dają mi nadzieję na lepsze, ale potem wszystko znów wraca.

Co konkretnie jest ze mną nie tak?
Od dziecka miałam kłopoty w nawiązywaniu relacji z ludźmi, byłam nieśmiała, zamknięta, z trudem odnajdywałam się wśród rówieśników. Pociągało to za sobą kpiny i niechęć, co pogłębiało mój stan. Sytuacja w domu tez nie była dobra. Matka po rozwodzie wpadła w depresję i stała się nerwowa. Nie podejmowała pracy, była na zasiłku. Jako osoba chłodna uczuciowo i chyba dość niedojrzała, nie mogła mi pomóc odnaleźć się w świecie. Byłam i jestem zdezorientowana. Nie wiem do czego dążę, czego chcę, jeśli już, wybieram na zasadzie negatywów, czyli czego na pewno nie chcę.
Mam za sobą liczne przypadłości, większość samoistnie minęła, funkcjonuję lepiej niż kiedyś, ale nadal niezadowalająco w opinii otoczenia.
W gimnazjum przez 2 lata chorowałam na anoreksję, w szkole średniej przeszło to w bulimię. Wtedy nie chciałam żyć, nie mogłam się wyrwać z ciągłych faz przeczyszczania, wymiotowania i objadania się. Straciłam zapał do nauki, pogubiłam się. Trafiłam na studia, które mnie interesowały, ale raczej mało "przyszłościowe". Zamieszkałam osobno od matki i zaleczyłam bulimię. Przestałam myśleć obsesyjnie o jedzeniu, wadze, objadać się i czyścić.
Z każdym rokiem studiów mój zapał malał. Byłam ponura, miałam myśli samobójcze, często płakalam. Poszłam wtedy do psychologa i psychiatry, zlekceważyli mnie. Jedyna korzyść to lekkie antydepresanty, dzięki którym przestałam ciągle płakać i mysleć o śmierci, wszystko mi zobojętniało.
Na ostatnim roku nie mogłam się zmusić do pisania pracy magisterskiej. Czułam lęk, gdy tylko się za nią zabierałam, unikałam pisania jak mogłam. Można powiedzieć, że się sabotowałam. Choć miałam dobrą średnią, pracę napisałam na szybko przed ostatecznym terminem i została źle oceniona.
Dostałam pracę, to chwilowo podniosło mi wiarę w siebie, ale zwolniono mnie przed końcem okresu próbnego, choć bardzo się starałam. Usłyszałam, że psuję klimat w zespole, wyglądam na wystraszoną, nie umiem się zintegrować, a oni potrzebują osoby uśmiechniętej, pogodnej nastawionej na kontakt z klientem, otwartej. Dodam, ze trudno było mi zjednać życzliwość ludzi w pracy, bo przyjęto mnie na miejsce zwolnionej wieloletniej pracownicy. Ludzie byli dla mnie nieżyczliwi, choć ja nawiązywałam rozmowy, naprawdę się starałam. :( Teraz nie mam siły dalej szukać pracy, czuję się jak śmieć.
Od zawsze budziłam niechęć, nie tylko rówieśników, ale otoczenia w ogóle, nauczycieli, wykładowców, pracodawców, nawet terapeutów i lekarzy. Czasami nie wiem skąd się to bierze, mam do ludzi żal.
Wiem, że nie lubi się ludzi zamkniętych, zdystansowanych, nerwowych, lękliwych, ale ja taka jestem, nic na to nie poradzę, nie stanę się nagle otwartą, życzliwą, pełną optymizmu osobą. Z samotnością już się pogodziłam, w sumie doprowadziłam się już do takiego stanu, że zbyt częsty kontakt z ludźmi mnie drażni. Pracę jednak muszę mieć, z czegoś żyć muszę. Na terapeutę mnie nie stać, poza tym nie wierzę już, że pomogą mi poczuć się wartościowym człowiekiem.
Co robić?
Offline
Posty
1
Dołączył(a)
06 lut 2012, 14:39

Witajcie

Avatar użytkownika
przez ovverdose 06 lut 2012, 16:01
Przeczytałam to co napisałaś od początku do końca. Ja też taka jestem i obawiam się, że trudno będzie mi się żyło z takim zachowaniem.
Nie umiem się cieszyć z rzeczy którym innym przynoszą radość. Jestem obojętna i bezradna. Mogłabym spać dzień i noc.
Gdy jestem w szkole, to tylko proszę by żaden nauczyciel nie wziął mnie do odpowiedzi ani nic do mnie nie mówił, nie lubię tego.
Często lubię przebywać sama, w spokoju. Nie przepadam za hałasem, wręcz mnie to denerwuję.
Brak chęci do życia, nic mi się nie chcę.

Chyba musimy sobie odnaleźć w życiu hobby które pokochamy lub osobę której zaufamy i będziemy mogli jej opowiedzieć o swoich problemach....
Przestał radzić sobie z życiem kompletnie
na tyle, że na szyi sobie zacisnął pętle.
Avatar użytkownika
Offline
Posty
23
Dołączył(a)
06 lut 2012, 13:01

Witajcie

Avatar użytkownika
przez anna_s1 06 lut 2012, 16:18
Ja też jestem osobą lękową, często zamkniętą, a co do znerwicowanej - to w ogóle w każdym zespole, w którym pracowałam, natychmiast dostawałam przydomek "tej płaczłiwej" :) bo na każdy, nawet drobiazgowy problem, często reaguję akurat płaczem... możecie się domyślić, jak to jest odbierane poprzez ludzi w miarę normalnych.

Mi się wydaje, że droga wyjścia z tego wszystkiego to psychoterapia. Może to nie dla wszystkich, i wiem, jak jest ciężko znaleźć dobrego psychoterapeutę (tyle już ich widziałam...), ale jak się znajdzie tego właściwego, jest lepiej. Nabrałam chęci do życia, odkąd chodzę do porządnego psychologa, może nie radzę sobie najlepiej, ale przynajmniej już nie jestem w totalnej czarnej dziurze rozpaczy, w której kiedyś byłam. Biorę też leki, chociaż mam nadzieję, że uda mi się po pewny czasie żyć bez nich.

Życzę wam dużo zdrowia i dobrego nastroju dziewczyny. Bardzo dobrze wiem, jak to jest, kiedy nie chce się nic :(
Pomóż kotom: http://www.miauczykotek.pl/
Kosmetyki nietestowane na zwierzętach: http://wizaz.pl/forum/showthread.php?t=500654
Avatar użytkownika
Offline
Posty
31
Dołączył(a)
26 sty 2012, 10:32
Lokalizacja
Warszawa

Doradca Nerwica.com

przez Doradca Nerwica.com
Polecam tych psychologów i psychoterapeutów z Twojej okolicy
Doradca Nerwica.com

Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 5 gości

Przeskocz do